Foto Β© Claudia Otten

Ik heb het volgehouden

𝗠𝗢𝗷𝗻 π˜ƒπ—Ώπ—Όπ˜‚π˜„ π—Ήπ—Όπ—΄π—²π—²π—Ώπ˜ π˜„π—²π—²π—Ώ 𝗯𝗢𝗷 𝗱𝗲 π˜‡π—Όπ—Ώπ—΄π—Άπ—»π˜€π˜π—²π—Ήπ—Ήπ—Άπ—»π—΄, 𝗢𝗸 𝗡𝗲𝗯 π—΅π—²π˜ π˜ƒπ—Όπ—Ήπ—΄π—²π—΅π—Όπ˜‚π—±π—²π—».
Het is al weer vier weken geleden dat mijn vrouw thuis was na de laatste keer logeren. Ik kan niet beschrijven hoe zwaar deze weken waren. De afgelopen weken heb ik er niet zoveel over geschreven. Het maakt verder ook niet uit, het lost niets op. Het is wachten op een vaste woonplek voor mijn vrouw. Vanmorgen is mijn vrouw door het aanvullend openbaar vervoer met haar scootmobiel naar de zorginstelling Nieuw Unicum gebracht, en ik in ons autootje er achteraan met alle spullen. Mijn vrouw zegt telkens deze keer niet zo veel mee te nemen. Ik weet het niet, maar het past bijna niet meer in de bagageruimte. Ik was vanmorgen vooruit gegaan zodat mijn vrouw en ik zo’n beetje gelijktijdig zouden arriveren. Ik was toch iets eerder bij de zorginstelling en heb de spullen alvast in de kasten gezet en de koelkast gevuld. Zoals inmiddels gebruikelijk samen een bakkie koffie en een broodje gegeten. Eenmaal thuis gekomen kon ik mijn sleutels en de afstandsbediening van het alarm niet vinden in mijn tasje. Gelukkig hebben we een sleutelkluis aan de deur waardoor ik toch binnen kon komen, maar het alarm ging niet af, wat ik wel verwachte. Het mysterie was na een telefoontje naar mijn vrouw snel opgelost: zij had mijn sleutels en afstandsbediening van het alarm gepakt omdat ze dat makkelijker vond dan haar eigen set te gebruiken en was vergeten dit te zeggen en terug te geven. Humm.. Vanmiddag heb ik het huis een grote poetsbeurt gegeven. Ik weet het, dat de ik altijd als mijn vrouw gaat logeren maar de afgelopen weken mocht ik niets doen in het huis omdat mijn vrouw het niet aankon, de drukte. (..) Het is weer opgelost. Ik had vanmorgen bij de zorginstelling al begrepen dat er een tekort aan lekker stoelen voor op de kamers zijn om in tv te kijken. Omdat ik toch terug moest voor mijn sleutels heb ik een relaxstoel van thuis uit elkaar gehaald en in ons autootje gekregen. Het was zweten om de stoel naar beneden te krijgen langs en over de traplift, maar ik laat me niet kennen. Gelukt. Mijn vrouw was verrast toen ik de stoel achteruit het autootje tilde. Mijn vrouw blij en ik dus ook. En nu, nu moet ik echt opladen. Ik hoop zo ontzettend dat er verlening van het verblijf mogelijk is..

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top