Ik lig wakker van een moeilijke keuze

Na vijf jaar intensieve zorg voor mijn vader met Alzheimer, voelt het alsof mijn wereld op zijn kop staat. Ik heb hem altijd met liefde en toewijding verzorgd, maar de afgelopen jaren hebben hun tol geëist. De constante angst, de onvoorspelbaarheid van de ziekte en de emotionele uitputting hebben me uiteindelijk gedwongen om mijn eigen grenzen te herkennen. Daarom besloot ik, na veel wikken en wegen, om mijn vader in een verpleeghuis te laten wonen. Een moeilijke, maar noodzakelijke keuze. Zijn indicatie was er echt naar en twee weken terug kon hij terecht in een huis in mijn eigen woonplaats. Ik was zo enorm opgelucht en ook blij dat ik even iets meer afstand kon nemen van zijn zorg om tot mezelf te komen. Ik kan echt niet meer.

Tot mijn grote ontsteltenis kreeg ik 4 dagen geleden een mail met een dringend verzoek van het verpleeghuis. Ze vroegen me om vrijwillig zorgtaken van het personeel over te nemen. De woorden raakten me diep. Enerzijds begrijp ik de druk waaronder het zorgpersoneel staat, maar anderzijds voel ik me overweldigd door de gedachte om weer in die rol te stappen. Ik lig er al nachtenlang wakker van. Hoe kan men van mij verwachten dat ik, nog niet eens hersteld  van een burn-out, weer zorg ga dragen voor mijn vader?

Ik dacht dat het verpleeghuis een plek was waar mijn vader de juiste zorg en ondersteuning zou krijgen. Zeker nu ik niet meer in staat ben om de intensieve zorg te bieden die hij nodig heeft. Het idee om opnieuw betrokken te raken bij zijn zorg voelt als een stap terug. Ik wil mijn vader niet teleurstellen, maar ik moet nu ook voor mezelf zorgen. Anders stort ik helemaal in.

Ik hoop dat ik een manier kan vinden om mijn vader te ondersteunen zonder mezelf opnieuw te verliezen. Misschien kan ik op een andere manier betrokken zijn, zonder de zware verantwoordelijkheden op me te nemen? Het voelt zo dubbel allemaal. Want ik wil natuurlijk dat mijn vader gelukkig en goed verzorgd is, maar ik moet mijn eigen welzijn nu echt op de eerste plaats zetten. Is dat zo gek na al die zorgen om en voor hem in de afgelopen jaren?