Kaalslag in de zorg

Onze regionale krant staat er vol van. Ze hebben er zelfs een “Meldpunt Kaalslag in de Zorg” voor aangemaakt. Ziet die buitenwereld nu eindelijk hoe het allemaal misloopt binnen ons zorgsysteem? En zou het echt zo zijn dat mensen beseffen hoeveel stress zorgvragers met hun mantelzorgers moeten doorstaan om de juiste ondersteuning te kunnen ontvangen of minstens zo triest: te behouden?

Vanzelfsprekend is het allang niet meer. Ik heb er zelf genoeg van ondervonden in mijn eigen mantelzorgjaren. Ik hoor en lees nu zoveel trieste gebeurtenissen, dat ik er opnieuw weer door geraakt word. En dat wekt nu vooral boosheid bij mij op. Woest kan ik dan worden op de manier waarop een machteloze zorgende ouder, kind etc. behandeld wordt door in dit geval één van de grootste zorgorganisaties binnen mijn regio.

Moeder en haar dochter die afhankelijk is van 24 uur verpleeghuiszorg strijden voor behoud van een dagactiviteitencentrum waar haar kind inmiddels al jaren helemaal op haar plek is. Maar de boel gaat dus op slot! Het werd te duur voor de zorgorganisatie… Ze moeten bezuinigen, dat moeten we toch kunnen begrijpen? Nee mijnheer de directeur, dat valt niet te begrijpen als je bestuur er dan toch voor heeft gekozen om recent wel een aantal dure etages te gaan huren voor het kantoorpersoneel in een nieuwe hoogbouw wat 386.000 euro aan huurkosten moet opbrengen per jaar.

Als dat nou bestemd was geweest voor de ouderen met dementie die nu met z’n tweetjes een kamertje moeten delen, met 1 wasbak en een verhoogd risico op brandgevaar in dat middeleeuws gebouw waarin ze nu zitten, ja dan hadden we het kunnen begrijpen! Ongelofelijk vind ik het persoonlijk dat dit dus maar gewoon allemaal kan. Dat ook zorgverzekeraars hier niet ingrijpen. Ik kan er met mijn verstand echt niet bij.

Dan dit: mensen moeten dus zo lang mogelijk thuis blijven wonen want het wordt “verpleeghuiszorg achter de voordeur” Zorgorganisaties bieden daar “volledig pakket thuis” voor aan. Wat het inhoud is mij totaal onduidelijk, want de thuiszorg is minimaal of helemaal niet beschikbaar. De mantelzorger krijgt de zorgtaken er grotendeels bij.  Wat gaan cliënten betalen voor het zogenaamde volledige pakket en minstens zo belangrijk: wat krijgen zij ervoor terug qua formele zorg? Allemaal vragen die mij door mijn hoofd spoken.

Dan de verhalen om mij heen, mensen die zo ziek zijn maar waar een huisarts niet eens voor wil komen (een blog elders van Maaike van Charante) waarin ze vertelt hoe haar ernstig zieke vader (niet) behandeld werd in een crisissituatie. Lang verhaal kort: de hoogbejaarde zieke man werd met bloedende wonden en een zware longontsteking op zijn scootmobiel huiswaarts gestuurd vanuit het ziekenhuis.

Ik weet uit eigen ervaring ook hoe het is als de huisarts het allemaal niet serieus neemt wat jij als mantelzorger wel in de gaten hebt, als er echte gezondheidsproblemen zijn die medische hulp behoeft. Ik heb ook moeten “vechten” om mijn vader opgenomen te krijgen en echt nog niet naar huis kon na een opname in het ziekenhuis of revalidatiecentrum. Dat ik als mantelzorger die verantwoordelijkheid niet op kon brengen en ook niet durfde te nemen. En geloof mij, dan moet er heel wat aan de hand zijn want ik was niet zo gauw van slag als het op zorg aankwam.

Net zoals de schrijfster van het benoemde blog vraag ik mij ook af: “Sommige mensen zijn niet zelfredzaam en hebben niemand die voor ze opkomt, laten we die dan maar eenzaam creperen??”

Wanneer zien ook zij die het nu allemaal nog niet aangaat dat het toch écht zo niet langer kan? Niet voor de zorgvrager/niet voor de mantelzorger!

A message to all

Those who don’t care…

…. You will care

when its you…

Avatar foto

Jolanda Groothuis, trotse dochter van Willem💖, voor hem heb ik jaren gezorgd en door hem ben ik hier ooit eens op het platform terecht gekomen. Mantelzorgelijk heeft mij zoveel gegeven: hier kreeg ik antwoorden op mijn vragen, hier kon ik vrijuit mijn zorgen delen met lotgenoten, hier voel(de) ik mij thuis.
En ik ben nog lang niet van plan om dit "warme nest" te verlaten!

Samen staan we sterker, daar blijf ik van overtuigd!

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Ik heb inmiddels geleerd dat als dingen onbegrijpelijk zijn, dat meestal te maken heeft met het perspectief van waaruit je kijkt. Als “burger” wordt je van kinds af aan geleerd dat de overheid de samenleving regelt, dat de dokter je gezondheid het belangrijkste vindt en dat zorgverleners zorg verlenen omdat ze anderen willen helpen. Dus bekijk je de samenleving vanuit die overtuigingen. Je verwacht dan, dat je de overheid kan vertrouwen en dat zij hun best doen voor het volk. Dat de dokter zijn best doet om je gezond te krijgen en te houden. Dat de zorginstelling zich inspant om zorg afhankelijken een zo gezond en menswaardig mogelijk bestaan te bieden.

