skip to Main Content

Het zit zomaar even mee

Mijn weekenden komen in een vaster ritme. Voordat ik naar mijn moeder ga op zaterdagmiddag, ga ik even bij de lokale buurtsuper naar binnen. Heel voorzichtig met ontsmette handen en een mondmasker op, betreed ik een kleine winkel. Alle mandjes worden daar na ieder gebruik nog steeds helemaal schoongemaakt, dus met een veilig mandje aan mijn arm loop ik verder.

Er zijn gelukkig niet veel mensen in de winkel, maar samen dansen we de Corona-jive. Jij een stap naar voren, dan doe ik er twee naar achteren. Jij gaat naar links, dan stap ik naar rechts. En met een mooie draai omzeil ik iemand die in gedachte verzonken is. De muziek klinkt in de winkel en ik maak er zowaar een klein dansje. Alle spullen die ik nodig heb staan nog in de schappen. Het zit me mee vandaag.

Toch is het raar om weer een keer in een winkel te zijn. De bevoorrading van de hele familie loopt via pick-up-points en bezorgdiensten. Maar helaas worden niet altijd de goede artikelen geleverd of zijn ze te kort houdbaar. Daar verwonder ik me wel over. Want als je als supermarkt toch ziet dat je de weekboodschappen gaat leveren, dan is het toch niet zoveel moeite om in ieder geval spullen te geven die nog een hele week goed blijven.

Maar goed, in plaats van me daaraan te blijven ergeren los ik het nu anders op. Zodoende kom ik in deze winkel terecht. Wat heerlijk om weer even andere spullen te zien. Wat ruikt het lekker naar verse broodjes en koek. En jawel, ik geef me over aan impulsaankopen en kom bij mijn moeder aan met gevulde speculaas, gevulde koeken en nog meer lekkers. De hoogste tijd voor een verwenmomentje.

Met koffie en koek zitten we samen in de kamer. Wat zag ons leven er 9 maanden geleden toch anders uit. Ik kijk naar mijn moeder die genietend naast haar kerstboom zit. De lichtjes zijn aan en de kachel staat hoog. Er bekruipt me een gevoel van gezelligheid. Wat mooi dat ik na al die zware maanden weer op deze manier bij haar kan zijn. Tussendoor doe ik de dingen die ik moet doen bij haar, maar ze voelen minder zwaar.

Misschien komt het ook een beetje door de brief die op haar deurmat lag. Vanaf volgende week krijgen we 2 x 2 uur mantelzorgondersteuning per week. Het is een druppel op een gloeiende plaat, maar toch gaat het me zeker helpen. Twee middagen waarop iemand bij haar komt om met haar samen dingen te ondernemen of aan te pakken. Twee middagen zonder dat de plichten me blijven roepen. Wat een fijn vooruitzicht is dat. En dan wat meer van de momenten zoals gisteren. Gezelligheid en genietend samenzijn. Dan zit het vandaag toch zomaar even mee.

Avatar

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X