skip to Main Content

Houd vol!

Laatst kwam ik op internet de ‘Toolkit mantelzorg en (over)belasting’ tegen, bedoeld voor huisartsen en geschreven in opdracht van onder andere de Landelijke Vereniging van Huisartsen. Een herziene uitgave uit november 2020. Actueler kan bijna niet. De toolkit biedt, zo staat op de eerste bladzijde, een stappenplan voor de ondersteuning van mantelzorgers zodat zij goed voor hun naaste kunnen blijven zorgen en niet overbelast raken. En er staat een citaat bij van een huisarts: “Aandacht voor mantelzorg is ook een taak van de huisarts, want het komt de patiënt ten goede. Met uitval door overbelasting zijn we nog verder van huis.”

Ha, dacht ik, nu snap ik waarom de huisarts soms aan mij vraagt hoe het met me gaat. Niet uit zorg voor mij, maar uit zorg voor mijn partner. Want als ik uitval is dat slecht voor hem. Ook de rest van de toolkit staat bol met uitspraken die van deze gedachte uitgaan. “Meer aandacht voor de mantelzorger leidt tot betere kwaliteit van de zorgverlening.” “Natuurlijk informeert de huisarts bij de mantelzorger hoe het met de zorg gaat en wat er nodig is om het vol te kunnen houden”. In de eerste versie van de toolkit uit 2011 is zelfs een paragraaf met de kop “Wat levert het op om preventief met mantelzorg aan de slag te gaan?”. Deze kop is in de nieuwe versie geschrapt.

De ondersteuning van mantelzorgers is volgens de toolkit dus alleen bedoeld om de mantelzorger op de been te houden en niet om het leven van de mantelzorger prettiger te maken. Ik vond het behoorlijk schokkend om dit zo te zien staan in een zeer recente brochure voor huisartsen. Het voelt alsof mijn welzijn niet echt meetelt. Mijn welzijn is alleen belangrijk omdat er een probleem ontstaat als ik uitval. Dus ik moet het volhouden, hoe dan ook.

Cijfers die in de brochure genoemd worden, maken het er niet beter op: de levensverwachting van mensen die zorgen voor iemand die aan dementie lijdt, neemt met vier tot acht jaar af en de kans op een depressie is twee keer zo groot. Maar als we het maar volhouden, is er niets aan de hand.

Het voelt onrechtvaardig en ongelijkwaardig. Het lijkt alsof alles draait om het welzijn van mijn partner, ten koste van míjn welzijn. En terwijl ik dit opschrijf voel ik me schuldig. Ben ik dan zo’n egoïst? Is het niet vanzelfsprekend dat het leven offers vraagt van sommige mensen? Kan ik niet gewoon uit liefde zorgen voor mijn levenspartner? Lastige vragen, waarop misschien wel geen antwoorden zijn.

 

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Hier spreekt een professional. In iedere zin lees ik een gedachte waarover ik meer wil weten. De feiten, de emoties , het geestelijk welzijn en de schreeuw van aandacht voor het eigen lichaam. De onrechtvaardigheid van het geheel.

    Ik herken alles. Ik ben ook mantelzorger. Gedragswetenschapper en auteur van boeken over Parkinson. Margreeth is toegepast filosoof. In de lezingen die ik heb gegeven heb ik zoveel onnodig verdriet gezien. Hoogopgeleide mantelzorgers die uitstekend kunnen schrijven zijn goud waard. Van Margeeth gaan we nog veel horen!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X