skip to Main Content
Het Zwarte Gat Na Mantelzorg – Joke Vertelt Haar Verhaal

Het zwarte gat na mantelzorg – Joke vertelt haar verhaal

Twee weken geleden plaatste ik een artikel over het zwarte gat waar mantelzorgers in vallen, na een periode van intensieve mantelzorg voor een dierbare. Ik vroeg in dat artikel om ervaringen van mantelzorgers die deze ervaring hebben (gehad). De reacties waren enorm en het maakte me duidelijk dat dit dus weer één van die onderwerpen is, waar nog veel te weinig over gesproken wordt.  Daar kunnen we nu – met elkaar – verandering in brengen. De berichten vol ervaringen van (ex)mantelzorgers mag ik namelijk allemaal met jullie delen. Je kent ons motto: Delen helpt!

Vandaag deelt Joke haar ervaringen:

Ik heb jaren voor mijn ouders gezorgd. Mijn vader had Alzheimer en is sinds een jaar overleden en mijn moeder leeft nog en heeft de ziekte van Huntington. Zij is nu opgenomen in een verpleeghuis. Als ik nu terug kijk naar die tijd, dan begrijp ik nog steeds niet dat ik het toen heb volgehouden. Mijn hele leven stond in het teken van het zorgen voor mijn ouders. Er was en bleef nergens anders tijd voor over en als ik een keer iets anders deed was er altijd een enorm schuldgevoel. Als ik bij mijn ouders was voelde ik me schuldig dat ik niet thuis was en als ik thuis was voelde ik me schuldig dat ik niet bij mijn ouders was.

Nadat mijn vader was overleden heeft hij bij ons in huis opgebaard gestaan. Ik heb in die week heel veel tegen hem verteld. De dag na de begrafenis ben ik gelijk weer volle bak gaan werken. Twee maanden later overleed mijn vriendin na 6 jaar ziek zijn en weer twee maanden later mijn schoonmoeder. Daarna ging het met mij steeds minder goed. De mensen om je heen zeggen steeds: nu heb je rust, nu kun je voor jezelf gaan leven. Maar voor mijn gevoel is mijn leven op de één of andere manier gestopt. Er is een leven voor en een leven na. Ik ben al maanden bezig om me zelf terug te vinden, want ergens in die hele lange moeilijke tijd ben ik verdwenen.

Het is heel erg moeilijk om de draad weer op te pakken. Ergens voel ik me ook steeds schuldig en ik weet niet goed waarover. Soms heb ik het gevoel dat ik nergens meer naar toe kan omdat er zoveel mensen zijn overleden en als ik dan besef dat er best nog wel mensen zijn om naar toe te gaan dan denk ik, laat maar.

Ik zorg nu ook nog voor mijn moeder, maar om dat op te brengen wordt steeds lastiger. Ik ben namelijk een heel ander persoon geworden en een heel klein ding moeten doen voelt soms wel alsof ik een berg moet verzetten. Het ‘zorgen voor’ laat duidelijk wel zijn sporen na. Ik hoop dan ook van harte, en het is echt mijn grootste angst, dat mijn kinderen later niet zo voor ons moeten zorgen.

Het gat waarover u schreef dat herken ik dus wel. Want hoe moeilijk en uitzichtloos het kan zijn als je er in zit, zo verloren en ja misschien toch wel onbegrepen en onbelangrijk voel je je als het voorbij is. En alleen, zo ontzettend alleen met jezelf. Pas dan kun je weer over jezelf gaan nadenken en denken over dingen die je wilt. Dat heb ik gewoon opnieuw moeten leren. Dingen die ik zelf wil. Dus ’zorgen voor’ valt niet mee, maar ‘zonder zorgen‘ gek genoeg ook niet.

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X