In de maak: een slimme ladekast

Als je het hebt over dagelijkse activiteiten die problemen opleveren voor mensen met dementie, dan is aankleden een van de belangrijkste. Niet alleen kan het frustrerend zijn, het kan ook gênant zijn voor iemand als hij of zij geholpen moet worden met iets dat normaal gesproken een privéactiviteit is. Met dit in gedachten ontstond het idee voor een ‘slimme ladekast’.

Het prototype van het apparaat werd ontwikkeld door onderzoekers van de universiteit van New York, de universiteit van Arizona en het Institue of Health Professions in Boston. Ze gaven het de naam DRESS (Development of a Responsive Emotive Sensing System). Het apparaat bestaat uit een kast met vijf lades, waar bovenop een tablet, een camera en een bewegingssensor zijn geplaatst.

Met gebruik van beeldherkenning en tracking systemen, samen met een zichtbare streepjescode op het eerste kledingstuk observeert DRESS hoe de gebruiker het kledingstuk aantrekt, het detecteert welk kledingstuk het is en waar en hoe het zich op het lichaam bevindt. Het systeem laat de gebruiker weten of ze het correct hebben aangetrokken, en als dat het geval is wordt hij of zij gevraagd om de volgende lade te openen. Die lade is verlicht, en het volgende kledingstuk, voorzien van een streepjescode, kan aangetrokken worden. Zo gaat dat door totdat de persoon alle kleren aanheeft.

DRESS laat de gebruiker ook weten als hij of zij een kledingstuk niet op juiste wijze heeft aangetrokken, en controleert het stressniveau via een huidgeleiding sensor die als armband wordt gedragen. Als het systeem bespeurt dat de gebruiker gefrustreerd raakt, waarschuwt het de mantelzorger via een app waarmee de mantelzorger ook de voortgang van het aankleden in de gaten kan houden.

Om het systeem te testen gebruikten 11 gezonde vrijwilligers het om zich correct aan te kleden. Hierbij maakten ze opzettelijk fouten, ze trokken kleding binnenste buiten of verkeerd om aan, of trokken niet alle kleding aan. Hoewel DRESS verbazend goed was in het identificeren van het type kleding en hoe het zich op het lichaam bevond, en ook hoeveel kledingstukken de persoon op dat moment droeg, had het nog problemen om te bepalen of de persoon daadwerkelijk ieder kledingstuk had aangetrokken. De onderzoekers zijn van plan om deze beperking aan te pakken door de streepjescodes groter te maken, de kledingstukken anders te vouwen zodat de streepjescodes zichtbaar blijven en door de positie van de persoon ten opzichte van de ladekast te optimaliseren.

Met de verbeteringen die, zoals blijkt uit dit onderzoek, aangebracht moeten worden, kan het DRESS prototype mogelijk uitgroeien tot een geautomatiseerde hulp bij het aankleden voor mensen met dementie, zodat zij hun onafhankelijkheid en privacy kunnen behouden. Mantelzorgers profiteren hier ook van omdat zij een taak uit handen kunnen geven,” aldus de dokter aan de universiteit van New York, tevens de hoofdauteur van een verhandeling over dit project. Dat artikel is kortgeleden gepubliceerd in het tijdschrift JMIR Medical Informatics.

Bron: Universiteit van New York

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top