skip to Main Content

In de dementie gevangenis

Een mantelzorgster vertelt hoe haar leven er op dit moment uitziet en komt er op die manier achter dat iets van je af schrijven echt kan helpen.

Mijn man en ik zorgen al meer dan vijf jaar voor mijn 93-jarige moeder. Het heeft voor mij even lang geduurd voordat ik kon toegeven en uitspreken dat mijn moeder dementie heeft. Ik zei altijd dat ze gewoon vergeetachtig was en later voegde ik daar aan toe dat ze ook een beetje “in de war” was. In het afgelopen jaar is ze ook angstig en paniekerig geworden als we even weg moesten en zij alleen thuis bleef. Vanavond moest ik een boodschap doen en was nog geen twee uur weg, maar toen ik terug kwam was mijn moeder panisch. Ze riep uit: “ik kan nooit meer alleen thuisgelaten worden!” Ik voel ineens gevangenismuren om me heen. Ik ben met mijn moeder in de dementie gevangenis.

Ik voel woede als ze zich gedraagt als mijn drie jaar oude kleindochter. Waarom is ze zo angstig? Mijn moeder was een lerares, een pittige, avontuurlijke, moedige vrouw. Ik treur over het feit dat wie ze was, verloren is gegaan. Ik heb eindelijk besloten om hulp te zoeken.

Aangezien mijn moeder maculadegeneratie heeft, hebben handgeschreven briefjes geen zin meer want haar gezichtsvermogen is de laatste jaren aanmerkelijk afgenomen. Ze stelt keer op keer dezelfde vragen. Als er bijvoorbeeld een nieuw kleinkind is geboren, vraagt ze een aantal dagen achter elkaar meerdere malen per dag hoe het kleinkind heet. Elke dag zijn er wel een aantal vragen waardoor ze totaal geobsedeerd lijkt, en waarop ik dan telkens weer hetzelfde antwoord moet geven. Ik begin dat nu echt vervelend te vinden en mijn stem krijgt dan een scherpere klank, terwijl ik weet dat het kwetsend voor mijn moeder is. Ik bedoel het niet zo, maar het komt er dan zo uit. Ik voel me schuldig over de woede die ik in me heb en het feit dat ik geen geduld voor haar kan opbrengen.

Mijn echtgenoot is erg vriendelijk, geduldig en liefdevol tegenover haar, wat dat betreft kan ik me geen betere partner wensen. Ik krijg af en toe wel wat vrije tijd hoor. Eén van mijn zussen verzorgt mijn moeder’s medische en financiële zaken. De andere zus zorgt voor haar als ik even een pauze nodig heb. Ze woont hier een paar uur vandaan en zorgt dan enkele dagen voor mijn moeder in haar eigen huis. Mijn oudste broer gaat met mijn moeder naar de kerk op zondag en daarna eten ze altijd samen. Mijn andere twee broers wonen verder weg, maar bellen haar regelmatig. Mijn dochter, die zelf verpleegster is, en haar twee zoons helpen ook als ik er even tussenuit moet. We hebben echt geluk dat er zoveel familieleden zijn die helpen. De dagelijkse zorg valt echter nog steeds voor 75% op mijn schouders en voor 25% op de brede schouders van mijn man. Ik begon dit verhaal om half drie ‘snachts en het is nu al ver na vieren maar het heeft me echt geholpen en doet me goed om mijn verhaal op te schrijven!

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X