skip to Main Content

Hoezo ben ik niet te vinden?

Ik las de afgelopen week dat mantelzorgers niet zomaar voorrang kunnen krijgen in de vaccinatiestrategie omdat ze niet te vinden zijn. Het blijkt een enorme puzzel te zijn om mantelzorgers te herkennen en te positioneren. Pas als ze geregistreerd zijn met een verklaring, dan zullen mantelzorgers pas echt bestaan? Maar ben ik dan echt zo moeilijk te vinden?

Dat geloof ik niet! Want vraag het aan de wijkverpleging, de thuiszorg, de zorginstelling, de gemeente, de zorgverzekeraar, de fysiotherapeut, het ziekenhuis, de huisarts, de apotheek, de bakker of zelfs aan het taxibedrijf. Ze weten allemaal dat ik de mantelzorger ben. Ze weten me allemaal te vinden als er iets aan de hand is. Ze hebben mijn naam, mijn nummer en mijn email. Hoezo onvindbaar?

Nee, ik denk dat er iets anders speelt. Want mantelzorgers worden in deze lockdown wel genoemd als uitzondering voor het noodzakelijk reizen. Ook straks met een avondklok mogen mantelzorgers ongetwijfeld hun zorg blijven uitvoeren. Omdat de zorg van mantelzorgers zo belangrijk is, krijgen we een mooie uitzonderingspositie in de huidige maatregelen. Alles om het zorgen door te laten gaan.

Maar hoe anders is het als ik iets vraag om veilig te kunnen blijven zorgen. Wat als ik beschermingsmiddelen aanvraag of snel een vaccinatie wil laten zetten? Dan geeft niemand thuis. Dan worden de regels ineens diffuus en onoverzichtelijk. Want ja, diezelfde uitzonderingspositie kan hier niet zomaar gelden. Er moet dan eerst bewezen worden dat je echt wel mantelzorg geeft, dat je geen misbruik maakt en je moet vooral vindbaar zijn.

Ik kan echt heel makkelijk gevonden worden, net als heel veel andere mantelzorgers. Je moet dan wel op de juiste plaatsten gaan zoeken. Het kost alleen wat moeite. Maar vraag het bij de instellingen. Vraag het de zorgverleners. Vraag het aan iedereen die betrokken is bij de zorg aan een oudere, een jongeren, een kwetsbare. Zij kunnen haarscherp aangeven waar de mantelzorgers zitten en wat ze doen. Zo moeilijk hoeft het allemaal niet te zijn.

Na wat denken kom ik tot de conclusie dat er echt met twee maten gemeten wordt. Ik heb wel een uitzonderingspositie als ik mijn plichten uit moet voeren, maar niet als ik aanspraak wil maken op ‘voorrang’ of ‘voorrecht’. Ik mag bijdragen, maar niets vragen. En zo blijft mantelzorg onbeschermd, ongehoord en ongezien in onze samenleving. Zo jammer dit.

 

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X