skip to Main Content
Ik Zorg Voor Mijn Echtgenoot – De Eerste Blog Van Mayke De Vries

Ik zorg voor mijn echtgenoot – de eerste blog van Mayke de Vries

Net als tegenwoordig zoveel anderen, leerde ik mijn man kennen via internet. Toen ik zijn foto zag, ging er in een flits door mijn hoofd: “Zou hij wel goed bij zijn hoofd zijn?”

Waarom ging dat door mij heen; op dat moment al? Ik bestudeerde zijn foto nog eens, zag toen toch eigenlijk niets “vreemds” meer. Een serieuze relatie via internet had ik eigenlijk al opgegeven, na wat teleurstellingen.

Ger, mijn man nu, bleek weduwnaar te zijn; zo iemand leek mij in ieder geval wel meer betrouwbaar. Zijn vrouw was drie maanden eerder overleden, maar Ger kon en wilde niet lang alleen blijven. Dat ik midden in zijn rouwproces terechtkwam, was al gauw duidelijk, maar ik ben zelf ook betrouwbaar en serieus, dus ik ging ervoor.

Ger vertelde, dat hij na het overlijden van zijn vrouw, had gevoeld dat hij zichzelf kwijtraakte; letterlijk en figuurlijk. Het leek mij logisch…

Echter, gaandeweg bleek hij de controle over zichzelf en zijn leven niet meer echt terug te kunnen krijgen. Ik vond het vreemd, ik vond hem vreemd. Ging hem vragen stellen, die hij met argwaan aanhoorde, hij ging zichzelf “verdedigen”. Ik ben goed van vertrouwen, gaf hem het voordeel van mijn twijfels.

Gezellig en lief

Uiteindelijk kwam de aap uit de mouw: hij was een aantal jaren geleden geholpen aan een AVM (Aangeboren Vaatmisvorming) in zijn hoofd. Daarna was hij volgens eigen zeggen weer helemaal de oude geworden. Ik vroeg mij af wat hij daaronder verstond. Hij leek wel haast verstandelijk beperkt. Daarnaast was hij echter ook gezellig en lief, en een mens (vrouw) kan toch niet alles hebben in één man?

We gingen samenwonen, manlief bracht zijn hele huis voor mij in orde, op orde. Struikelde soms van vermoeidheid over zijn eigen benen; dat viel mij wel op, maar ja…. Drie maanden later kreeg hij zijn eerste epileptische aanval.

Wat een schrik, als je zoiets nog nooit hebt meegemaakt! Wel van mijn hond, trouwens, stomtoevallig. En dat vond ik al erg. Mijn man, toen nog mijn vriend, kreeg medicijnen tegen de epilepsie en we hadden er vertrouwen in dat het allemaal wel los zou lopen.

De specialist in het ziekenhuis had wel gezegd dat het met zijn AVM te maken kon hebben, en dan zou hij operatief moeten ingrijpen, maar de neuroloog moest dan doorverwijzen. De neuroloog vond dit echter niet direct nodig, helaas. Meerdere aanvallen volgden, Ger belandde in de ziektewet, hij ging fysiek en psychisch achteruit.

Eijgen180914 425Ook nog trouwen

Ondertussen gingen we ook nog trouwen. Dat plan hadden we in het begin van onze relatie al bedacht, en ik wilde zijn “toestand” niet slechter maken door dit uit te willen stellen of helemaal niet meer door te laten gaan. In een relatie deel je toch lief en leed met elkaar? Maar het leed ging wel steeds meer overheersen.

Een huwelijksreis gingen we ook nog doen: met een busgezelschap naar Italië. Ook dit heb ik vooral voor mijn man, die zó graag wilde gaan, door laten gaan. We kregen hiervoor wel tegenstrijdige adviezen, van wel en niet gaan, door verschillende specialisten en deskundigen. Ik moest hem onderhand met steeds meer dingen helpen, dat viel de mensen van het busgezelschap ook al gauw op.

Epileptische aanval

Ik heb ze uit moeten leggen dat hij iemand was met hersenletsel (NAH) en dat verklaarde veel. Ze vonden mij dapper dat ik dit had aangedurfd. Ook tijdens de vakantie kreeg mijn man weer een epileptische aanval. Met de reisleidster mee in een ambulance naar het ziekenhuis, in Italië, waar men amper een woordje Engels sprak. Iedereen leefde erg met ons mee, dat gelukkig wel.

Afgelopen december werd mijn man operatief geholpen aan zijn bloedvaten. Moet je eens zien hoe ik dan op zal knappen, zei mijn man. Helaas, hij werd nog “slechter” en kwam daarna zelfs voor 4 maanden in een revalidatiecentrum terecht. 10 April daaruit ontslagen. Hij verbeterde en we kregen weer wat hoop op een voortzetting van zijn herstel, maar helaas kreeg hij pas geleden 3 epileptische aanvallen op één dag, plus nog een kleine hersenbloeding er achteraan.

Nu wil men zijn AVM versneld gaan bestralen, al is het weefsel daarvoor nu eigenlijk nog te kwetsbaar, maar we staan met onze rug tegen de muur. Het is kiezen uit twee “kwaaien”. Op dit moment zijn we in afwachting van dit traject.

Allebei nog “jong” (in de vijftig), net getrouwd, en dan dit leven! Het is vaak net alsof we zelf acteurs zijn in een slechte film, alsof ons leven een nachtmerrie is zonder eind. Toch gaan we door, er is ook geen weg terug…

Mayke de VriesMayke de Vries, onze nieuwe gastblogger, werkte als Alpha-hulp, tot dat vanwege een fysieke handicap niet meer mogelijk was. Nu past ze op haar drie kleinkinderen en zorgt ze voor haar man. Ze houdt zich bezig met coaching en verschillende takken van psychologie. Voor Mantelzorgelijk gaat ze schrijven over haar leven als full time mantelzorger.

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X