skip to Main Content
Het Zwarte Gat Syndroom #mantelzorg

Het zwarte gat syndroom #mantelzorg

het zwarte gatIk ben mantelzorger af. Na ruim 15 jaar in toenemende mate de zorg voor beide ouders gehad te hebben ben ik nu, na het overlijden van twee jaar geleden mijn vader en onlangs mijn moeder, ineens geen mantelzorger meer. En nu doemt daar het grote zwarte gat. Hoewel…dit keer lijkt het mee te vallen. Toen mijn vader overleed was het zwarte gat oneindig groot. Doordat hij zoveel aandacht en zorg vergde besteedde ik enorm veel tijd aan de zorg voor hem. Ik heb het ooit eens uitgezocht omdat er met de thuiszorg een conflict dreigde over het aantal te besteden uren thuiszorg. Ruim 25 uur per week zorgde ik voor mijn vader, naast een 30-urige werkweek (destijds speciaal vanwege de mantelzorg ingekort) en twee vrijwilligersbanen. Niet gek dat ik regelmatig hondsmoe was en niet wist hoe ik alles elke week netjes voor elkaar moest krijgen. En van een sociaal leven was ook weinig sprake. Ik durfde niet eens op vakantie te gaan.

Bittersweet
Al die jaren mantelzorg voor hem waren zwaar, maar tegelijkertijd ook mooi. De relatie met mijn vader was altijd moeizaam geweest, het was moeilijk om van hem te houden. Dat veranderde enorm toen hij ouder en milder werd. Hij heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij enorm trots op mij en dankbaar was. De vele uren die ik met hem doorbracht waren regelmatig zwaar, omdat hij aan het klagen of somberen was, of weer eens verschoond moest worden en de thuiszorg te lang uitbleef. Dus daar stond ik weer puffend en zwetend gebukt om hem aan- en uit te kleden en te wassen. Maar daarnaast had ik echt quality time met hem, het was gezellig en ik was zo blij dat ik dit voor hem kon doen. Ik vond het eindeloos fijn als ik hem zag genieten: van lekkers bij de koffie, samen tv kijken, in het tuintje zitten, een lekkere maaltijd. Toen hij overleed was ik ten eerste vooral boos over de manier waarop voor hem gezorgd werd in die laatste fase, maar daarnaast voelde ik een groot gemis. Het was ook een raar gevoel om niet meer ‘nodig’ te zijn. Dat voelde pas echt als een zwart gat.

Mantel van betekenis
Bij het overlijden van mijn moeder was dat anders. Zij werd al een aantal jaren verzorgd in een woongroep. Dat betekende
dat ik er minder ‘zorg’ aan had, ik hoefde alleen maar op bezoek te komen en haar bezig te houden. Op zich was dat inspannend genoeg, maar ik had niet de dagelijkse zorg voor haar. Ze werd steeds dementer en dat maakte dat ik hoopte dat haar lijdensweg niet al te lang en troosteloos zou worden. Ik wenste dat haar licht zou uitgaan voordat ze niemand meer herkende en alleen nog angstig en lamlendig in een rolstoel zou hangen. Nou, die wens is uitgekomen. Ze werd ineens ziek en een week later was ze overleden. Natuurlijk, ik ben verdrietig om het verlies. Maar ik ben ook blij dat ik niet meer naar die woongroep hoef. Niet meer haar aftakeling te hoeven ervaren. Niet meer boos en gefrustreerd te zijn over de vaak gebrekkige zorg. Opluchting voel ik ook. Ik ben nu echt vrij! Hoef me voor niemand meer verantwoordelijk te voelen, heb de tijd aan mezelf en kan nu alles doen wat ik jarenlang heb laten liggen omdat de zorg voor mijn ouders al mijn tijd opsnoepte. Maar tegelijkertijd voelt het zwaar. Ik wist wat mijn taken in het leven waren. Ik had een rol en betekenis. Ik was mantelzorger. Voelde me verbonden met alle mantelzorgers in vergelijkbare situaties. Voelde de noodzaak om me hard te maken voor de verbetering van de zorg. Las alles  wat los en vast zat over  dementie en zorg. Bood mijn diensten aan Hugo Borst aan in zijn strijd tegen de verslechtering van de zorg. Want onze ouders (en straks wij zelf) verdienen beter. En nu hoeft dat ineens niet meer. Dat geeft toch een soort zwart gat gevoel. En ook de verhalen over mijn moeder zijn opgedroogd. Het schrijven van de blogs voor Mantelzorgelijk.nl maakte dat ik haar leven, opgesloten in de woongroep, betekenis gaf en zij er nog volop voor me was. Nu heb ik geen verhalen meer. Is ze er echt niet meer. Ik zal me moeten herpakken. Gelukkig heb ik zoveel te doen en zoveel te kiezen nu. Het gaat wel lukken. En het gemis, van pa, van ma en het mantelzorgen, dat gaat minder heftig worden. Beetje bij beetje.

Avatar

Annette de Bus

Annette de Bus is nabestaandenbegeleider, fondsenwerver en tekstenmaker.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X