In een windhoos van bittere troost – Gastblog door Frits Otten

Foto©Claudia Otten

Maandag 25 april 2011, 2e Paasdag overlijdt mijn moeder. Mijn vader is dan 87 jaar. Van alle scenario’s die wij als kinderen hebben, zo over ouders en doodgaan, is dit er eentje waar wij nooit bij hebben stilgestaan. Op die dag, spreken mijn broers ik met elkaar af dat mijn vader geen enkel weekend meer alleen zal zijn. Met een paar kleine uitzonderingen hebben wij die belofte gestand gedaan. Dat betekent dat ik vanaf die datum om de drie weken een weekend in Almen ben. Die beslissing markeert ook een verandering in mijn relatie tot mijn vader, wij groeien meer naar elkaar toe.

“Wat doen die vrijmetselaars eigenlijk?” vraagt Pappa belangstellend als ik bezig ben met het voorbereiden van een avond in mijn loge. Met het antwoord daarop zijn wij de rest van die avond bezig, dat is inclusief de muziek die ik daarvoor bedacht heb. “Pijper en Badings?” wat geestig, mompelt hij als wij de stukken doornemen. Vanaf dat moment heb ik het beste muzikale klankbord wat er bestaat: binnen twee jaar kent mijn vader niet alleen de blauwe graden van de loge, maar verbaast hij zich met mij over de vervolgpaden die wij ook kennen. Mijn vader leest en luistert met aandacht. “Wat is dat?” vraagt hij op een avond: Ludovice Einaudi, zeg ik als wij naar nieuwe muziekstukken luisteren. “Mooi” glundert hij. “Jonge vent Pap” zeg ik, uit 1955. Het proces van Alzheimer heeft natuurlijk z’n weerslag: meelezen gaat niet meer en mijn vader is snel vermoeid. Maar als ik met iets nieuws kom, en dat kan een bijzondere uitvoering zijn dan veert hij op: ‘Wat is dat?” als wij luisteren naar een bewerking van Daniel Hope: Johann Paul von Westhoff (1656 – 1705), oude muziek in een nieuw jasje. “Mooi” fluistert hij zachtjes.  

Pappa in Almen – Foto©Claudia Otten

Twee jaar geleden, midden zomer maai ik het gras met onze motormaaier. “Zeg, mag ik dat nog eens doen?” en zo maait mijn vader de rest van de dag het gras.

“Frits, ik kan de noten niet meer lezen…, ik kan niet meer pianospelen” zegt mijn vader en dat is nog niet zo lang geleden. De vrolijke noten die altijd klinken als ik in Almen ben, lijken te verstommen. Maar dat is gelukkig niet helemaal zo: lezen gaat niet meer, maar gelukkig kent het brein nog een repertoire dat hij met plezier uitvoert. Een repetoir dat steeds beperkter wordt, maar waar hij met veel plezier aan werkt. Zondag 13 maart: telefoontje van Inez, mijn schoonzus: Pappa is gevallen, mogelijk heup gebroken op weg naar het ziekenhuis.Twee uur later ben ik bij hem. Mijn jongste broer Erin racet op dat moment vanuit Frankrijk naar Nederland. Mijn vader laat alles rustig aan zich voorbij gaan. Mijn smartphone ligt naast zijn hoofd en speelt muziek: Lever de Jour, uit Daphins en Cloe. ‘Ravel’ fluistert Pappa. Als ik zes uur later op het vliegtuig stap naar Zurich, lees ik dat Pappa de operatiekamer wordt ingereden.

Zaterdag 9 april zijn wij allemaal in Velp. Het gaat niet goed met Pappa: hij wil niet eten en drinken. Heel surrealistisch. Mooie muziek in zijn kamer. Allemaal dicht bij elkaar en tegelijkertijd zakken vol met hapjes en drinken. Een lach en een traan. Rouwen met een glimlach. Aan het einde van de dag lijkt de situatie stabiel: wij bepalen wie wanneer bij mij  vader zal zijn. Mijn partner en ik gaan naar Rotterdam: in de Doelen luisten wij naar Pianoconcert nr.20 in d van Mozart. Conrad van Alphen dirigeert het Sinfonia Rotterdam, aan de vleugel het wonderkind Aidan Mikdad (14 jaar). Op de terugweg een verontrustend bericht van Erin: het gaat nu wel heel snel.

Wij haasten ons naar Velp, kort voor Utrecht, het is half elf, bericht Erin ons dat mijn vader is overleden.

“Nu zwijgt het orkest, nu stijgt de stem boven de zwaarte omhoog. Je wil niet, je weigert – maar het lied sleurt je mee in een windhoos van bittere troost” LUX INENS NOS AGIT: Het licht dat in ons is zal ons voortdrijven.

Pappa in Velp – Foto©Claudia Otten

Mede oprichter en vaste fotograaf van mantelzorgelijk. Woont en werkt in Amsterdam

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top