skip to Main Content

Het zorgsysteem is doodziek

Ik heb deze week gevochten als een leeuw om overeind te blijven in het huidig zorgsysteem. Een systeem waarin iedereen zijn best doet, maar niemand de verantwoordelijk neemt. Daar waar de menselijke maat inmiddels vervormd is naar procedurelijstjes en protocollen. Waar professionals zich hulpeloos schikken naar regels, beperkingen en geldstromen. Daar waar mijn moeder de dupe werd van allerlei legitieme redenen om de zorg te weigeren. Een dag die ik niet eerder meemaakte in mijn 30-jarig mantelzorgbestaan. Een dag waarop, voor mij, de zorgstaat failliet ging.

Het begon in de nacht van donderdag op vrijdag. Mijn moeder zakte door haar been en kon er vervolgens niet meer op staan. Ze gilde het uit van de pijn en de thuiszorg gaf aan dat er echt iets niet goed zat. Het was 09.00 uur. De huisarts kwam en verwees ons naar het ziekenhuis voor röntgenfoto’s en kwam tot de conclusie dat ze niet meer alleen thuis kon zijn. Het was 12.15 uur. Een uur later vertrokken we met een ambulance. En toen begon de ellende pas echt.

De foto’s in het ziekenhuis lieten geen breuken zien, dus de taak van de poli zat erop. Geen dokter gezien. Geen professional kunnen spreken. Bij navraag bleek dat onmogelijk omdat er alleen een opdracht was voor een foto en niet voor een beoordeling. De medewerkers vonden het vreselijk voor ons, maar konden niets voor ons doen. Ondertussen werd mijn moeder met heel veel pijn op een gang gezet. Het was 14.00 uur.

Dit ging niet de goede kant op. Hoe is het mogelijk dat ze met zoveel pijn naar huis gestuurd wordt? Naar huis waar ze zich op dit moment niet zelf kan redden. Zonder extra hulp. Zonder pijnmedicatie. Direct heb ik contact gezocht met de huisarts en de thuiszorgorganisatie die mijn moeder al hulp biedt. Het leek iedereen beter dat ze tijdelijk ergens zou gaan verblijven met gerichtere ondersteuning en behandeling. Toen werd de ellende nog groter.

De thuiszorgorganisatie had wel op verschillende locaties plek, maar geen mensen om de verzorging te doen. Door een uitbraak zijn daar veel mensen uitgevallen en krijgen ze de roosters niet rond. Een legitieme reden om de zorg te weigeren, maar onbegrijpelijk voor mij dat ook voor een vaste cliënt de deur dichtgaat. Het water steeg langzaam tot aan mijn lippen. Het was 15.00 uur en we stonden nog steeds op een gang.

Dan maar weer naar de huisarts bellen. Inmiddels was hij zich beter bewust van het feit dat er echt een probleem was. Hij ging zijn best doen en vond na lang bellen een plekje voor mijn moeder. Ze kon daar terecht op maandagochtend. Maandag? Het is nu vrijdag! Hoe gaan we deze drie dagen overbruggen van 24 uurs zware zorg zonder hulp, zonder medicatie en zonder diagnose? Ze kan niet staan, niet lopen en gilt het uit van de pijn. Toen het antwoord kwam dat de familie dat zelf moet oplossen brak ik bijna in duizend stukjes uiteen. Dit gaat niet lukken. Dit kan ik niet. Maar er waren geen andere opties. Het was 16.00 uur op diezelfde gang in niemandsland.

Ik heb me nog nooit zo in de steek gelaten gevoeld als op dat moment. Tranen prikten in mijn ogen, maar dit ging me niet helpen bij het zoeken naar een oplossing. Via internet vond ik een telefoonnummer van de transferverpleegkundige van het ziekenhuis. Ten einde raad heb ik haar gebeld voor advies en hulp. Maar ja, mijn moeder stond alleen op de gang en was daardoor geen patiënt van het ziekenhuis. Toch hielp ze me aan een telefoonnummer voor een noodbed. Het lukte me niet om een snellere plek te krijgen, maar wel een plek op diezelfde maandag in ons eigen dorp.

