skip to Main Content
Ik Stort In #mantelzorgverhaal #anoniem

Ik stort in #mantelzorgverhaal #anoniem

Een anonieme mantelzorger vertelt over haar mantelzorgervaring van de afgelopen maanden.

“Vaak ben ik zo moe. Dan groeit alles me boven mijn hoofd. Gisteravond ging ik op de bank zitten en ik dacht nog: misschien kun je nu even ontspannen. Maar dat lukte niet. Ik voelde mezelf instorten en begon heel hard te huilen. Met van die uithalen, mijn hoofd in een kussen, met hete tranen en schokkende schouders. Vreselijk, zo’n machteloos gevoel.

Ik weet dat ik iets aan mijn situatie zal moeten veranderen. Zoals het nu gaat, kom ik uren tekort in mijn dag. De zorg voor mijn moeder is de afgelopen periode veel zwaarder geworden. Ik doe het met liefde, met een soort vanzelfsprekendheid ook, maar het is echt veel. Ik heb ook een baan, vier dagen in de week. En ik voed in mijn eentje twee kinderen op. De reistijden om bij mijn moeder te komen, en dat ik er nu bijna elke dag moet zijn, dat breekt me op.

Vaak heb ik het idee dat alles me teveel is geworden. En dat ik daardoor niets meer goed doe, alles afgeraffeld en half. Altijd achter de feiten aanhollen. Niemand is blij met me, ikzelf ook niet.

Ik denk iedere nacht aan de spanningen op het werk. Er komt een groot project aan en mijn leidinggevende verwacht dat ik daar een voortrekkersrol in neem. Maar dat gedoe op het werk valt nog in het niet bij de spanningen met de kinderen. Als ik thuis kom, zijn ze vaak moe en boos. Zij voelen zich vaak alleen. Nee, ik moet eerlijk zijn, ze zijn ook vaak alleen. Als ik uit werk eerst naar mijn moeder ga, zijn ze alleen thuis. Soms ben ik zo laat, dan zet ik eten voor ze klaar. Maar eigenlijk zijn ze te jong, ze zijn 9 en 12 – ik wil zelf ook niet dat ze na school urenlang alleen zijn en hun eigen eten opwarmen. Ik wil er voor ze zijn. Tijd met ze doorbrengen. Maar mijn moeder heeft me nodig. Er is daar verder niemand om de dagelijkse dingen op te vangen.

Het huilen luchtte me wel even op. Maar een oplossing voor de komende weken heb ik niet in zicht. En ik weet al helemaal niet hoe ik het in de zomervakantie allemaal ga redden.”

 

Wil jij ook je verhaal delen via Mantelzorgelijk? Laat het ons even weten via info@mantelzorgelijk.nl. 

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 2 reacties
  1. Beste mantelzorgster,

    In 1992 kreeg mijn moeder te horen dat ze borstkanker had. Ze woonde al 20 jaar samen met een man die haar gelijk in de steek liet.

    Horen dat je kanker hebt en je vriend laat je gelijk in de steek? Ik had geen goede band met mijn moeder, maar heb gelijk actie ondernomen en haar bij mij in huis gehaald. 3 jaar heb ik gezorgd voor haar tot ze dood ging.

    We hebben veel gepraat en alles is goed gekomen tussen ons. Ze heeft in een jappenkamp gezeten en ik begreep het nu veel beter waarom ze soms zo moeilijk deed.

    Mijn vader overleed onverwacht, ze waren gescheiden en dat was echt een hele grote klap voor mij, hij was mijn maatje die mij altijd hielp in moeilijke tijden.

    Nu ben ik zelf ziek en heb een hele lieve mantelzorgster, maar vraag haar alleen om hulp als het echt nodig is, want ik weet als geen ander als je een gezin hebt je gauw over belast bent. Na de de dood van mijn ouders nl. ben ik in een depressie geraakt.

    Laat je dat niet gebeuren en geef je kinderen NU die aandacht die ze nodig hebben. Ook hun hebben verdriet. Sterkte met je verdere leven.

    Lieve groet, Yvonne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X