skip to Main Content

Jaap herkent

jaapblijftthuisHij kijkt hem minutenlang aan. Gebiologeerd. Buigt voorover en wiegt heen en weer. Hij lacht hem toe. Humt, zingt iets zachtjes, iets onverstaanbaars. Zijn gezicht straalt, zoals altijd als hij kleine kinderen ziet. Daar wordt hij vrolijk van. Maar dit kind is speciaal, zie je hem denken. Dit kind hoort bij hem. En twee grote donkere ogen kijken terug. Alsof die ook snappen dat die oude man met dat rare petje en die grijze stoppelbaard ook bij hem hoort.

Dit is de eerste keer dat de jongste en de oudste man in onze clan elkaar zien. Mei 2013. We zijn net met onze pasgeboren zoon teruggekeerd uit Oeganda, waar hij ter wereld kwam. Ik heb lang vurig gehoopt dat mijn vader dit nog zou kunnen meemaken. Kleine Beer ontmoet Grote Beer. Het is een ontroerend moment dat ik altijd zal koesteren. Dat mijn vader lijkt te beseffen dat dit donkere mannetje iets met hem te maken heeft, kan ook komen omdat hij als het ware op die eerste ontmoeting is voorbereid. Mijn moeder heeft een fotootje van de pasgeborene op zijn nachtkastje neergezet. En mijn zus heeft in haar onmetelijke wijsheid al maanden eerder een donkere pop aan hem gegeven. Net als die andere pop die hij van zijn jongste kleindochter heeft gekregen en die naar haar is vernoemd, heeft hij die al die tijd bij zich. De verschijning van dat donkere kind is niet geheel vreemd voor hem. Maar een belevenis is het wel.

De levens van beide beren vertonen in de afgelopen twee jaar grote overeenkomsten. Mijn vader is niet meer zelfstandig en mijn zoon nog niet. Mijn vader is zijn autonomie steeds meer kwijtgeraakt, mijn zoon moet die nog veroveren. Het ene moment geef ik de kleine te eten of verschoon ik hem, het volgende moment doe ik dat bij mijn vader, samen met mijn moeder. En opvallend vaak is kleinzoon ziek als opa dat ook is. Alsof het in de lucht hangt. De een begint pas net met woorden te spelen, de ander raakt die steeds meer kwijt. Maar als ze iets beslist niet willen, weten ze dat allebei heel duidelijk te maken, daar hebben ze geen woorden voor nodig.

De kleinzoon is al een tijdje niet bij zijn grootvader op bezoek geweest. Hij zit in een hele drukke fase – de peuterpuberteit – en opa is gebaat bij rust. Maar hij kan hem nog altijd opvrolijken. Een foto van hem op zijn tweede verjaardag waakt niet van opa’s zijde. Even wegzetten is er niet bij, dan klemt-ie hem stevig vast. Afblijven! En een vakantiefilmpje waarop de kleine Travolta zijn moves toont in de mini-disco van het vakantieparadijs, is een ware hit bij zijn grootvader. Juist nu hij de laatste weken wat stil en afwezig is geweest, is het prachtig om hem weer te zien schaterlachen. Hij kan er geen genoeg van krijgen. Kleine Beer en Grote Beer horen bij elkaar. In het dierenrijk, aan de sterrenhemel en in onze berenclan.

Andre Beerda

André Beerda is freelance journalist en communicatie-deskundige. Hij werkte voor o.m. Man Bijt Hond, Netwerk en Altijd Wat. Maar hij is vooral de zoon van Jaap, die al zeker 9 jaar Alzheimer heeft. En van Fenny, die zo goed voor Jaap zorgt dat hij nog steeds thuis kan wonen. Over hoe bijzonder die alledaagse zorg kan zijn, gaat dit blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X