skip to Main Content

Hoe een pup zich aanmeldt voor het ‘vak’ #mantelzorg4voeters

Er zit een vrolijke opgewonden nervositeit in mijn lijf als we onderweg zijn naar wat mijn man noemt ‘Alleen Kijken’.  Normaal heb ik dat niet als we naar ‘Alleen Kijken’ dingen gaan. Dan zijn er geen hoge verwachtingen en weet ik dat er geen grote teleurstellingen kunnen volgen. Maar vandaag weet ik zeker dat het ‘Alleen Kijken’ één groot feest zal worden.

DSCN1368Op het moment dat we aankomen kan ik me bijna niet inhouden en wil als een dolle naar ‘Alleen Kijken’ toe. Ik heb het niet meer, maar ontzettend herkenbaar voor een ieder die een grote liefde koestert voor dat fantastische creatuur: Hond.
We bellen aan en worden welkom geheten door ontzettend aardige mensen. Wat een warm gezin, het voelt gelijk zo fijn. Als ik hond was dan zou ik hier ook graag willen wonen, absoluut.

Bij dit gezin woont een Labradoodle met een nestje puppy’s. ‘Alleen Kijken’ dus.
Als we bijna plechtig volgen naar de tuin waar de hele familie Labradoodle
op dat moment vertoeft smelt ik van de aanblik op dat schitterende tafereeltje.
Het ontroerd, maakt blij en ‘Alleen Kijken’ valt natuurlijk totaal in het niet, voor zover ik dat al serieus nam.
Hier loop jij dus tussen dacht ik. Hier loopt mijn toekomstige hulphond, onvoorstelbaar op dit moment. Zo klein, zo kwetsbaar, zo speels en schattig.

Hij heeft geen idee wat hem te wachten staat. Ik ook niet eerlijk gezegd.
Wel in theorie. De praktijk zal anders zijn, maar dat gaat zeker ook goed komen. Ik heb me goed voorbereid. Samen met een van deze kleintjes zal ik een groot avontuur aangaan. We gaan samen leven, knuffelen, werken, lachen, spelen, huilen, wandelen, reizen en alles wat het leven voor ons in petto heeft, jij helpt mij, en ik help jou! Tot de dood ons scheidt.

Butler knuffelt 2008

Keuzes maken, het is al niet een van mij sterkste kanten. Hoe moet ik in vredesnaam hier uit de juiste keuze maken. Het wordt mijn eerste hulphond. Totaal nieuw voor mij. Gelukkig is er behoorlijk wat kennis bij het gezin waar het nestje is geboren. Perfectie is ook nog een eigenschap die mij kan dwarsbomen. Ik observeer het nest samen met de eigenaars. Zij kennen de hondjes al veel beter. Zij verzorgen ze dag en nacht, en doen dit bijzonder liefdevol. Daar hoef ik niet aan te twijfelen! Mijn hondje hoeft niet perfect te zijn. Wij mensen zijn ook niet perfect. Maar als je hulphond bent, worden er eisen aan je gesteld, dus moet ik zorgen dat je perfect genoeg bent om mij te kunnen helpen.

DSCN1370 kopie 2Terwijl wij praten en alles goed overwegen zien we opeens hoe een van de krukken die ik naast mijn stoel neer had gelegd beweegt.
Het lijkt of er werkelijk beweging in zit. Dan zien we hoe een klein hondenbekje die grote ijzeren stang vast pakt met veel doorzettingsvemogen en eraan trekt. Het kost hem duidelijk moeite maar hij geeft niet op. Hij trekt, en trekt en merkt dat hij succes heeft. Centimeter voor centimeter verplaatst hij de kruk. Je ziet dat het zwaar is voor hem maar hij houdt vol. Wij zijn allemaal verbaasd, stil en ontroerd. Geen enkele twijfel nodig, dit is een natuurtalent.
Op dat moment kreeg dit hondje de naam: Butler.

Avatar

Anita Korff de Gidts

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X