Ik ben nu demissionair mantelzorger

Vorige week schreef ik mijn ontslagbrief als mantelzorger. Helaas heb ik geen reactie of bevestiging ontvangen van beleidsmakers of politici die verantwoordelijk zijn voor het uithollen van het zorgsysteem. Geen uitnodiging om mijn keuze toe te lichten en mijn ervaringen vanuit een doorgeslagen participatiemaatschappij te delen. Aangezien ik nu in afwachting ben van het vervolg ben ik dus demissionair.

Een gesprek over de negatieve gevolgen van zware informele zorg blijkt dus erg moeilijk te zijn. Het systeem is vooral gericht op het zoveel mogelijk inzetten van een sociaal netwerk met mantelzorgers en vrijwilligers. Hierbij ligt de focus vooral op het vergroten van de draagkracht en niet op het verminderen van de draaglast. Tegen wil en dank moet je het zo lang mogelijk volhouden.

Het begint erop te lijken dat het vasthouden aan een onhoudbaar systeem belangrijker is geworden dan de effecten daarvan op mensen. Een patroon van handelen tekent zich af. Signalen worden genegeerd, hulpvragen worden getraineerd, ondersteuning wordt wegbezuinigd en de gratis zorg wordt toch wel geleverd. Dit patroon riekt naar emotionele chantage, want niemand laat zijn dierbare in de steek.

Dit betekent dat het mantelzorgen steeds meer en steeds vaker in de hoek zal belanden van onvrijwillige opoffering. Het gevolg daarvan is dat er steeds meer mantelzorgers te kampen krijgen met fysieke, financiële en emotionele problemen. Deze loop moet doorbroken worden.

Dit doorbreken zal niet gebeuren door mijn ontslagbrief. Voor een oprechte dialoog is veel meer nodig. Wat me wel hoop geeft zijn de vele reacties die ik heb ontvangen. De herkenning en steun die mensen uitspreken doen me goed. Voor de mensen die zich zorgen maken over het welzijn van mijn moeder: ik zorg nog steeds. Toch heb ik de afgelopen week ervaren dat je niet zomaar nieuwe grenzen kunt stellen of taken terug kunt geven. Ruimte terugveroveren zal nog veel tijd en strijd vragen.

Maar laten we vooral niet vergeten dat het mantelzorgen iedereen gaat overkomen. Vroeg of laat zitten we allemaal in hetzelfde schuitje. Nu de vergrijzing toeneemt en het aantal mantelzorgers structureel vermindert, zal de noodzakelijke inzet alleen maar toenemen. Dit gaat niet alleen over mij, maar dit gaat over de zorgtoekomst van ons allemaal.

 

Avatar foto

Ervaringsdeskundige mantelzorger, veranderkundige/organisatieadviseur, moeder en echtgenote. Zorgt al jaren voor moeder en broer. Spreekt en schrijft over vraagstukken in het sociaal domein en mantelzorg. Rode draad is: opsporen, blootleggen, bespreekbaar maken en verbinden. Hiervoor kijkt en luistert ze met een open blik naar alle mensen en zaken die ze tegenkomt. Ze is gedreven om de positie van mantelzorgers te verbeteren en op te komen voor hun belangen. Margreet is tevens bestuurslid van onze stichting, projectleider en de schrijfster van ons MantelzorgManifest.

Dit bericht heeft 5 reacties

  1. Beste Margreet,
    Hier zullen heel veel mantelzorgers met mij, zich erg goed in herkennen.
    Het is precies zoals je het beschrijft en inderdaad, iedereen komt aan de beurt.
    Vaak wordt de draagkracht erg op de proef gesteld. Een luisterend oor en begrip kan je dan toch weer kracht geven om door te gaan.
    Lieve groet, Jeanne

  2. Zolang een mantelzorger geen rechtspositie krijgt, zal er niets veranderen. Beleidsambtenaren werken vanuit hun eigen glazen bubbel, allang blij dat ze kunnen bezuinigen op gratis zorg. Mantelzorg begint een vorm van slavernij te worden. Hoe zit het ook al weer met de rechten van de mens…?

  3. Beste Margreet,
    Zolang een mantelzorger geen rechtspositie krijgt, zal er niets veranderen. Beleidsambtenaren werken vanuit hun eigen glazen bubbel, allang blij dat ze kunnen bezuinigen op gratis zorg. Mantelzorg begint een vorm van slavernij te worden. Hoe zit het ook al weer met de rechten van de mens…?

    1. Beste Jeminka,
      Dank je wel voor je reactie! Ik ben het helemaal met je eens dat het de hoogste tijd is om te kijken naar de positie van mantelzorgers in Nederland. Er zijn heel veel plichten, maar geen rechten. Het moet echt anders….
      Hartelijke groet, Margreet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top