skip to Main Content
Hoe Lang Langer Thuis? #opinie

Hoe lang Langer Thuis? #opinie

Vorige week las ik in het AD het schrijnende bericht over de 93 jarige Piet, die vanwege het ontbreken van zorg een wanhoopsdaad begaat. Omdat hij niet de zorg kreeg die hij nodig had, besloot de 93-jarige Piet Bezemer uit Alphen uit het leven te stappen. De bijna blinde en dove hoogbejaarde was ‘te licht’ bevonden voor een plek in een verpleeghuis.  De familie is ervan overtuigd dat die depressieve gevoelens vooral terug te voeren waren op een afwijzing voor een plek in een zorgcentrum. Dat, in combinatie met het gevoel van hulpeloosheid na een valpartij van enkele dagen eerder (waarbij Piet pas veel en veel later gevonden werd) moeten hem tot zijn wanhoopsdaad hebben gebracht.

In de zomer van 2018 gaat Piet voor de behandeling van prostaatkanker naar het behandelcentrum van een verpleeghuis. Zijn verblijf daar voelt fijn voor hem. In het verpleeghuis is voldoende zorg om hem heen. Hij krijgt niet alleen een medische behandeling maar er wordt ook in persoonlijke zin veel aandacht aan hem besteed. Piet realiseert zich dan wat hij mist in zijn huidige woonsituatie. Zijn flatje in een seniorencomplex is een prima plek om te wonen. Hij woont zowat tegenover zijn zus van 82. Maar ondanks alle goede zorgen van familie, vrienden, wijkverpleging  en welzijnsorganisatie  voelt hij zich meestentijds eenzaam en alleen.

Daarom besluit hij zich in te schrijven voor een plek in een verpleeghuis in aanbouw. Hier wil hij waardig zijn laatste jaren slijten. In de loop van november 2019 krijgt Piet uitsluitsel: te licht bevonden en geweigerd. Hij kreeg een indicatie voor thuiszorg. Hij kon immers zelf nog zijn boterhammetje smeren, naar de wc gaan en in en uit bed komen. De huisarts adviseerde om te beginnen met fysiotherapie. Daar moest Piet het mee doen. De rest van het verhaal beschreef ik al.

Hoe triest is dit?
Langer thuis moeten blijven wonen tot je meer dood dan levend bent. Een leven in eenzaamheid en vol beperkingen. Hulp van mantelzorgers die zelf al een hoge leeftijd hebben en die de zorg zelf nauwelijks nog op zich kunnen nemen. Is dit de toekomst in Nederland? Hoe lang Langer Thuis, overheid? Dit kan toch nooit de bedoeling zijn…

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X