skip to Main Content

Hoezo een inclusieve samenleving?

De laatste weken komt de term ‘inclusieve samenleving’ weer vaak voorbij. In het kort betekent het dat iedereen mee moet kunnen doen in onze maatschappij. De huidige discussie gaat nu veelal over het wel of niet mee kunnen doen met of zonder een QR-code. De aanpak en de maatregelen stuiten een groep mensen tegen de borst. Er wordt gesproken over uitsluiting en discriminatie. Maar dit is niet nieuw en dit onderwerp speelt al veel langer voor mensen met een beperking.

Er is een VN-verdrag dat in Nederland in 2016 werd bekrachtigd. Tot op het niveau van de mensenrechten is dus vastgelegd dat gelijkheid, participatie en toegankelijkheid gewaarborgd zijn voor mensen met een beperking en chronisch zieken. Tegelijkertijd zijn er veel taken vanuit de overheid overgeheveld naar de gemeenten met de decentralisatie van het sociaal domein. Er wordt dus verwacht dat vanuit een landelijk kader er lokaal uitvoering gegeven zal worden aan het verdrag.

Nu zijn we 5 jaar verder en kampen wij nog dagelijks met obstakels. Als we een dagje op stap willen met mijn moeder in de rolstoel, dan moeten we eerst goed uitzoeken waar we naar toe gaan en wat de mogelijkheden zijn. Kunnen we parkeren? Is er een invalidetoilet? Is de locatie überhaupt rolstoeltoegankelijk? Veel voorwerk om het tripje voorspelbaar te maken. En als het dan zover is, dan moeten we goed uitgerust zijn. Want de leuke wandelroute kan zomaar ineens veranderen in een militaire stormbaan. Duwen, trekken, omhoog, omlaag en sjouwen maar.

De afgelopen weken hebben we veel op ons pad gehad en er lijken twee oorzaken te zijn. Enerzijds heeft het te maken met de lokale gemeente. Hoe gaan ze om met een slecht wegdek, een kapotte lift of een gesloten toilet? Hebben ze de juiste focus om de omgeving goed toegankelijk te maken en te houden? Hoe motiveren ze ondernemers om hun winkel, terras of evenement bereikbaar te maken? Worden de uitgangspunten vastgelegd in vergunningen? Daar is nog een flinke slag te maken.

Anderzijds gaat het over gedrag van onze medemens. Auto’s die de op- en afritten van trottoirs blokkeren, parkeerplaatsen die ingenomen worden, vuilcontainers en reclameborden die de doorgang onmogelijk maken. Dit alles maakt dat het niet vanzelfsprekend is dat de samenleving toegankelijk is en blijft. Blokkades die opgeworpen worden uit nonchalance of onbekendheid.

Het is niet fijn om te constateren dat we na 5 jaar nog steeds tegen dezelfde hobbels aanlopen. En ik houd mijn hart vast. Als het al zo lastig is om dit meest eenvoudige onderdeel uit te voeren, hoe zal het dan gaan met al die andere gevoelige onderwerpen? De inclusieve samenleving lijkt verder weg dan ooit.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X