skip to Main Content
Ik Mocht Voor Het Eerst Naar Binnen En Snap Het Nu Niet Meer.

Ik mocht voor het eerst naar binnen en snap het nu niet meer.

Vorige week mocht ik voor het eerst naar binnen. Niet meer zwaaien op afstand, maar echt fysiek twee locaties in. Een ziekenhuis en een verpleeghuis. Vol verwondering heb ik de maatregelen ondergaan. Akkoord gaan met ellenlange regels, uitgebreide screenings, temperatuurmetingen en intensieve ontsmetting. Maar na deze twee ervaringen snap ik het niet meer.

Afgesloten ziekenhuis

Als eerste mocht ik mijn broer bezoeken in een ziekenhuis in Rotterdam. Na lange rijen voor de screening, wachttijden bij de ingang, sensoren in de gang, alternatieve looproutes, kwam ik bij een afdeling aan die hermetisch afgesloten was. Ik werd binnengelaten en mocht een half uur op zijn kamer zijn. Superfijn natuurlijk. Maar toen ik het ziekenhuis verliet bedacht ik me dat ik geen mondkapje, handschoen of schort gezien had. Waarom niet? Waaruit bestaat dan de bescherming voor patiënt en medewerker? Dit verbaasde me.

Bezoek verpleeghuis

Twee dagen later was ik welkom bij mijn moeder op de revalidatieafdeling van een verpleeghuis in ons dorp. Eén keer per week mag ik een uur naar binnen. Ook hier kreeg ik vooraf veel aanwijzingen en regels op papier. Eenmaal binnen volgde weer een screening met vragen, temperatuur en ontsmetting. Onder begeleiding werd ik naar boven gebracht. Onderweg mocht ik niets aanraken. We liepen de lange gangen door en daar zat ze. Eindelijk na 10 weken mocht ik weer in de buurt komen van mijn moeder.

Onverbiddelijke 1,5 meter

Ik wilde haar omhelzen en knuffelen. Maar de 1,5 meter afstand werd onverbiddelijk toegepast. Ik mocht niet dicht bij haar komen en moest plaatsnemen in een stoel aan de tafel. Maar wat was het fijn om haar even te kunnen zien. En wat was ze blij om mij te zien. Eindelijk kon ik de kamer bekijken waar ze nu verblijft. Ik was daar nog nooit geweest. Het uurtje vloog voorbij en voordat we het wisten werd ik weer opgehaald. Geen echte kus of knuffel voor het afscheid. Wat was dat moeilijk. We moesten het doen met een handkus vanaf de gang. En ineens stond ik weer buiten. En weer had ik nergens beschermingsmateriaal gezien. Hoe doen ze dat dan?

Schoonverklaring

Het liet me niet meer los. Ik snap de voorzichtigheid bij de versoepeling van de maatregelen. Ik snap ook dat de angst voor besmetting groot is. Maar wat ik absoluut niet snap is het feit dat de verpleging mijn moeder wel onbeschermd mag aanraken en ik niet. Ik neem aan dat iedere medewerker voor zijn dienst afweegt of hij/zij een risico vormt voor de patiënten. Dezelfde screening en afweging krijgt je als bezoeker bij binnenkomst. Je wordt dus ‘schoon’ verklaard voordat je binnen mag. Maar dat ‘schoon’ kent wel verschillende invullingen en dat frustreert me. Alles in mij komt in opstand, want ik begrijp het niet.

Verschillen

Want waarom mag ik niet even haar hand vasthouden, terwijl de verpleging haar vasthoudt bij het opstaan? Waarom mag ik niet dicht bij haar zitten, terwijl iemand haar te eten en drinken geeft?

De hele dag wordt mijn moeder omringt door onbeschermde liefdevolle verpleegkundigen, artsen, schoonmakers, maaltijdverstrekkers, fysiotherapeuten, diëtisten, ergotherapeuten en vrijwilligers. Allemaal vol liefde voor hun werk en hun medemens. Ze doen stinkend hun best en daar ben ik ze dankbaar voor. Maar ook zij gaan naar huis, naar buiten en hebben een eigen gezin en familie. En als ze geen klachten hebben, dan kunnen ze gewoon de instelling weer in om daar weer te gaan zorgen. Waarom mag ik dat dan niet? Wat zijn dan de verschillen tussen een mantelzorger en een formele zorgverlener na een screening en schoonverklaring?

Kan iemand het uitleggen?

Net als alle mensen in de zorg ben ik voorzichtig en alert. Ik vermijd zoveel mogelijk contacten en ga nergens heen. Dus waarom mag ik dan met eenzelfde schoonverklaring niet hetzelfde doen? Waarom geldt de 1,5 meter afstand in een instelling alleen voor mij? Want zelfs na de stevige screening moeten we dus op afstand blijven, worden we rondgereden in glazen kisten of zitten we als gevangenisbezoekers achter het glas. Kan iemand mij dit uitleggen?

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X