skip to Main Content

Ik weet niet wat ik moet zeggen of schrijven

De laatste weken voor onze vakantie gaan in. Ik heb er heel veel zin in. Nog veel af te ronden en zelfs een nieuwe opdracht nog starten. Papa dringt steeds meer op de achtergrond maar nooit helemaal.
Het is lekker rustig in de woonkamer. We lopen lekker in de bosjes van Pex even. En geniet van de jonge eendenfamilie. 🦆 Als ik op een bankje zit kijkt papa alert naar alle beestjes en baasjes die langs lopen.
Terug krijgt hij een volle bord met met vis en groenten. Hij eet alles lekker op. Er is een aardige nieuwe(inval?) kracht. Een Marokkaanse man en alles gaat gemoedelijk. Ik geef als ik er ben papa altijd wat te drinken. Zijn beker lag tussen zijn voeten en onder de tafel waar hij zat zag je de vlek van wat zijn drinken moet zijn geweest. Ik wind me er niet over op en doe. Merk wel dat zijn inco behoorlijk vol is en vraag of ze hem op tijd willen verschonen.
Ik praat en aai maar er komt niet veel terug.
Het is wat het is.
Thuisgekomen lees ik een bericht van een vriendin dat haar moeder is overleden. Ik schrik daar altijd van. Na wat werken lees ik een tweede overlijdensbericht van mijn bestuurslid. Zoveel mensen die onverwachts overlijden. En wij wachten op papa’s overlijden. Nemen al jaren afscheid, maar hij is er nog. Onze ijzeren papa.

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X