skip to Main Content

Ineens heb je het – je wordt mantelzorger! Zei nooit iemand…

Toch worden miljoenen mensen in Nederland ineens mantelzorger, net als ik. Ruim zes jaar geleden hoorden we dat mijn toenmalige vriend, Maik, een zeldzame en agressieve vorm van kanker van de weke delen had. Vlak voor hij ziek werd zei ik nog: “Ik denk dat ik niet gelukkiger kan worden dan dit”. Ik was blijkbaar vergeten af te kloppen, want daarna ging het super snel. Na drie bezoekjes aan de vruchtbaarheidskliniek en een (misschien wel laatste) fotoshoot mét haar lag hij aan het infuus voor zijn eerste chemotherapie. Deze therapieën, meerdere operaties en bestralingen zullen zijn leven verlengen, maar niet redden, want twee-en-een-half jaar later overlijdt hij aan deze nare ziekte.

Tot ongeveer een jaar geleden vond ik het erg lastig om mijn verhaal te delen met mensen die ik niet zo goed kende. Waardoor ik ook weinig nieuwe contacten heb gelegd. Mijn leven en ervaringen vinden niet echt aansluiting bij mensen van mijn leeftijd (ik ben inmiddels 27 jaar). Zullen mensen denken dat ik heel zwaar op de hand ben? Straks vind iemand dat ik er te vaak over praat.

Ook vanuit mezelf was ik terughoudend. Ik had er echt geen zin in dat iemand vervolgens zijn eigen ‘kanker’verhalen ging vertellen. De hele periode van mantelzorgen voor Maik schopte gewoon alles in de war. Lange tijd zag ik het als verloren jaren en wist ik niet hoe ik er over moest beginnen. Dat is nu wel anders, nu ben ik er trots op! Als jonge mantelzorger heb ik zo ontzettend veel geleerd over anderen, over de samenleving, maar vooral over mezelf en hoewel de lessen gepaard gingen met veel heftige emoties zou ik ze nu niet meer in willen ruilen voor dat wat ik nu weet.

De belangrijkste les voor mij is dat het echt beter is om eerst voor jezelf te zorgen – en dan bepaalt wat je nog te geven hebt. Het is namelijk niet een kwestie van kunnen, je kunt denk ik altijd wel blijven geven, maar het gaat om het effect en gevoel dat je er dan zelf aan over houdt. Ik heb te veel gegeven en heb er daardoor nog steeds moeite mee om de goede tijden met Maik te herinneren. Mijn verdriet na zijn overlijden stond niet in het teken van een gemis vanuit liefde, maar was pure pijn en verwarring. Ik dacht er goed aan te doen om er altijd voor hem te zijn, maar zoals ik nu aan hem terugdenk is ook niet wat hij had gewild. Er is nu niets meer aan te doen, behalve mijn ervaringen en wijsheden met jullie te delen. Wie weet drijven de fijne herinneringen wel meer naar boven door het schrijven over mijn ervaringen aan jullie.

Dit is de eerste bijdrage van onze nieuwe blogger Nadja van Kessel. Je kunt haar vanaf nu regelmatig volgen op Mantelzorgelijk!

Avatar

Nadja van Kessel

Nadja van Kessel (27) is organisatietalent, hulpverlener in de grootste zin van het woord en ex-mantelzorger. Ze heeft de wereld aan haar voeten en is van plan er veel van te ontdekken.

Dit bericht heeft 0 reacties

  1. Dank je wel voor het delen, Nadja. Heel veel dubbele gevoelens, dat snap ik. Voor jezelf zorgen is het moeilijkst als je vind dat je alles moet geven als mantelzorger. Eerst die ander! Maar dat gaat ten koste van jezelf. Ik hoop dat je je balans weer vindt, ook in het voelen van je verdriet, de trots op wat je gedaan hebt en vooral hoop ik dat de fijne herinneringen meer de boventoon gaan voeren. Succes daarmee!

    1. Inmiddels is de balans alweer aardig in orde. Het lastige blijft inderdaad de herinneringen, maar die zijn al hard naar boven aan het komen door al dit schrijfwerk. Uiteraard zowel de goede als de minder fijne. Dank je wel!

  2. Ik herken heel veel in dit verhaal. Ook ik ben 27 en ik ben mantelzorger geweest voor eerst een terminale zus (tevens kanker) en daarna mijn vader met Alzheimer, deze zit nu eindelijk in een verpleeghuis. Ik herken het gevoel van verloren jaren, van te jong voor zo’n grote uitdaging staan, maar ook dat je heel veel leert over jezelf, de mensen om je heen en de maatschappij als geheel en jouw plekje daar in. Ik heb ook veel geleerd over de vergankelijkheid van het leven. Als ik nu kinderen neem sta ik daar heel anders in dan een twintiger die niks heeft meegemaakt denk ik. Ook de weerzin om er over te praten herken ik, je wilt gewoon door en weer jong zijn en je oude leven terug. Bedankt voor je verhaal.

    1. Klinkt alsof je me heel goed begrijpt Nienke. Fijn dat het goed is geland! Ik heb me nu dus wel overgegeven aan de ‘verloren’ tijd. Waar anderen huizen kopen, kinderen krijgen en doorgroeien in hun functies merk ik dat ik nu nog lekker aan het zoeken ben naar wat ik wil, maar wel met een waardevolle ervaring rijker. Op LinkedIn ben ik ook begonnen met schrijven over de toegevoegde waarde van mantelzorger zijn op je cv. Misschien vind je dat dat ook leuk om te lezen. Bedankt voor je reactie, erg lief en fijn om te lezen. Succes met wat komen gaat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X