skip to Main Content
Hoe De #dementie Van Mijn Man Mijn Huwelijk Veranderde #mantelzorgverhaal #1

Hoe de #dementie van mijn man mijn huwelijk veranderde #mantelzorgverhaal #1

“Mijn waarde” noemt hij haar. Haar naam is hij vergeten. Zoals zo veel… Anne (65) vertelde ons over de grote veranderingen in haar huwelijk, sinds haar man veel te vroeg de diagnose dementie kreeg. Je leest haar verhaal de komende weken iedere zondag ochtend, vandaag deel een.

“Pluk de dag, dat was het motto van Jeroen. Niet sparen voor de dag van morgen, niet wachten op je pensioen of op betere tijden. Toen hij 55 was, stopte hij met een baan waar hij moe en ongeïnspireerd van raakte en begon hij een eigen bedrijf. Voor een fijner werkleven, maar ook zodat we meer tijd met elkaar konden doorbrengen,” vertelt Anne.

Reizen, wandelen, lekker buiten zijn met de hond, dat was ons ding. En grote familiefeesten. Ik kijk nog vaak naar de foto’s van Jeroens zestigste verjaardag. Dat was een paar dagen voordat alles anders werd. Er staat een grote feesttent in de tuin. Ik zie de lachende gezichten van familie en vrienden. Als ik naar die plaatjes kijk, komt alles weer terug. Zijn glimlach. Mijn Jeroen, zijn uitstraling. De manier waarop hij iedereen aan het lachen maakte. De man die hij altijd was – in de meer dan 30 jaar dat we al samen zijn.

Tragisch lot

Het begon met een val van de trap. Een moment van niet opletten – met vreselijke gevolgen. Een hersenbloeding. “Uw man zal niet meer dezelfde zijn,” zei een van de artsen sehen me. En na een poosje bleek dat hij inderdaad zijn reactiesnelheid niet meer terug kreeg. Hij kon niet meer autorijden. En hij kon ook zijn werk als zelfstandig electromonteur niet meer oppakken.

Maar op zich hadden we met de gevolgen van die val best kunnen leren leven. Dat weet ik nu. Het is best mogelijk om een versnelling lager te gaan. Bovendien hadden we destijds hoop dat Jeroen nog een heel stuk zou herstellen. Met het verlies van functies door vaatverkalking is dat anders. Dan heb je geen weg terug. Geen hoop op verbetering. Je merkt hoe je langzaam maar zeker de persoon kwijtraakt, waar je eens zo veel van gehouden hebt. Iedere dag een beetje meer.

Ongetwijfeld was de dementie ook op komen zetten zonder de val. Het is toeval dat Jeroen een paar maanden later voor het eerst echte uitvalsverschijnselen had, dat zeiden de artsen. Ja, heel soms was er ook voor die tijd wel eens een aanwijzing geweest. Dat hij de sleutels thuis liet liggen of zijn leesbril zocht. Of een naam kwijt was.

Onverschilligheid om de dementie weg te moffelen

Maar wie heeft dat niet? Dus hielp ik hem als we bij het wandelen kennissen tegen kwamen die hij op straat niet meer herkende. “Hee, hallo, Jeroen,” zeiden ze. “Hoi hoi,” zei hij terug. Ik merkte hoe onzeker dit hem maakte. Maar ik zei er niet veel over. Dat zou hem alleen maar pijn gedaan hebben. Na zo veel tijd samen ken je je partner door en door.

En ik wilde, ik kon het eigenlijk ook niet geloven, dat hij echt totaal niet meer wist wie we daar tegenkwamen. Als we weer alleen waren, vroeg hij niet “Hoe heet hij ook al weer?”, maar “Weet jij wie dat was?”. En als ik het vertelde, antwoordde hij “Wat kan het mij ook schelen.” Onverschilligheid, om maar niet na te hoeven denken over wat er eigenlijk aan de hand is. Het antwoord op die vraag was te erg om waar te zijn.

Tot het moment dat we bij elk ommetje, bij elke kruising, bij elke brievenbus in discussie raakten. Welke kant op? Bij dementie raak je langzaam maar zeker alles kwijt wat je als mens oriëntatie geeft: je gevoel van tijd en plaats, herinneringen, interesses. Jeroen keek nog steeds naar het voetbal – maar als er een doelpunt viel, hoorde ik hem niet meer schreeuwen van vreugde (voor Ajax) of verontwaardiging (als de tegenstander scoorde).

In het begin merkte alleen ik hier iets van – samen met onze dochter. Het was ook lastig om te zien, want Jeroen was een meester in het verdoezelen van de echte situatie. Hij kende iedere truc uit het boekje. Een biertje halen? “Is dat geen vrouwentaak?”, grapte hij dan – om maar niet te laten merken dat hij niet meer wist waar in de kelder de tweede koelkast stond.

 

Lees volgende week deel twee van Anne’s verhaal. Wil je zelf je verhaal delen op Mantelzorgelijk? Laat het ons weten via info@mantelzorgelijk.nl

 

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X