skip to Main Content

In memoriam Lia van Eisden Ketting

Vorige week ontvingen wij het verdrietige bericht dat Lia van Eisden Ketting op 6 maart j.l. is overleden. Margreet en ik hebben Lia leren kennen via Facebook. Zij volgde de blogs over mijn vader en ik had via mail en Messenger af en toe een soort lotgenoten-contactmomentje met haar. Niet wetende dat zij en haar zus Nina ook beroepsmatig met mantelzorg bezig waren. Toen ik op een dag een oproep deed voor nieuwe bloggers reageerde Lia meteen. Nina en Lia verzorgden vanaf dat moment een aantal fijne blogs over hun eigen ervaringen en hun professionele kijk op mantelzorg. Een hele mooie aanvulling op de blogs die wij doorgaans op Mantelzorgelijk publiceren.
In december vertelde Lia dat zij heel ziek was. Daarna stuurden we elkaar nog verschillende keren hele korte –  maar vooral positieve – berichtjes over en weer. En toen ineens werd het stil.

We hebben Lia leren kennen als een warme, loyale, spontane, liefdevollle, humoristische en slimme vrouw. Wat zal zij een énorme leegte achter laten bij de mensen die haar liefhebben en haar veel te vroeg hebben moeten laten gaan. Wij wensen haar gezin, haar moeder en zus Nina onnoemelijk veel sterkte en kracht voor de komende tijd.

We zullen Lia nooit vergeten.

In memoriam

Lia van Eisden-Ketting

22-04-1960 – 06-03-2021

 

Lia’s laatste boodschap via haar social media kanalen:

9 december 2020 kreeg ik te horen dat ik uitgezaaide kanker had.
Een bericht voor op sociale media:
Hoe in het leven staan?
Dat heb ik altijd gedaan vanuit mijn enthousiasme en proberen naar dat lichtpuntje op de horizon te blijven kijken, zogezegd mijn glas is “bijna” altijd half vol geweest.
En dat bleef het lang!
Zelfs toen ik in maart 2020 te horen kreeg dat ik longkanker had……..het was een vaste tumor en operabel, en zoals het ernaar uitzag geen chemotherapie en bestraling nodig zou zijn, dus mijn glas bleef half vol!
Niets bleek minder waar. Een preventieve chemokuur viel mij te deel…..my worst nightmare. Maar omdat het preventief was ging ik overstag.
In september met vakantie naar Hoenderloo en wat knapte ik snel op. Begin oktober voelde ik me niet lekker en begon het vreselijke hoesten.
In november was de situatie niet verbeterd en kwamen er opnieuw onderzoeken. Totdat het begin december echt mis ging en ik in het ziekenhuis terecht kwam voor een aantal dagen.
9 december werd mij duidelijk wat ik al vanaf oktober voelde…….ik was heel erg ziek. Aan de ene kant voelde het bevrijdend er was echt wat aan de hand. Ik hoefde de schone schijn niet meer op te houden.
De weken die daarna volgde waren toch wel een rollercoaster tussen hopen of er dan toch nog wat mogelijk was. Niet dat ik kon genezen maar enige rek mocht van mij nog wel 🙂
Helaas 31 december viel mijn levensboek dicht. Uitbehandeld was het oordeel.
Oké maar mijn glas moest half vol blijven! Hoe doe je dat? Dat doe je dus door alle echt lieve mensen die met mij in het nu gingen leven. Mij hielpen om mijn glas weer bij te vullen……niet halfvol maar gewoon vol. Mijn intense verdriet, mijn blijdschap, de humor met elkaar de dagen van niks hoeft alles mag samen met mij te beleven.
De rust die over mij heen viel is onbeschrijfelijk.
Ook nu kreeg ik de gelegenheid om mijn eigen uitvaart te regelen, mijn eigen afscheidstekst te schrijven, en deze tekst voor op mijn sociale media kanalen te maken. Veel mensen die bij mij langs kwamen niet met het idee van afscheid nemen maar om gezellig dingen uit hun leven met mij te delen en herinneringen op te halen. Wat was dat toch fijn.
En toen draaide ik op een mooie dag mijn laatste bladzijde van mijn leven om. Ik ging over naar een andere…….tja waarheen?…..dat laat naar ik hoop voor jullie allenl nog lang op zich wachten. Bedankt alle lieverds die ik persoonlijk in mijn leven heb mogen ontmoeten, bedankt voor alle FB “vrienden” die vaak zulke fantastische berichtjes achterlieten.
Mijn naasten zullen bepalen of zij mijn Facebook om willen zetten naar een in memoriam. Mijn LinkedIn zal worden gesloten. Dank aan het fijne netwerk die zo positief met mijn zus en mij meedachten met het opbouwen van Actief Inzicht.
Rest mij nog wees en heb lief en heb oog voor elkaar.
Echt het kost niets, geen moeite geen energie…..niks. Wat je geeft krijg je terug ik weet dat uit eigen ervaring.
Geniet van de dingen in het hier en nu.
Ik had geen glazen bol……niemand heeft die 😉
Liefs en tot misschien wel tot ooit in het waarheen…
Ik hoop oprecht tot ooit, Lia  ❤️

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 1 reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X