“Ik zag op Instagram dat iedereen samen was”

“Je hebt dan niet het gevoel dat je vrienden je expres buitensluiten. Maar je merkt wel dat je steeds minder onderdeel bent van hun leven.”

Sam is 19 en zorgt samen met zijn moeder voor zijn jongere zus, die extra ondersteuning nodig heeft. Hij helpt thuis waar hij kan, maar de gevolgen daarvan merkt hij ook buiten de voordeur.

Ga je nog vaak met vrienden op pad?

“Niet zo vaak meer. Vroeger zei ik overal meteen ja op. Nu moet ik eerst kijken hoe het thuis is. Soms heeft mijn zus een slechte dag. Soms moet mijn moeder werken en ben ik nodig. En soms ben ik gewoon moe. Dan heb je de hele dag school gehad en daarna thuis nog van alles. Dan voelt een avondje weg ineens als te veel.”

Begrijpen je vrienden dat?

“De meesten wel, denk ik. Maar ze snappen het nooit helemaal. Ze zeggen: ‘Geen probleem, volgende keer.’ Alleen na een paar keer vragen ze je op een gegeven moment minder vaak. Dat snap ik ook wel. Je wilt niet steeds iemand uitnodigen die misschien toch afzegt.”

Wanneer voel je je dan eenzaam?

“Vooral als ik zie dat ze wel met elkaar zijn. Laatst zag ik op Instagram dat iedereen samen bij iemand thuis zat. Ik wist niet eens dat er iets was. Toen dacht ik: misschien hebben ze mij gewoon niet gevraagd omdat ze al wisten dat ik niet kon.

Dat is niet per se gemeen. Maar het doet wel wat met je.”

Vertel je daarover?

“Nee, eigenlijk niet. Je wilt niet zielig doen. En thuis wil je mijn moeder ook niet het gevoel geven dat het door mijn zus komt. Want ik help met liefde. Alleen: soms wil ik ook gewoon negentien zijn. Zonder eerst te hoeven bedenken of ik wel weg kan.”

Wat zou helpen?

“Blijf vragen. Ook als ik een paar keer nee heb gezegd. Stuur gewoon: ‘We gaan vrijdag daarheen, lijkt het je leuk?’ Misschien kan ik niet. Maar misschien kan ik wel een uurtje. En anders weet ik tenminste dat mensen nog aan me denken.”

Eenzaamheid bij jonge mantelzorgers gaat niet altijd over alleen zijn. Soms gaat het over langzaam niet meer vanzelfsprekend worden meegenomen.

Over steeds moeten kiezen tussen thuis nodig zijn en ergens anders gewoon mee mogen doen.