skip to Main Content

Is jouw tijd gekomen

Ik ga met de sleutel naar binnen, het is stil in huis.
Ik klop en open je slaapkamerdeur.
Daar lig je opgekruld tot een klein hoopje, midden in je twee persoons bed, het bed waar je al veel jaren alleen in ligt. Je hoort me binnenkomen en licht je hoofd een beetje op. Ik zie in je ogen dat het nog steeds niet beter met je gaat.
Je gelaat is wit grauw en in de donkere kringen staan twee kleine ogen waar de twinkeling al even niet meer in te vinden is en ik enkel enige wanhoop meen te zien.
Ik ga op de rand van het bed zitten en vraag hoe het met je gaat, al zie ik al aan heel je lichaam dat er geen verbetering inzit, iets waar de medicatie al wel aan bij had moeten dragen.
Minder krachtig als normaal geef je aan dat het niks waard is. Na enige motivatie help ik je op de rand van een voor mij veel te laag werkbaar bed, maar dat vind ik nu even niet belangrijk.
Ik probeer je zo goed als gaat wat op te frissen, eigenlijk is het je allemaal te veel, maar bent toch blij als je wat gewassen bent en alles schoon aan hebt. Slap op de benen en duizelig en te moe om je voeten goed op te tillen, begeleid ik je op jouw wens naar de wc. Het leek wel een marathon zeg je, maar het is gelukt.
Ondertussen  maak ik wat fruit, drinken en medicatie klaar, je wilt geen eten, maar je zal toch iets moeten eten alleen al voor je medicatie en je energie.
Ik zie je zitten, je lijkt het allemaal wel zo op te willen geven, alsof je er klaar mee bent.
Eenmaal terug op de rand van het bed lukt het je, maar meer om mijn een plezier te doen lijkt het, een half banaantje te eten, gelukkig want dan kan de medicatie ook genomen worden.
Je kijkt me aan en vraagt of dit het einde is en ik kan alleen maar zeggen “misschien wel ik weet het niet……..”, je knikt en zegt ‘tis goed”.
Je kruipt moeizaam weer naar het midden van dat grote bed, je krult je op en geeft aan weer te gaan slapen, je bent moe……….
Er is niemand die ik kan of mag bellen. Je bent liever alleen en op jezelf zoals je al jaren bent.
Ik trek de deur achter me dicht altijd, een moeilijk moment wetende dat je alleen bent en er niemand zal komen, ik was de eerste die je vanmorgen zag en straks ook weer zal zien, of misschien ook wel niet, mocht het je tijd zijn, hoop ik dat je gauw en vredig in je slaap mag gaan……
Maar wonder boven wonder knap je langzaam weer op en na een kleine week op bed zit je nu dan weer in jouw vertrouwde stoel.
Het was toch nog niet jouw tijd……..
Essies wijkblogs

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X