Ho! Stop! Niet Zo Snel! (1) #Alzheimer

Op mijn eigen blogsite heb ik gelijk na de spoedopname van mijn moeder met Alzheimer een blog gemaakt over de gebeurtenissen van toen. Als ik het nu lees, lees ik de basis, maar minder de diepte van mijn gevoelens van toen. Die waren toen heftig en ik heb tijd nodig gehad om dat op een rijtje te krijgen. Het is heftig geweest, maar nu schrijf ik het uitgebreider op, zeker in 2 delen, misschien in 3. Dit om anderen wellicht te kunnen helpen of tot steun te kunnen zijn. Ook om te laten zien hoe hard de rollercoaster opeens kan gaan en hoe mijn emoties het allemaal nog even niet konden bijwerken.

Mijn moeder kreeg de diagnose Dementie-Alzheimer in juni 2014. Het ging allemaal nog goed en ze woonde nog zelfstandig, waarbij ze 1x per maand bezoek kreeg van een zorgcoach en Thuiszorg dagelijks kwam ivm het medicatie. In januari werd de Maaltijdservice ingeschakeld, want ze at niet meer goed. De zomer erop werd de de thuiszorg opgeschroefd tot 3x daags, ook om te kijken of ze goed at. Het is een feit dat mijn broer en schoonzus meer deden en nog doen, want die wonen op nog geen 10 km afstand en ik op 175 km. Wat ik per telefoon kon doen deed ik, maar ik zat moeilijker met werk en vrij nemen ivm onderzoeken. Ik ben afhankelijk van het openbaar vervoer, dus dat kwam al vlot neer op 2 vrije dagen.

In november belde de Thuiszorg op een dondermiddag. Mijn moeder had verwarder geleken. Toevallig had ik die morgen (in plaats van middag of avond) gebeld, en mijn moeder had inderdaad moeite om uit haar woorden te komen. Nu was dat wel eens vaker het geval geweest en aan het einde van het gesprek liet zei ze wel duidelijk dat ze die middag door mijn schoonzus opgehaald zou worden om te komen eten. Aan de telefoon vertelde ik de dame van Thuiszorg niet in de buurt te wonen, en gaf het nummer van mijn broer. Een uur later was ik thuis en belde mijn moeder, ze was er niet, dus waarschijnlijk al opgehaald door mijn schoonzus. ‘s Avonds bleek dat mijn broer niet meteen was ingelicht, hij belde mij dat het niet goed ging met mama. Hij was bang dat ze thuis overvallen was. Ze zat met haar tas op schoot en haar weekgeld (wat mijn broer haar wekelijks bracht) was weg. Verder was het een enorme rommel, iets wat zeker niet bij mijn moeder hoorde. De arts zou nog komen. Die kwam en dacht aan een blaasontsteking. Blaasontsteking zou mama heftiger op reageren gezien haar ziekte. Ondertussen had mijn broer het geld wel gevonden. Ze moest en zou namelijk haar tanden poetsen, hij mocht niet mee want ze was geen kind! Ze bleef lang in de badkamer. Mijn broer ging even kijken en daar zat ze op knieën onder de douche (die uit stond) te rommelen met het doucheputje die slecht afgesloten was. Mijn broer keek en daarin vond hij haar weekgeld.