    Als je met die bril kijkt, dan sla je dagelijks stijl achterover van ongeloof en verontwaardiging, want bijna alles botst met die overtuigingen. Toch blijven we ons maar vasthouden aan die overtuigingen en op individueel niveau is het vaak ook wel zo dat een politicus, arts of zorgverlener met goede intenties begint. Al snel worden deze mensen echter geconfronteerd met een systeem dat iets andere doelen blijkt te hebben. En dan is het buigen of barsten; zij die zich niet aanpassen en meegaan in het systeem die trekken het niet omdat alles wat ze doen ingaat tegen hun intenties.

    Wanneer je die bril durft af te zetten en kijkt naar de realiteit, dan zijn dingen ineens niet meer zo onbegrijpelijk. Het is keiharde realiteit dat geld en macht in de huidige wereld met stip op 1 staan. Menselijkheid, mensenlevens en menswaardigheid staan niet eens in de top 5. Ja, als we er over praten wel maar als het op beslissingen en beleid aankomt zijn ze te allen tijde ondergeschikt aan geld en macht. De overheid dient niet het volk, maar grote belangen van invloedrijke personen en organisaties. Dat zijn veelal particuliere bedrijven, maar steeds meer dient de regering ook de niet gekozen wereldwijde instanties als de WHO en de EU. Maar “wij” blijven maar denken dat ze “ons” dienen en kunnen niet begrijpen als de praktijk weer eens het tegendeel aantoont.

    Voor de zorg geldt exact hetzelfde. Kleine zorginstellingen zijn er steeds minder. Net als in andere branches verdwijnen kleine lokale ondernemingen ten koste van grote bedrijven. Die grote bedrijven hebben miljoenenomzetten en aandeelhouders. Ook een zorginstelling is een bedrijf en zodra er aandeelhouders zijn is het niet alleen doel maar zelfs PLICHT om de aandeelhouders te bedienen. Wat er in een zorginstelling gebeurt is dus niet om zorgvragers en hun naasten te helpen, maar om de aandeelhouders rijker te maken. Dat is de simpele realiteit. Daarom wordt die dagbesteding geschrapt. Die staat winst in de weg. Er is geld zat voor, want menig grote zorginstelling draait miljoenen winst per jaar. Maar dat geld MAG niet naar de mensen, het MOET naar de aandeelhouders. Dat is het doel van een bedrijf.

    Ons als volk werd ooit wijsgemaakt dat het beter was als dergelijke organisaties geprivatiseerd zouden worden, want marktwerking en concurrentie zouden de kwaliteit verhogen, de prijzen verlagen en de staat ontlasten. Inmiddels zien we daar de gevolgen van: groot geld drukt alles uit de markt en dient alleen nog maar de aandeelhouders. Niet alleen in de zorg, je ziet dat in allerlei hoeken van de samenleving. Overigens wil ik niet zeggen dat we met staatsbedrijven beter af zouden zijn maar dat is een ander verhaal.

    De harde realiteit is dat wij mensen niet belangrijk zijn op het niveau waar beslissingen genomen worden. Natuurlijk zit de zorg vol mensen met een zorghart, mensen die anderen willen helpen. Maar die mensen bepalen niet, die moeten volgen. En steeds meer doen voor steeds minder geld, met steeds minder mensen en steeds minder kennis. Mensen die echt willen worden gesloopt en verdwijnen uit de zorg, waar ze maar al te graag vervangen worden door veel goedkopere jonge mensen die nauwelijks kennis en ervaring hebben en vooral niet ingaan tegen het beleid. Doe er nog wat recessie bij en voor je het weet heb je mensen in de zorg die afgestompt zijn en niet meer willen zien hoe onmenselijk de zorg is, en mensen die het werk doen omdat ze moeten want anders kunnen de rekeningen niet betaald worden.

    Grote vraag is natuurlijk: wat heb je eraan om die “roze” bril van “hoe het zou moeten zijn” af te zetten en de dingen te gaan bekijken zoals ze daadwerkelijk zijn. Ten eerste scheelt het een hoop verontwaardiging en boosheid. Als je verwachtingen overeenkomen met de realiteit kan je ook niet meer teleurgesteld worden. Dat scheelt een hoop stress!

    Ten tweede geef je jezelf de ruimte om te zien waar de problemen zitten. Te kijken naar het grotere plaatje. De problemen met de (mantel)zorg staan niet op zich, ze horen bij de veelvoud aan symptomen van een door en door rot systeem dat naar het punt van instorten toewerkt. Oplossingen, ECHTE oplossingen en niet doekjes voor het bloeden, zitten dan ook niet bij de symptomen maar bij de oorzaken. En die moeten we op sociaal-maatschappelijk niveau zoeken.

    We kunnen natuurlijk dalijk weer allemaal braaf naar een stemhokje lopen en een naam aankruisen in de hoop dat – ondanks de vele decennia waarin we dat al hebben gedaan en NIETS beter is geworden – het DEZE keer dan wél verbetering brengt. Misschien is het zinvoller om met de mensen in je directe omgeving samen te gaan nadenken hoe we dingen beter kunnen regelen ZONDER vreemdelingen aan te wijzen om de wereld voor ons te regelen. Ik weet, dat klinkt heel spannend, maar wat voor zin heeft het om steeds weer het zelfde te doen maar toch te verwachten dat de uitkomst anders zal zijn? Einstein noemde dat de definitie van waanzin…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top