Hoezo zijn wij te negatief?

“Waarom zijn jullie altijd zo negatief over mantelzorg?” Een reactie die niet eenmalig gegeven is maar eigenlijk wel onder alle opiniestukken die ik de afgelopen 8 jaar op Mantelzorgelijk geplaatst heb. Maar ook onder kritische blogs van Margreet en onder onze gezamenlijke opinies lees ik die vraag altijd wel een keertje terug. Het gaat dan over onze kritiek op mantelzorgbeleid. Kritiek op zaken die wij niet zelf verzonnen maar wel zelf ervaren hebben. Hoezo is dat te negatief?

Ten eerste zijn Margreet en ik absoluut geen negatieve mensen. We zijn ook geen doemdenkers, wel kritische denkers. Zeker als er iets niet klopt in mantelzorgbeleid. Dan proeven we onrecht, worden tegendraads, doen gedegen onderzoek en halen dat beleid in een blog kritisch onderuit. Dat doen we niet met vage aannames maar met keiharde feiten uit de praktijk. En die feiten? Ja, die zijn helaas vaak negatief. Niet omdat wij negatieve denkers zijn, maar omdat beleid nou eenmaal nooit in de praktijk maar vaak vanachter een bureau op papier bedacht wordt. Met alle gevolgen van dien. En over dat soort beleid én het effect op de mantelzorger schrijven wij dan.

Keuren wij mantelzorg daarmee volledig af? Welnee! Bij Mantelzorgelijk vinden wij het echt heel normaal om binnen familie of vriendenkring voor elkaar te zorgen. Het wordt voor ons pas een probleem als mantelzorgers misbruikt worden en/of zwaar overbelast raken. En daar stevenen we inmiddels meer en meer op af. De overheid, de professionele zorg en ook de zorgverzekeraars masseren namelijk steeds vaker richting mantelzorg. En mantelzorgondersteuners en organisaties zien vervolgens een enorm gat in de markt. Niet altijd ten goede van de mantelzorger maar om er in de eerste plaats zelf beter van te worden. En daar schrijven wij dan over. Dat zijn geen negatieve gedachten van ons. Dat zijn keiharde – maar ook best zorgelijk – ontwikkelingen voor mantelzorgers.

De zorgtaak voor een dierbare is voor veel mantelzorgers inmiddels een onbetaalde, loodzware extra baan in de zorg, naast gezin en werk. Een taak die uit liefde gedaan wordt, maar zonder énige erkenning en positie. Er worden inmiddels steeds meer mensen de dupe van het huidige mantelzorgbeleid. Dus klimmen Margreet en ik sinds ruim 1,5 jaar wekelijks in de pen om een probleem aan te kaarten. Niet omdat we dat zo fijn vinden, wij schrijven op onze schaarse vrije momenten ook veel en veel liever over gezellige en positieve zaken. Dat doen we inderdaad wekelijks, moet je eens nagaan hoeveel mantelzorgleed er inmiddels is.

Dus te negatief ? Nee! Besef voor je zoiets roept dat onze kritiek nooit als zodanig bedoeld is. Voor er één van onze ruim 300 gezamenlijke opiniestukken op Mantelzorgelijk.nl gepubliceerd werden, is er keer op keer een heel proces van ervaren, analyseren, beoordelen, interpreteren en observeren aan vooraf gegaan. En wordt zo’n opinieblog dan uiteindelijk geplaatst?  Dan hopen en duimen wij keer op keer dat we het voor elkaar krijgen om beleidsmakers, de professionele zorg en mantelzorgorganisaties weer eens heel kritisch naar mantelzorgbeleid te laten kijken. En dat er vervolgens dingen ten goede gaan veranderen, zodat mantelzorgers de steeds zwaarder wordende zorg daadwerkelijk kunnen blijven volhouden. Daar is helemaal niets negatiefs aan, dat is simpelweg broodnodig!

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top