Ik ben wie ik ben – gastblog van Wietske Vissers

Een zekerheid hebben wij allemaal, dat er een moment in ons leven komt van afscheid nemen van het aardse bestaan.
Maar hoe, dit bepaal je voor een groot gedeelte zelf samen met je dierbaren om je heen.

Sterk zijn om je zelf te blijven…
Sterk zijn om je zelf te mogen zijn van je dierbaren om je heen.

Een prachtig voorbeeld:

Een persoon terminaal…
Een sporter in hart en nieren…
Gaat uiteindelijk naar het Hospice…
Is zo beperkt dat er weinig anders rest dan liggen op een bed…
Krijgt fysio…
Zit af en toe op een stoel…
Maar heel even…

Een week later…
Weer fysio…
Maar er is ook een koor…
De fysiotherapeut kent de persoon nog niet goed…
Dus kiest voor het koor…
In plaats van Fysio…

Een oplettende dierbare denkt mee…
Dit past niet bij hem…
Fysio dat past bij hem…
Trainen,trainen en trainen…
De fysiotherapeut pakt dit op…

Een aantal weken later…
De persoon krijgt steeds meer energie…
Krijgt weer kwaliteit in zijn leven…
Loopt stukjes…
Eet soms in de woonkamer…
Krijgt weer etenslust…
De stem wordt normaal…

Zo zie je dat je geest en je lichaam met elkaar verbonden zijn…
Dat ieder persoon anders is…
Aansluiting bij de persoon belangrijk is…

Opmerking van de persoon:
“Wanneer ik blijf liggen dan is het snel afgelopen”.

Ik ben wie ik ben…

Geschreven door Wietske Vissers