Intens, maar de moeite waard

Mantelzorg is fysiek uitputtend en mijn prioriteiten zijn niet hetzelfde als die van jou. Oordeel niet over mijn huis dat er soms niet netjes uitziet, over het feit dat ik soms de telefoon niet opneem of later pas terugbel. Oordeel niet over mijn auto die niet schoon is, mijn haar dat niet perfect zit, dat ik makkelijke kleding draag of dat mijn tuin wat werk nodig heeft. Mijn echtgenoot die zorg nodig heeft komt op de eerste plaats!

Vandaag: drie doktersafspraken en vier afspraken voor follow-ups in de komende twee maanden. Ook twee afspraken voor bloedonderzoek en voor versleten lichaamsdelen die niet goed meer samenwerken. Ik sla details over het wassen, aankleden, medicijnen en ontbijt over.

Voor de eerste afspraak moest ik ongeveer 15 kilometer rijden. De afspraak was om tien uur ‘s ochtends. We hebben 45 minuten gewacht voor een consult dat een kwartiertje duurde. We bespraken de rugoperatie die hij in april had, we praatten over veranderingen in medicatie (twee nieuwe medicijnen) en de huidige situatie met de blaas (problemen met katheter) met de huisarts van mijn man, een goeie vent met een erg drukke praktijk.

Hmm, zijn elektrische rolstoel, die ik weet niet hoeveel kilo weegt, doet moeilijk. Wat is er aan de hand met dat ding, hij slaat telkens af alsof er kortsluiting is. Oké, nu werkt hij, ik hoop dat het zo blijft. “Oh, je wil McDonald’s? Geen probleem, komt eraan.”

Afspraak nummer twee is om half een ‘s middags. Een nieuwe fysiotherapeut kwam naar ons huis (jawel!) om mijn man rekoefeningen te laten doen met grote elastieken. Ook moest hij oefeningen doen om zijn nek te bewegen omdat hij een nekbrace heeft die er volgende maand af gaat. In die tijd kon ik snel even boodschappen doen en wat cadeautjes voor zijn verjaardag kopen. Thuisgekomen gaf ik hem de cadeautjes en een klein tiramisu taartje, zijn favoriet. (Blije man).

Ik beantwoordde wat werk e-mails. Ik ben met pensioen, maar werk 30 uur per week buitenshuis. We hebben een vervangende mantelzorger die komt als ik werk. Ik ben zo blij met die dame! Donderdag is mijn vrije dag maar werk e-mails zijn dringend en stapelen zich op. Oh, het is ook de eerste van de maand, dus rekeningen betalen.

Afspraak nummer drie. 40 kilometer gereden naar de uroloog voor een probleem met een katheter dat blijft terugkomen. Na 50 minuten wachten duurde het 20 minuten om de uroloog er van te overtuigen dat we ons de speciale, samengestelde medicatie niet meer kunnen veroorloven (600 doller per maand). Het is een fantastisch medicijn, blaasmedicatie die in de katheter wordt aangebracht maar het wordt niet vergoed door de verzekering. “Oh, er is een ander medicijn, een pil die maar 25 dollar per week kost? Ook niet vergoed door de verzekering ….zeker, die zullen we proberen.”

Ah, hij heeft twee bloedtesten nodig, een over twee weken om te zien of het medicijn sterk genoeg is en dan een over twee maanden, ik snap het. We wachten 20 minuten op papierwerk om het recept te faxen naar de enige plaats in de vallei, waar we wonen, die het medicijn maakt, maar na 20 minuten is het dan ook voor elkaar. Kunnen we die fax zien om ons adres te verifiëren? Nee sorry, ons adres is niet Yield street, het is Yale street. Ze hadden ons nooit kunnen vinden met dat adres. Zo blij dat we het vroegen. Nu wachten tot ze het opnieuw faxen.

Toen we de elektrische rolstoel op de lift reden, die in onze auto is aangebracht, stopte de rolstoel er mee. Het is zowat 35 graden buiten en in de auto is het nog warmer. Ik moet hem er handmatig in zien te krijgen. Ik, en mijn spieren, krijgen het zowaar voor elkaar, ik heb hem erin gezet en vastgezet. Duurde maar 15 minuten. Zweetdruppels, 35 kilometer in de spits terug naar huis. De hele weg naar huis kon ik maar aan een ding denken: of de rolstoel nog gerepareerd kan worden. Het zou een ramp zijn als we een nieuwe zouden moeten.

We zijn thuis. Ik ga de inbussleutel halen om te kijken of ik de rolstoel kan repareren. Anders moeten we 911 bellen om grote sterke brandweermannen te laten komen die de loodzware rolstoel met mijn man erin uit de hete auto halen … Het is gelukt, ik heb het gerepareerd (er was een draadje los in een schakelaar). Het eten is zo klaar. Daarna moet ik mijn werk voor morgen voorbereiden. Gefeliciteerd met je verjaardag, lieverd!

De uitdagingen en de overwinningen in de zorg voor je dierbaren is intens, maar de moeite waard. Als je dit alles tot hier gelezen hebt, dank je wel. Begrijp me goed, ik klaag niet, ik vertel alleen wat mantelzorgers doen. Oh, en zoals je al hebt kunnen lezen is manlief vandaag jarig! Niet de verjaardag die je zou wensen, maar toch.

Na het schrijven van dit verslag begrijp ik beter waarom ik om half acht ‘s avonds op de bank in slaap val!

Door Michele S.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top