skip to Main Content

Hulp in verschillende vormen

De hulphond heeft nu een hesje om, is herkenbaar als hulphond en haar baasje kan haar voortaan zonder zorgen meenemen.

De week ervoor had hij haar thuisgelaten, maar daar kan de hond niet goed tegen.

Het is een voormalig straathondje uit Portugal en blijkbaar heeft ze geen nare ervaringen opgedaan met mensen, want ze voelt zich als een vis in het water in ons gezelschap en wij zijn blij met haar in ons midden.

De bewoner die haar altijd mee mag nemen aan de riem is ook dolgelukkig met haar, want hij had vroeger in zijn gezonde jaren zelf ook een hond.

Zo helpt de hond de mensen en de mensen de hond en is het cirkeltje rond.

De laatste twee keren gingen we niet de duinen in, maar we liepen routes in eigen omgeving, wat ook leuk is.

Woensdagochtend krijgt eega een zware epileptische aanval waar hij niet makkelijk uitkomt en gelukkig is inmiddels de aanvraag voor verhoging van de medicatie in behandeling genomen.

De medicatie kan worden verhoogd gezien de medicijnspiegel en wordt dus ook verhoogd, en hopelijk dringt dit de aanvallen wat meer terug.

Op zondag krijgt eega looptraining van zijn zoon en daar is hij dolgelukkig mee.

“Hangend” aan diens schouder loopt hij de kamer op en neer totdat ze allebei niet meer kunnen.

Voorzichtig merk ik op tegen hem dat ze de boel niet moeten forceren, want hij komt van “ver”.

Toch ook trots op vader en zoon die zich samen zo inzetten voor het beoogde doel.

Inmiddels heeft hij ook de moed gehad om zijn loopervaringen te delen met de fysiotherapeuten, maar die zijn minder enthousiast en willen hem liever houden waar hij nu “staat”.

De één is wel welwillend, de ander minder, en daarom geef ik hem de tip om bij de eerste wat “door te drukken”.

Zij heeft ook toegezegd dat hij het weer eens mocht proberen bij de loopbrug, terwijl de tweede vindt dat hij eerst goed moet kunnen staan.

Goed kunnen staan is natuurlijk ook de basis, letterlijk het uitgangspunt.

Wordt vervolgd..

Inmiddels ook weer een keer gezwommen nu de tatoeage voldoende is opgedroogd.

Na afloop van het zwemmen wordt hij in een badhokje geduwd en vervolgens vergeten.

Minstens een half uur wacht hij op hulp, die past komt nadat hij op de afdeling werd gemist voor de lunch.

Hij is witheet..begrijpelijk..

Er wordt wat makkelijk overgedaan, in de zin van “dat kan een keer gebeuren”..

Ja, je zal zelf alleen en hulpeloos in zo’n badhokje zitten..dan praat je wel anders, denk ik zo.

Het wekelijkse dagje thuis is ondertussen ook weer geweest.

Bij aankomst met de taxi zien we een buurvrouw uit de flat, die even een praatje komt maken; leuk.

Wat dat betreft wonen we toch in een sociale omgeving, waar mensen nog oprecht aandacht hebben voor elkaar, en dat dan voor een flat, waarvan wordt gezegd dat het anoniem wonen is; hier echt niet.

Onze oude vriendin komt ook nog even langs, gezellig samen een bakkie doen.

Dan is het tijd voor het avondeten, eega had zijn zinnen gezet op een grilburger van de snackbar.

Ik zie dat het online besteld en bezorgd kan worden, alleen halen we het bedrag niet wat voor thuisbezorging is vastgesteld, en om nu eten extra bij te gaan bestellen om aan het bedrag te komen? Nee, dat is toch een beetje raar.

Wat nu. Eega heeft zijn zinnen gezet op het broodje en dan hoef ik niet met iets anders aan te komen, weet ik.

Ik zal naar de snackbar toe moeten.

Met de auto is niet handig, gezien de spaarzame parkeerplekken om die tijd, dus ik zal met de fiets gaan.

Ik ga met flinke tegenzin, laat hem vanwege zijn epilepsie liefst niet alleen, maar eega zegt dat hij zich goed voelt, dat het kan, en voor alle zekerheid wil hij zijn neusspray om een eventuele aanval te stoppen.

De dag van zijn grote hersenbloeding vorig jaar ben ik ook weggeweest, met zijn neusspray binnen handbereik, maar die wist hij toen niet te gebruiken, vervolgens is hij kruipend naar de gang gegaan om de reserve neusspray uit zijn jas te gaan halen, waar hij niet bij kon komen, en zo vond ik hem liggend in de gang bij thuiskomst en bleek later in het ziekenhuis ook dat hij een hersenbloeding had gehad.

Dat beeld van hem liggend in de gang staat nog levendig op mijn netvlies.

Ik hoop dat nooit meer mee te maken.

Daarom ga ik met tegenzin op pad nu, zeg ook tegen hem dat ik hier geen gewoonte van ga maken en waarom niet en dat begrijpt hij gelukkig wel.

Op de fiets onderweg realiseer ik mij ook dat ik aangereden kan worden, en niemand die dan weet dat ik iemand thuis heb zitten. Pfff.

Afijn, ik kom heelhuids met de broodjes thuis en hij heeft heerlijk zitten smullen.

Maar de volgende keer doen we het wel anders.

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X