We gingen de volgende dag meteen naar haar toe. Mijn broer en schoonzus waren er en haar eigen huisarts was geweest. Het bleek dat ze geen blaasontsteking had, maar een delier, een accute vorm van verwarring. Haar huisarts had gezegd dat ze niet langer alleen kon wonen en dat hij wel een spoedopname in gang wilde zetten. Mijn schoonzus was al bezig met het informeren en het bellen. Mijn moeder keek wazig voor haar uit. Ze had iets kalmerends gehad de nacht ervoor van de arts die was geweest. Ze vond het fijn dat we er nu allemaal waren. Er moest vlot beslist worden over welke van de twee zorgcentrums het zou worden. Dat was een lastige keus, gezien ze bij de naam van de ene zou gaan stuiteren en de andere lag tegenover de woning die ze moest verlaten toen mijn vader en zij uit elkaar gingen. Praktisch denken was het ding. Het werd de laatste. Dit omdat deze meer geschikt was en ze een betere begeleiding zou hebben, maar ook om haar maar 1x te laten verhuizen. Zou ze te ver heen raken, dan had ze van de eerste naar de tweede gemoeten. Mijn schoonzus regelde voor die middag een rondleiding voor mijn broer en mij in de tweede. Eenmaal daar kwam de coördinatrice tijdens de rondleiding om te melden dat de melding voor een spoedopname van de huisarts binnen was. We konden kiezen voor welke afdeling en dan welke kamer, en dan meteen. Dat deden we, en daarna konden we naar haar toe om spullen in te pakken en haar meteen te komen brengen. Dit alles binnen 24 uur vanaf dat eerste telefoontje tussen mijn broer en mij.

Gek genoeg stond ik op de automatische piloot. Eenmaal bij mijn moeder vertelden we mijn moeder “het goede nieuws”. Nog fraaier, ze had een kat en de kat mocht mee. De reactie van mama was fijn, ze zei zelf niet meer alleen te kunnen wonen en dat ze blij was. We namen nog koffie en aten gebak, dat toevallig net die middag door mijn broer was gehaald. Daarna moesten we haar eerste spullen pakken. We pakten ook meteen een kastje en een stoel voor op haar kamer. Er was daar een bed en haar eigen bed mocht niet mee, gezien het daar een zorgbed was. Ook namen we Tinus, haar kat meteen mee en haalden mijn broer en schoonzus nog snel een nieuwe kattenbak, voer en etensbakje meteen mee. Wij waren er eerder omdat we Tinus mee hadden en hem meteen binnen brachten.

Mijn broer, schoonzus en moeder volgden vlot. Eerst liepen we even de woonkamer in en gingen daarna meteen door naar haar kamer. Daar was de intake, die Gary meteen deed. Mijn moeder mocht Gary meteen, dat was duidelijk. Onder een kop koffie namen we alle vragen door. Heel even kwamen er tranen bij mama, wat waarschijnlijk door de grote omslag was geweest. Na de intake was ze weer vrolijk en ging mee naar de huiskamer om kennis te gaan maken met de medebewoonsters. Ik liep naast haar en ze stopte even, ‘Die jongen van net he, die lijkt op die goede vriend van jou met die mooie grote bruine ogen!’ Even wist ik niet wat ik moest en sprongen de tranen in mijn ogen. Gary was die middag bij de rondleiding geweest en ik had precies datzelfde gedacht! Toch moest ik lachen en zei, ‘Wat ben jij scherp, dat vind ik nu ook!’ We lachtten en liepen verder naar de huiskamer waar we ons aan iedereen voorstelden. Mijn moeder vroeg ook even wie iedereen was, ‘Ben je dan 1 van die?’ Ondertussen liepen mijn broer, mijn man en ik naar beneden en haalden de spullen. Net toen het in haar kamer stond kwam mijn schoonzus weer binnen met mijn neefje van 5 jaar. Hij stelde zich ook voor aan iedereen en was onder de indruk van oma’s nieuwe huis. Mijn neefje stelde meteen aan zijn ouders voor om maar bij oma in te trekken, want het was er zo mooi groot! Die kleine man was groots in zijn daden, want oma lachtte toen helemaal breeduit voor het eerst die dag. Mijn man zouden vertekken, we hadden een hotel genomen in de buurt en we moesten nog eten. Op het moment dat we dag gingen zeggen zat ze naast en mede-bewoonster. Ze stond op, gaf ons snel een kus en zei, ‘Ik zit nu bij mijn vriendin. Een fijne avond nog!’

Na te hebben gegeten en eenmaal in het hotel waren mijn man ik moe. Hij sliep meteen, ik vlot erna. Moe van alle emoties, nog niet wetende hoe erg mijn emoties nog zouden oplopen in de 3 weken die erna zouden gaan komen.

 

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top