skip to Main Content

Jaap is spoorloos #dementie

André Beerda02De hele buurt is in rep en roer. We schrijven 2012, maar dat kan ook 2011 zijn, dat weet ik niet meer precies. Mijn geheugen laat me soms ook in de steek. Hoe dan ook, de buurt is in rep en roer. Alsof er een plaatselijk Jaap Alert is uitgegaan, begint iedereen alle hoeken en gaten van de omgeving van mijn ouders’ huis af te zoeken. Jaap is de hort op. Het is de periode dat hij nog wel eens aan de wandel gaat, maar meestal weet mijn moeder dan waar hij uithangt. Nu niet en hij is er al uren van tussen. Kort ervoor was hij ook even weg en werd hij uiteindelijk door de politie thuis gebracht. Bleek meneer langs de kant van de provinciale weg te hebben gelopen, zo’n kilometer van huis. Da’s niet leuk meer, vond mijn moeder, maar later kon ze er opgelucht om lachen. Mijn vader vond het ritje met de plaatselijke Hermandad een avontuur. Hij stapte stralend uit en bedankte de agenten uitgebreid. ‘Ik heb nog nooit zo’n mooie middag gehad.’

Maar nu begint mijn moeder bezorgd te worden. En met haar de buren. In het Oosten weten ze nog wat dat is, nabuurschap. Als er iets loos is, snelt iedereen elkaar te hulp. Al is het middenin de nacht, mijn moeder kan altijd een beroep doen op haar naaste buren. Mijn vader is in geen velden of wegen te bekennen. Maar net als mijn moeder dan toch maar de politie wil inschakelen, komt hij aanlopen. Alsof er niets aan de hand is. Met een zak vol warme kroketten. Waar hij al die uren heeft uitgehangen is een raadsel, maar zijn laatste verblijfplaats is geen staatsgeheim: de lokale snackbar. Zo’n patattent waar de eigenaar je entertaint met z’n droge Twentse humor (in het vroege voorjaar: Mogn 30 graadn. Morgen 30 graden? Ja, ‘smoggens vieftien en ‘smiddags vieftien…). Mijn vader is er gek op de kroketten. En hij heeft dan altijd nog een portemonnee op zak, als laatste symbool van z’n zelfstandigheid. Maar als hij wil afrekenen, horen we later, blijkt er niets in de portemonnee te zitten. Geeft niet, zegt de snackbarhouder die de verstrooide krokettenman al langer kent. Is wel goed zo.

Vanaf dat moment let mijn moeder nog beter op of alle deuren goed gesloten zijn . En als mijn vader aan de wandel gaat, gaat er iemand met hem mee. Iemand die niet weet dat hij Alzheimer heeft, zal dat in die periode niet meteen opmerken. Mijn vader doet er alles aan om zo ‘normaal’ mogelijk over te komen. Keeping up appearances, is-tie altijd goed in geweest. Groet iedereen. Goedemorgen. Goedemiddag. Lekker weer. Heel beleefd. Maar soms schiet-ie even uit zijn rol. Als hij met mijn zus over het smalle pad langs het water loopt, komt een echtpaar hen tegemoet. Een voor een passeren ze elkaar. Zegt mijn vader ineens tegen de man: wat een mooie hond…en wat een mooie vrouw. Iedereen schiet in de lach, mijn vader ook. Ouwe snoeperd.

En zo zijn de anekdotes legio. Eerder deze week komt een collectant van de Alzheimer Stichting langs. Of ik geld over heb voor onderzoek . Want het is zo’n verschrikkelijke rotziekte, moet u weten. En óf ik dat weet. Maar het is meer dan dat, in ons geval. Ik heb mijn ouders elkaar nog nooit zo vaak zo liefdevol zien aankijken. En ik ben nog nooit zo intensief met mijn vader opgetrokken. Alzheimer betekent eenzaamheid soms, maar ook verbroedering. Onpeilbaar verdriet, maar ook onbedaarlijk lachen. En mijn vader, die lacht dan het hardst.

Avatar

Andre Beerda

André Beerda is freelance journalist en communicatie-deskundige. Hij werkte voor o.m. Man Bijt Hond, Netwerk en Altijd Wat. Maar hij is vooral de zoon van Jaap, die al zeker 9 jaar Alzheimer heeft. En van Fenny, die zo goed voor Jaap zorgt dat hij nog steeds thuis kan wonen. Over hoe bijzonder die alledaagse zorg kan zijn, gaat dit blog.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X