Ik lig wakker om mijn huisarts

Sinds mijn vader niet meer in beeld is woon ik alleen met mijn moeder. Ze heeft een paar keer een hartinfarct gehad en haar gezondheid is kwetsbaar. Hoewel ik pas negentien ben, voel ik me soms al veel ouder. Zorgen maken is voor mij dagelijkse kost geworden. Maar de laatste tijd merk ik dat ik er ook echt wakker van lig.

Onze huisarts is onlangs met pensioen gegaan. Hij kende ons door en door. Hij vroeg altijd ook hoe het met mij ging, niet alleen met mijn moeder. Hij wist dat ik soms bang ben, dat ik twijfel of ik het allemaal wel goed doe. Hij gaf mij het gevoel dat ik er niet alleen voor stond.

De nieuwe huisarts werkt anders. Zij is vriendelijk, maar houdt liever consulten via de telefoon. En hoewel ik begrijp dat de zorg verandert, voel ik me er verloren door. Als mijn moeder klachten heeft, of gewoon ziek is wordt er aan mij gevraagd om metingen door te geven: haar bloeddruk, hartslag, temperatuur. Maar wat als ik iets fout doe? Wat als ik te laat iets doorgeef? Het voelt alsof ik moet besluiten of iets ernstig is of niet en dat maakt me bang.

’s Nachts lig ik te piekeren. Heb ik wel het juiste gezegd aan de dokter? Had ik beter moeten opletten? Wat als ik een signaal mis? Ik weet dat ik het niet allemaal alleen hoef te doen, maar soms voelt het wel zo. Ik mis de geruststelling van onze oude huisarts.

Ik schrijf dit niet om te klagen, maar om te laten zien dat jonge mantelzorgers zoals ik soms ook even vastlopen. Dat we bang kunnen zijn om fouten te maken. En dat we juist dan behoefte hebben aan een beetje extra aandacht en vertrouwen.

Mirte