Foto © Claudia Otten

Ik zit hier omdat ik op ben.

Wat een zware dag is het vandaag geweest. Vanmorgen belde mijn vrouw huilend dat zij zo ontzettend moe is en niet naar de dagopvang kan. Ik heb de gereserveerden taxi geannuleerd en afgemeld bij de dagopvang. Ik had zelf de laatste keer groepstherapie en nam zodoende afscheid van de therapie leider en groep. Dat viel mij best zwaar. Na afloop belde ik mijn vrouw om te informeren hoe het ging. In de middag had ik vanuit een mantelzorg organisatie een rondleiding door een Hortus. Ook hierna informeerde ik nogmaals bij mijn vrouw. Nu was er paniek, mijn vrouw had een teek op haar lichaam gevoeld. Ik moest onmiddellijk komen wat ik ook gedaan heb. Het bleek een pukkeltje te zijn. Gelukkig. Ik voelde al aan dat mijn vrouw wiebelig was. Ik heb wat te eten voor ons besteld en samen gegeten. Ik ben weer naar ons tuinhuisje gegaan. Ik was net op het complex aangekomen toen mijn vrouw belde. Grote paniek, ze gaf aan last van haar hart te hebben. En zo viel ik weer eens in een rol welke ik jaren achtereen heb gehad/gedaan: rustig blijven, gerust stellen, luisteren, vragen stellen, moet ik wel of niet alvast een ambulance vooruit laten gaan. Alles schiet door mijn hoofd. Ik krijg mijn vrouw al iets rustiger. Ik houdt haar onderweg aan de telefoon. Ik blijf peilen, denken, vragen, maak een grapje, vertel waar ik rijd ter geruststelling. Gelukkig kan ik nu schrijven dat er niets aan de hand was. Geen hartklachten. Ik ben mede op aandringen van mijn vrouw weer in ons tuinhuisje. Chaos in mijn hoofd. Stress level hoog.
Met mijn vrouw gaat het goed. Ze lachte aan de telefoon. Ze kijkt tv. En ik zit hier in het tuinhuisje omdat ik op ben. Morgen een nieuwe dag.

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top