Ik krijg er het heen en weer van.

Overmorgen is het zover. Mijn moeder komt weer naar huis na een tweede revalidatieperiode. Dat betekent dat ik alle kaarten weer opzoek en zachtjesaan het kaartenhuis opnieuw aan het opbouwen ben. Maar eerst gaan we voor de zoveelste keer weer verhuizen. In de 5 afgelopen maanden hebben we 7 keer mijn moeder met al haar spullen en dossiers verhuisd. We krijgen er bijna het heen en weer van.

De fysieke verhuizing vraagt om goede organisatie, maar het kortsluiten van alle informatie tussen de verschillende professionals is bijna een dagtaak. De één wil formulieren, de ander wil medicijnlijsten. De één adviseert een hulpmiddel, de ander is hiervan niet op de hoogte. De therapie moet op de ene locatie en mijn moeder verblijft straks ergens anders. Logistieke en verzorgende vraagstukken. Ik voel me een verbindingsofficier tussen al die professionals die het beste met haar voor hebben.

Dus knoop ik in deze laatste dagen overal eindjes aan elkaar en probeer zo weinig mogelijk aan het toeval over te laten. Ons kaartenhuis heeft namelijk de grootste kans om te blijven staan als wij het zo goed als mogelijk uit de wind houden. Afschermen en alert zijn. Duidelijkheid vragen en zoveel mogelijk concreet en transparant maken. Heen en weer. Maar wat word je daar moe van.

Al maanden zijn we in de weer en de corona-maatregelen maken het niet altijd makkelijker. Zaken zijn nu vaak omslachtiger en er wordt nog steeds een groot beroep gedaan op ons als mantelzorgers. Toch merkte ik afgelopen week dat het heel belangrijk is om ook de grenzen aan te geven. Dat ik best mag zeggen dat dingen niet lukken en dat ik bepaalde activiteiten niet wil of kan doen. Maar ook hier moet ik dus alert blijven om nog een klein beetje eigen ruimte te houden.

Als ik in de afgelopen maanden in alles was meegegaan, dan was ik nu zeker 12 uur per dag aan het zorgen. Vol liefde uiteraard, maar zonder verder uitzicht op mijn eigen ontspanning en leven. Gelukkig had ik deze glijdende schaal dit keer iets sneller in de gaten. Mijn oefening baart kunst. Maar wat is het lastig om te zeggen dat het gewoon soms te veel wordt. En wat voelt het vervelend dat ik me iedere keer moet verdedigen tegen de algemene opinie dat dit toch echt van me verwacht wordt.

Dus ben ik een beetje verhuis-moe en krijg er soms het heen-en-weer van. Wellicht dat niet alleen de verhuizingen van mijn moeder hier de oorzaak van zijn, maar misschien ook de verhuizing binnen mijn eigen denken. Een verandering in mijn eigen mindset. Er moet inderdaad van alles gebeuren, maar moet dat ook allemaal door mij? Als ik een klein beetje van mijn vechtlust voor anderen ook voor mezelf inzet, dan komen we er zeker wel. Allemaal. Ook ik.

Ervaringsdeskundige mantelzorger, veranderkundige/organisatieadviseur, moeder en echtgenote. Zorgt al jaren voor moeder en broer. Spreekt en schrijft over vraagstukken in het sociaal domein en mantelzorg. Rode draad is: opsporen, blootleggen, bespreekbaar maken en verbinden. Hiervoor kijkt en luistert ze met een open blik naar alle mensen en zaken die ze tegenkomt. Ze is gedreven om de positie van mantelzorgers te verbeteren en op te komen voor hun belangen. Margreet is tevens bestuurslid van onze stichting, projectleider en de schrijfster van ons MantelzorgManifest.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top