skip to Main Content
Ik Wil Mijn Mama!

Ik Wil Mijn Mama!

“Maar hoe groot ze ook mag zijn
In mijn ogen blijft ze altijd klein”

Herken je het? Dit komt uit de songtekst Dochters van Marco Borsato. Ik heb het afgelopen week zo vaak door mijn hoofd laten gaan, alleen dan aangepast naar: “Hoe groot ik ook mag zijn. In haar ogen blijf ik altijd klein.” Ik voelde me zo klein, ik had mama vorige week zo nodig, maar door die k*t-Alzheimer gaat het niet. Papa had ik ook nodig, maar hij is al overleden en daar heb ik vrede mee. Hij kon niet in levende lijve aanwezig zijn, maar zweefde op zijn wolk om me heen en deed alles om me te beschermen. Zo voel ik dat.

Wat was er gebeurt? Ik schreef eerder al dat ik ziek was en geopereerd moest worden. Nee, ik wil niet zeggen wat er aan de hand was. Ik stond al op de wachtlijst, zo acuut was het nog niet. Zondagnacht ging het flink mis. De arts werd gebeld en ik werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Er moest nu iets gebeuren en snel ook. In no time lag ik op de operatiekamer. Wat was ik verschrikkelijk bang op dat moment. Ik kon niet anders dan huilen. En of ik het nu wilde of niet, er was dat stemmetje in mijn hoofd dat maar bleef zeggen, “Straks ben ik eerder bij papa dan mama. En dan? Wie is er dan nog met de regelmaat voor haar?” Ik vond het allemaal doodeng. Eenmaal op de operatiekamer zag de chirurg mijn tranen en vroeg of ik zo nerveus was. Ik kon niets anders uitbrengen dan ‘Mama, Alzheimer’. Hij wreef over mijn handen en beloofde me dat het goed zou komen, ze zouden goed voor me zorgen. Daarna weet ik niets meer. De operatie was goed verlopen. Gezien het tijdstip en doordat ik nog te zwak was kon ik mama niet meer bellen. Het is allemaal goed gegaan, geen complicaties en ik mocht al vlot thuis rust houden en opknappen.

Ja, het eerste wat ik gedaan heb toen ik thuis in bed lag was toch mama bellen. Op het moment dat ik de verpleging aan de telefoon had werd ik al emotioneel. Het was mijn belmoment helemaal niet, maar ik heb uitgelegd dat ik nog al onverwacht geopereerd was en mama wilde spreken omdat ik haar nodig had. Op het moment dat ik mama aan de telefoon kreeg brak ik helemaal. Geen redden meer aan ook. Mama hoorde mij huilen en begon ook vreselijk te huilen. In tranen deed ik mijn verhaal en vertelde ik haar dat ik zo bang was geweest en haar zo mis. Vanuit het niets gaf ze een kus door de telefoon. Ja natuurlijk, ik moest nog veel harder huilen.

Nadat ik had neergelegd droogde ik mijn tranen en moest ik opeens lachen om de kus. Het deed me zo goed. Zoals vroeger, als ik pijn had en ze me een kusje op de wond gaf. Een kus van je ouders op de pijn is namelijk nog altijd de beste remedie! En mijn belmoment of niet, ik bel nu dagelijks om haar stem te horen, gezien dat genezing versnelt. Zachtjes zing ik dan,

“Maar hoe groot ik ook mag zijn
In haar ogen blijf ik altijd klein”

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X