skip to Main Content
Jongleren Met Deksel Van De Doofpot

Jongleren Met Deksel Van De Doofpot

Al eerder heb ik geschreven over dat mijn zus en ik niet door een deur kunnen. Zij is echter eerste contactpersoon geworden op het moment dat mama werd opgenomen. Daar was ik het mee eens, want zij woont op steenworp afstand en voor mij is het van deur tot deur 4 uur met het openbaar vervoer. Toch ga ik zo vaak mogelijk naar mama toe. Vanuit mezelf kan ik spreken hoe het met mama gaat, maar echt weten doe ik dat niet. Mijn zus is als eerste contactpersoon dan min of meer verplicht om mij op de hoogte te houden, maar dit gebeurt nagenoeg niet. De instelling waar mijn moeder houdt zich echter scherp aan die regel, dat is hun beleid. Daar kan ik inkomen. Ik kan er echter niet inkomen dat mijn schoonzus in hun visie meer over mijn moeder mag weten dan ik als dochter.

Nu had ik in het voorjaar van dit jaar een blog geschreven over mijn twijfels aan de verzorging en dit toegespitst over de verzorging van het gebit van mijn moeder. Het zag er niet uit. Er werd gezegd dat mijn moeder een lastige was en dit niet wilde. Daar kan ik helemaal inkomen. Mijn moeder is nooit het type geweest die zich graag laat verzorgen. Althans niet door een arts of verpleger. De schoonheidsspecialiste, de pedicure en de kapster waren een ander verhaal. Waarom mama dat niet wilde is heel simpel, ze wil anderen niet tot last zijn. Ze heeft nog steeds haar eigen gebit, daar ging ze vroeger zo prat op! Werd er gezegd dat ze een aantal dagen niet haar gebit wilde laten verzorgen, ik had een foto gemaakt en dit aan mijn tandarts laten zien met de vraag, “Hoe lang is hier niets aan gedaan?” De tandarts zei dat het zeker een week was en ook wel eens twee weken kon zijn. Goed, daar ging die blog over.

Vlak na die blog kreeg ik een telefoontje van de klachtencommissie. Daar had ik al eerder contact mee gehad, want ik wil(de) tenslotte ingelicht worden over mijn moeder. Er was toen al wel toestemming gevraagd aan mijn zus of ik in de map van mama mocht lezen. Mijn zus had gezegd dat dit mocht, maar onder toezicht oog van een medewerk(st)er en ik mag er niet over bloggen. Daarop heb ik zelf de keus gemaakt dan niet in de map te gaan lezen, want zo behield ik mijn vrijheid. Nu had ik dan de persoon van de klachtenlijn aan de telefoon, de locatiemanager en de persoon van de klachtencommissie wilden met mij om tafel om over de blog te praten die ik had geschreven. Prima.

Ik ben geweest en eerlijk het was een goed gesprek. Voor toen. Nu ik een half jaar verder ben realiseer ik me dat ik erin getrapt ben, en niet zo beetje ook! Er werd me verteld dat de verzorging zich dit erg aangetrokken had en mensen niet meer gemotiveerd waren door mijn blog. Ik schrok van de impact. Nu hebben mijn ouders me altijd geleerd dat wanneer je fouten maakt je dat hoort toe te geven, en dat heb ik da ook gedaan. Er werd me gevraagd om een brief aan de medewerkers te schrijven met mijn excuus. Die kon ik mailen naar de locatiemanager en die zou het doorgeven. Daarnaast werd me gevraagd om niet meer negatief over de instelling te bloggen. Daar heb ik me ook aan gehouden en zelfs eerdere blogs op mijn eigen pagina voorzien van een wachtwoord, dus die staan niet openbaar. Overigens heb ik de positieve blogs ook voorzien van datzelfde wachtwoord, want als slecht niet mag, dan goed ook niet.

Ja en nu blog ik er wel weer over. Vanuit mijn oogpunt gaat het hier niet om slecht of goed, maar om eerlijk. Dat is niet benoemd in dat gesprek. Om meteen maar eerlijk te zijn, wat me achteraf opvalt is dat de medewerkers de schuld krijgen, maar die volgen wel de regels op zoals ze zijn. Mijn vraag is dan, voelden ze zich aangesproken of werden ze erop aangesproken? Dat zijn wel 2 verschillende dingen. Ik geloof de laatste, omdat ik immers niet meer slecht over de instelling mocht bloggen. De andere reden dat ik er nu wel over blog is ook omdat ik binnen 24 uur de excuusmail had verzonden en dit heb laten weten aan beide met wie ik heb gesproken per mail. Daarnaast heb ik die eerdere blogs voorzien van een wachtwoord. Van hun kant heb ik nooit iets gehoord, en ik heb aan een medewerker gevraagd of ze mijn mail hadden ontvangen. Ja dat hadden ze.

Mijn zus zou erop aangesproken worden dat ik zou worden ingelicht. Dit is 1 keer gedaan, na het zorgoverleg rond mijn moeder. Het waren feiten, het was duidelijk dat ik me er niet mee te bemoeien had, want de vraag die ik erna heb gesteld daar heb ik nooit een antwoord op gehad.

Zoals ik schreef, ik ga geregeld naar mama. Wat mijn bevindingen zijn? Mama is zwaar ongelukkig, want ik heb het onlangs in korte zinnen gevraagd. Mama huilt ook erg vaak, vaak als ik kom of haar net weer terug heb gebracht en bijna weer weg moet. Als we samen buiten de instelling zijn dan hebben we de grootste lol. Voor mijn eigen herinneringen voor later film ik dat ook geregeld. Nu ging het gesprek destijds vooral over de blog waar ik over haar gebit schreef. Hoe mama’s gebit er nu uitziet? Nog erger als voorheen.

Voor mij voelt dit allemaal als een grote frustratie. Goed, er wordt me kwalijk genomen dat ik niet terug verhuisd ben, maar mijn leven is inmiddels niet meer daar. Het ergste vind ik zelf dat ik op afstand moeite heb met vertrouwen op goede zorg voor mijn moeder. Mochten medewerkers dit lezen, dat bedoel ik zeer zeker niet voor jullie! Jullie doen jullie werk meer dan geweldig. Laat je niets aanpraten, het probleem ligt hogerop en zelfs om de hoek bij waar ik woon. En daarmee bedoel ik het Binnenhof!

 

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X