Het was inmiddels 16.30 uur en de polikliniek ging sluiten. We mochten niet langer op de gang blijven staan. Protocol schrijft namelijk voor dat er geen mensen op de gang mogen verblijven vanwege het risico op aansprakelijkheidsstelling. De ambulance werd gebeld. We moesten het ziekenhuis uit. Om de tijd te overbruggen werd mijn moeder op een afdeling geplaatst. We mochten daar verder wachten. Nog steeds lag ze met heel veel pijn op een hard brancard-bed. We konden geen kant op. Zo werd het snel 17.30 uur.

Aan iedereen die bij mijn moeder kwam kijken vroeg ik: wat vind je hier nou van? Dit kan toch zo niet? We staan al 6 uur op gangen en niemand doet iets. Ze stikt van de pijn, we hebben hulp nodig. Maar ook zij konden niet betekenen. Totdat ergens op de afdeling een zorghart steeds sneller begon te kloppen. De krachten werden gebundeld en een hoofdarts werd ingeschakeld. Om 18.30 uur kwam ze naar mij toe met de mededeling dat ze gingen proberen om ons via de Spoed Eisende Hulp toe te laten. Wat een opluchting! Eindelijk iemand die zag dat het echt niet goed ging. Eindelijk iemand die de officiële protocollen een klein beetje aan de kant schoof en het onacceptabel vond wat er nu gebeurde. Mijn moeder en ik werden weer mensen in het land van regels en indicatoren.

Om 19.30 uur spraken we een dokter op de SEH. Een CT-scan werd met spoed geregeld en de eerste morfine werd gegeven. Ook deze scan gaf geen uitsluitsel over de oorzaak. Maar gelukkig nam deze arts het besluit dat het onverantwoord was om haar zo naar huis te sturen. De opname werd geregeld en we werden teruggebracht naar de afdeling. Het was 20.30 uur toen ze werd overgelegd op een beter bed en een bakje vla kreeg. Een half uur later volgde een nieuwe scan en extra morfine.

Toen mijn moeder rustig, redelijk pijnvrij en verzorgd in een goed bed lag, kon ik met een geruster hart naar huis. Ze was nu veilig en krijgt de juiste medische zorg. Om 22.00 uur verliet ik volledig uitgeput het ziekenhuis. Onderweg las ik een poster waarop stond dat er geen ruimte is voor vervelende opmerkingen naar zorgverleners. Daar ben ik het helemaal mee eens, maar toch begrijp ik na deze dag dat woede soms de laatste emotie om je onmacht en frustratie te uiten.

Ik hoef niemand uit te leggen dat niet al mijn gesprekken vandaag even vrolijk en gezellig zijn verlopen. Maar wat mij het meest verbaasd heeft is de lamlendigheid, de hulpeloosheid en het volledig ontbreken van enige regie. Dat goede zorgprofessionals volledig ten onder gaan door strakke richtlijnen, geldstromen en onwerkbare functiescheidingen. Dat iedereen zijn best doet, maar dat niemand iets kan of mag. Dat iedereen over alles verantwoording aflegt, maar dat niemand zich echt verantwoordelijk voelt.

Voor alle duidelijkheid, het gaat hier over een vrouw van 84 jaar die vorig jaar Corona heeft overwonnen en getraumatiseerd is door maandenlange isolatie en quarantaines. Wat mij betreft is vandaag de zorg failliet gegaan. Zeker als ik vandaag hoor dat deze handelswijze inmiddels geaccepteerde onmacht is en een dagelijks probleem vormt. Dat tussen de wal en het schip vallen een bekend fenomeen is in de huidige zorg. We hebben dus niet alleen te maken met zieke mensen, maar vooral met een dood- en doodziek zorgsysteem. Om 23.00 uur plof ik thuis neer op de bank met een vervelende ervaring rijker en een grote illusie armer.

 

 

Avatar

Dit bericht heeft 2 reacties

  1. Wij maken al vele jaren vergelijkbare situaties mee en dat betreft het de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Het is zo triest en zo onnodig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X