Mariska Van Gennep

Huis opruimen is hoofd leegmaken?

Ergens in een folder van een organizer heb ik die spreuk eens gelezen. Met een uitroepteken in plaats van een vraagteken. Ik zet er een vraagteken bij. Is huis opruimen echt je hoofd leegmaken?

Ongeveer een half jaar nadat Sjonny ziek werd, kreeg ik echt een opruimaanval. Die had ik wel vaker in de herfst, dit keer was het redelijk extreem. Kwam ook, omdat er allerlei zaken geregeld moesten worden financieel en ik erachter kwam, dat Sjon een echte bewaarman was. Alle bonnetjes, loonstroken, aantekeningen en noem maar op werd bewaard. Meer dan de wettelijk verplichte 7 of 10 jaar. Echt veel langer. Ik heb een heel aantal mappen doorgeworsteld en er ontstond wat meer ruimte in onze kast waar we belangrijke papieren bewaren. Daarna kwam de zolder aan de beurt, waar behalve Veerles kamer een hok afgetimmerd is en we van alles bewaren. Van kerstspullen tot  vakantiedingen, fotomappen en oude lampen. Mede omdat dochter Marleen verhuisd was, was hier ruimte gekomen, maar het was heel erg rommelig. En omdat er voor Sjon langzamerhand allerlei hulpmiddelen binnenslopen, moesten andere spulletjes een tijdelijke plek boven ergens vinden. Vandaar de zolderopruiming. Ik was al een tijdje bezig toen Sjonny kwam helpen. Hij ging op Veerles kamer mappen van zijn zaak doorkijken en foto’s bij elkaar zoeken. Het werd hem al snel te veel. Hij was moe en ging naar beneden om wat te rusten.

De foto’s doe ik in een doos bij elkaar. Ik wil(de) ze later bekijken, in alle rust en met tijd voor emoties. Daar gun ik me geen tijd voor, huilen bij elk voorwerp.. Ongebruikte spullen die er al jaren liggen gooi ik weg. Kasten maak ik leeg en schoon, de vloer wordt gezogen en geboend en na een dag hard werken is de zolder netjes en opgeruimd. Een heerlijk gevoel, dat wel!

Een paar dagen later blijkt dat dat heel goed is. Want hoewel het vreselijk lang duurde voor Sjon een Tobi kreeg, het was een heel groot en log apparaat. Een Tobi is een computer, waar je met oogbediening heel veel mee kunt, dat wel. Er werd alleen ook een stellage bij meegebracht waar hij aan zou kunnen hangen, als Sjon niet meer zelf naar de tafel kan lopen. De stellage werd voorlopig op zolder gezet. Fijn dat ik ruimte gemaakt had. De Tobi verhuisde daar ook na een paar weken naartoe, nadat Sjonny geoefend heeft. Het duurde hem te lang voordat hij iets kon vertellen met dit apparaat. Natuurlijk wist hij dat oefening kunst baarde, maar hij kreeg via de Stichting ALS op de weg een Ipad. Deze stichting levert voor mensen met ALS hulpmiddelen als de zorgverzekeraar of andere instanties dat niet doen. En een Ipad werd niet vergoed. Wat waren wij blij dat ALS op de weg dit mogelijk maakte. Echt tot op het laatst heeft Sjon heel veel gehad aan de spraakapp die hierop stond. Hij heeft zelfs contact gehad met de bedenker van de app, om in het Nederlands een en ander aan te passen. Toen zijn stem echt wegviel, ging de Ipad overal mee naar toe. De Tobi werd later, veel later gebruikt toen hij in een sta-op-stoel kwam.

Mariska van Gennep is weduwe, haar man Sjonny overleed in april 2017 aan ALS. Zij schrijft over hoe het was om mantelzorger te zijn van een ernstig zieke zonder vooruitzichten en hoe het nu met haar gezin gaat. In september van dit jaar gaat ze de Kilimanjaro beklimmen en in november verschijnt het boek “ALS heb je niet alleen” over Mariska’s gezin, ALS en in balans blijven.

Mariska

Mariska van Gennep is weduwe, haar man Sjonny overleed in april 2017 aan ALS. Zij schrijft over hoe het was om mantelzorger te zijn van een ernstig zieke zonder vooruitzichten en hoe het nu met haar gezin gaat. In september van dit jaar gaat ze de Kilimanjaro beklimmen en in november verschijnt het boek “ALS heb je niet alleen” over Mariska's gezin, ALS en in balans blijven.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X