skip to Main Content
Hier Loop Je In Een Gesprek Met Mijn Moeder Tegenaan #dementie

Hier loop je in een gesprek met mijn moeder tegenaan #dementie

Voor mijn moeder neemt haar zelfstandigheid door haar dementie steeds verder af. Daarmee wordt het steeds belangrijker dat we goed met elkaar kunnen communiceren. Want hoe beter ik haar vragen begrijp, hoe beter ik haar kan helpen. Dit blijkt een hele uitdaging. Ik loop in de communicatie met mijn moeder tegen een aantal punten aan.
In mijn moeders geval, uit haar dementie zich in de eerste plaats in een spraakstoornis die steeds ernstiger wordt. Mijn moeder heeft een progressieve vorm van afasie. Onderdeel van de afasie, is dat het steeds moeilijker wordt om de juiste woorden te vinden en te gebruiken. Onderdeel van de dementie, is een afnemend begrip van zaken als tijd en taal in het algemeen. Voor mijn moeder is dit dus een lastige combinatie, afasie en dementie.
Ik merk dit in gesprekken over afspraken en wanneer die met wie plaatsvinden. Ik neem inmiddels dagelijks met mijn moeder haar agenda door, ik ken haar dagelijkse ritme vrijwel uit mijn hoofd. Maar mijn moeder heeft steeds meer moeite met het correct herhalen van de afspraak. Alleen, komt dat door de dementie, of door de afasie? Haalde mijn moeder de tijden door elkaar mijn toen ze elf uur in plaats van één uur zei? Of sprak ze het tijdstip verkeerd uit? We zullen op meerdere manieren mijn moeder moeten gaan helpen tijd en datum goed te onthouden. Want deze begrippen worden voor haar steeds abstracter. Op de kalender strepen we nu elke dag door, die is geweest. Dat neemt in ieder geval een deel van de verwarring weg. Mijn moeder vraagt veel bevestiging. Die wij haar dan proberen te geven.
Wat een ander toenemend probleem voor mijn moeder is, is het begrijpen van de relatie tussen woord en beeld. Dus als ik vraag, “wil je koffie? Of thee?” dan merk ik dat die woorden niet altijd nog een betekenis voor mijn moeder hebben. Terwijl ze wel weet of ze koffie wil wanneer ik het haar laat zien. De logopediste adviseert ons, om oefeningen te doen die helpen deze relatie voor woorden die mijn moeder dagelijks gebruikt, zo goed mogelijk te behouden. We ontwikkelen hiervoor een memoryspel met dan op het ene kaartje het plaatje van een fiets, of haar bril, en op het andere kaartje het woord “fiets”, of “bril”. Door deze oefening dagelijks met haar te doen, blijven deze begrippen voor mijn moeder actueel.
Daarnaast merk ik, dat om mijn moeder het gesprek goed te laten volgen, ik mijn zinnen niet te ingewikkeld moet maken. Als ik iets wil vertellen over wat ik vorige week, met die ene vriendin, in dat ene plaatsje samen heb gedaan, dan begrijpt mijn moeder me niet goed meer wanneer ik dat allemaal in één zin vertel. Het is te veel informatie tegelijk. In plaats daarvan, legt de logopediste uit, is het beter wanneer ik die zaken zin voor zin benoem. Op die manier maak ik het voor mijn moeder eenvoudiger om de informatie ik geef, te verwerken.
Maar nog steeds kan dit alles niet voorkomen dat mijn moeder tegen steeds meer gesprekken op gaat zien. Alle hulpmiddelen helpen maar voor een bepaalde tijd. Ze praat nog wel, maar het liefste met haar naaste familie. Die begrijpen haar wanneer ze iets anders zegt dan ze bedoelt. En geven haar het vertrouwen dat het niet erg is. Gesprekken met kennissen gaat ze steeds vaker liever uit de weg.

Eva Meester

Eva Meester

Eva Meester schrijft over haar leven met haar moeder die lijdt aan een progressieve vorm van fronttemporale dementie (FTD). Zij woont in Amsterdam, is senior communicatiemanager en houdt van reizen, vriendschap en dressuur. Maar bovenal van haar moeder. Eva deelt haar ervaringen op haar blog mijnkijkopdementie.nl en op Mantelzorgelijk, om zo aandacht te vragen voor een leven met dementie.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X