Het zijn zo van die dingen..

Mijn eega is 23 December jarig.

Taart en cadeautjes zijn al geregeld.

Ik besluit er nog twee cadeautjes aan toe te voegen voor hem: bezoek van zijn oud-collega/vriend en diens vrouw, die de uitnodiging met plezier aanvaarden.

Vervolgens lig ik er de halve nacht wakker van hoe één en ander praktisch gezien te organiseren, omdat ze ook nog mee-eten, op mijn uitnodiging, en het daar nu eenmaal geen thuissituatie is.

Ik moet om mijzelf lachen, dat dan weer wel, omdat ik blijkbaar soms nog kan terugschieten in een oud patroon van ingebeelde hulpeloosheid, en dan vooral ‘s nachts, natuurlijk.

Het zal wat behelpen worden, maar het lost zich wel op.

Er zijn dingen die ik van te voren kan regelen, en op de dag zelf moeten we maar zien hoe het wel of niet loopt.

Ik ben ook geen “geboren” gastvrouw en “entertainer, dus dat soort dingen kost me altijd enige moeite en veroorzaakt wat stress.

Liever ga ik naar mensen toe dan ze bij mijzelf te ontvangen, want in het eerste geval ben ik meer vrij om te gaan wanneer ik wil, en in het tweede geval zit ik gevoelsmatig meer klem.

Ach ja, niemand is perfect, ik ook zeker niet, maar als mensen een luisterend oor nodig hebben, of steun en advies, dan ben ik er, dat is meer mijn ding.

Het steun en toeverlaat zijn past mij als een jas, maar die jas trek ik ook weleens te snel aan, en dan voel ik teveel verantwoordelijkheid richting iemands welzijn, zoals bij mijn eega, voor wie ik ook niet alles op kan lossen en ook niet zijn sombere buien; daar moet ik weleens bewust bij stilstaan.

Als ik opsta kijk ik als eerste op mijn telefoon (wie doet dat niet?); niet slim, maar meestal hoef ik niet direct actie te ondernemen.

Nu wel, deze zondagochtend: bericht over de zoon van mijn eega, via diens vrouw.

Of ik rolstoeltaxi kan reserveren voor mijn eega, zodat hij bij hun op bezoek kan komen, omdat de zoon wegens gezondheidsklachten nu niet in staat is om hem zelf op te halen, en zij er zelf niet in slaagt de taxi te reserveren.

Aangezien de ochtend al een eindje op streek is, de tijd nu een rol gaat spelen daarvoor, zal mijn ontbijt even moeten wachten.

Er is eerst het nodige Appverkeer over de gezondheidssituatie, ik reserveer daarna de taxi en vraag haar de afdeling te informeren, want de zorg kan ook niet op stel en sprong mijn eega reis klaar hebben.

Een klein uurtje later is alles geregeld en snak ik naar mijn eerste bakkie koffie, bij mijn ontbijt.

Maandagmiddag belt mijn eega op en meldt een strafbaar feit te hebben gepleegd.

“Oh? Wat dan?”, reageer ik.

Zondag had hij bij zijn zoon een sigaret gerookt..

Ik ben even perplex, want hij was toch vastbesloten niet meer te roken, maar ja, roken is niet voor niks een verslaving, en ik had mij ook al afgevraagd of en hoe lang hij het niet roken vol zou houden.

Hij wil het alleen bij die ene sigaret op de zondag houden, zegt hij.

Ik vind het prima, hij rookte toch al weinig in vergelijking met vroeger, toen hij twee pakjes shag op een dag rookte.

Onvoorstelbaar, maar waar.

Voor mij, en omdat hij het zelf ook wilde, was hij toen eerst gaan minderen en binnen het jaar na onze eerste ontmoeting helemaal gestopt met roken, en dat heeft hij negen jaar volgehouden.

Zijn familie rookt wel, dat scheelt, dus als hij daar is, is ook de verleiding daar.

Later op de dag belt hij nog eens: hij had heerlijk nog een keer gegeten van de nasi van de vorige dag, wat zijn zoon had meegegeven.

Nu de quarantaine is opgeheven is hij ook weer naar de werkplaats geweest, en dat vond hij zalig, ook al heeft het niks met normaal leven van doen, zegt hij, maar hij kan er toch blij mee zijn; net als ik wanneer ik hem er zo over hoor praten.

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top