Foto © Claudia Otten

Ik ben blij en zie er tegenop

Het is vandaag de laatste dag dat mijn vrouw logeert bij de zorginstelling. Morgen haal ik mijn vrouw weer op. Ik had mij voorgenomen vandaag rustig aan te doen. Zojuist belde mijn vrouw mij op. Ik hoorde rumoer op de achtergrond en mijn vrouw snikkend aan de telefoon. Ik voel mijzelf meteen veranderen. Ik ben alert, heel rustig, empathisch en praat met rustige stem. Mijn vrouw zegt zo terug te bellen. Ik hoor mij antwoorden op de omschreven wijze. Paar minuten later belde mijn vrouw weer. Meteen komt het verhaal er uit, ik hoef niets te zeggen. Haar, nieuwe telefoon, deed het niet. Vergeten goed op te laden. Mijn vrouw was hierdoor in paniek, ongeremd en boos. Iemand van de begeleiding zou haar hebben opgevangen. Ja, vertelde mijn vrouw, dat is dus een van de dingen welke mijn man dus de hele dag door met mij meemaakt. Na het telefoongesprek met mijn vrouw voel ik wat het met mij heeft gedaan. Er komt een rust over mij heen alsof ik niet te raken ben. Alsof ik kogelwerend ben maar na afloop wel de inslagen voel. Het is ook niet te voorkomen. Tijdens een aanrijding kun je ook niet samen met de tegenpartij afspreken van te voren uit te stappen zodat er geen slachtoffers vallen. Het overkomt je. Ik had mij voorgenomen deze dag zo ontspannen als mogelijk door te komen. Gisteren heb ik het huis een poetsbeurt gegeven, de bedden verschoond, etc. Alles ter voorbereiding voor vandaag. Nu merk ik dat ik uit het ritme ben gehaald. Ik wil het weer oppakken, maar dat gaat lastiger dan ik hoop. Ik ga maar even een bakkie koffie zetten en dan douchen. Ik kijk wel wat er daarna wel of niet lukt. Morgen komt mijn vrouw weer thuis. Ik ben blij en zie er tegenop.

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top