skip to Main Content

Horen en gehoord worden…

Zaterdag komt hij helemaal naar links overhangend en met zijn linkerarm bungelend buiten de rolstoel uit de taxi.

Snel wat aan doen. Kussentje ertussen, armsteun omhoog, dan gaat het wel weer.

Tranen bij allebei, om alles wat niet meer gewoon is.

Hij zegt dat hij schokjes voelt.. o jee…niet ook nog een aanval..

Ik geef het bewust geen aandacht, dan zakt het misschien weg…dat gaat ook zo, gelukkig.

Zondag bezoek ik mijn moeder met dementie, die in het weekend verzorgd wordt door haar partner.

Ik vind het fijn voor bezoek aan haar niet ook weer naar een zorginstelling te hoeven gaan, en gelukkig vindt haar vriend dit ook prima.

Ze hadden graag even naar buiten willen gaan voor een ommetje, maar dat kan nu niet omdat ik er ben.

Natuurlijk kan dat wel! Dan gaan we samen even. Ik heb toch weinig zitvlees en ben graag buiten, dus dat komt mooi uit.

Het is maar goed dat we met z’n tweeën zijn, want ze verandert al snel in een “tuimelaar”, naar voren overhellend met het bovenlichaam, contact met de grond waarop ze loopt verliezend…een typische “loophouding” die ik herken van mijn echtgenoot toen hij amper meer kon lopen.

We nemen haar allebei aan een kant bij de arm en maken er maar een heel kort rondje van; ze heeft in ieder geval even een frisse neus gehaald.

Als ik dinsdag in de zorginstelling bij mijn echtgenoot kom, vraagt hij gelijk om een sigaret.

Dat kan nog net voor de natuuractiviteit.

Ik rijd hem in de rolstoel het balkon op en dan ga ik ondertussen zijn schone kleding in de kast doen en de vuile was verzamelen.

Bij de natuuractiviteit hebben ze vorige week, toen wij er door het virus niet bij waren, weer foto’s van mij bekeken, en de begeleider vertelt dat hij van een foto van mij van een hertenkop een houtuitsnede heeft gemaakt, en die komt aan de muur te hangen.

Zó leuk! Echt eer van mijn werk.

Het bezoek aan mijn vader wordt uitgesteld vanwege de Britse mutatie van het virus, en dat komt op de dag zelf wel goed uit, want er zijn barre weersomstandigheden, met sneeuw..

Op donderdag moet ik voor het eerst naar de audicien. Geluiden klinken al enige tijd wat “wattig”, maar er is niets te zien bij de huisarts, dus doorverwijzing.

Pfff…ik weet het, er zijn ergere dingen dan een gehoorapparaatje moeten, maar ik voel me er toch nog een beetje te jong voor.. véél te jong zelfs..

De audicien is een pittige dame.

Ze kijkt me eens aan en vraagt of ik soms stress heb gehad?

Nou ja, al jaren natuurlijk, maar om haar daar nu het fijne van te gaan vertellen? Ze is een wildvreemde.

Toch heeft ze iets over zich waardoor ik mijn pantser afleg en vertel dat mijn echtgenoot sinds anderhalf jaar in een zorginstelling woont, na een grote hersenbloeding, maar dat het met hem sinds ik hem ken al bergafwaarts ging.

Ze lijkt geen uitleg nodig te hebben.

Luchtig zeg ik erbij dat Niet Aangeboren Hersenletsel in de omgang al het nodige van mij vraagt, maar dat zijn Jordanese achtergrond hem extra onvoorspelbaar maakt.

Waarom ik dat laatste erbij zei wist ik op dat moment niet, maar onbewust waarschijnlijk, omdat ik voelde dat zij daar iets mee kon of had… moeilijk zoiets uit te leggen in woorden..

Mijn intuïtie bedriegt mij niet, en perplex antwoordt zij dat haar moeder Jordanese was, en dat ze “de” Jordanees dus heel goed kent.

Ze vat in een paar woorden samen wat ik door schade en schande heb moeten “leren” de afgelopen jaren:  eigenwijs, zwart – wit, onvoorspelbaar, niet luisteren, gelijk reageren…  Maar ook het kleine hartje en dat ze voor je door het vuur gaan, al kunnen ze je ook net zo makkelijk weer tackelen..

Nu was ik perplex. Ik had heel wat toegeschreven aan het NAH, maar er zit ook “gewoon” veel in het Jordanees zijn..

Ik vertel verder over de Spaanse “invloeden” die in de familie aanwezig zijn, en dan vertelt zij dat haar vader een Spanjaard was, en dat een Jordanees en een Spanjaard elkaar blijkbaar aantrekken, en versterken.

Zoveel overeenkomsten en herkenning over en weer.

Ze bekijkt mij aandachtig en is even stil. Dan zegt ze dat ik dus ook iets moet hebben wat voor aantrekkingskracht heeft gezorgd, en ze vult in: “kracht”…

Ja, die “kracht” heb ik wel moeten ontwikkelen,  zeg ik.  (“Maar wat er niet in zit komt er ook niet uit..”, realiseer ik mij..)

Afijn, al met al een memorabele ontmoeting.

Met mijn gehoor is verder niks mis, gelukkig.

De klachten zijn stress gerelateerd, volgens haar.

Jarenlang had ik geen tijd en aandacht voor mijn eigen lichaam, nu zorgt mijn lichaam ervoor dat ik mijzelf weer “zie”…”moet” zien…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X