skip to Main Content

Het zijn de kleine dingen die het doen

Zondagochtend vertrek ik met de auto richting het oosten van het land om mijn vader en zijn partner te bezoeken.

De TomTom neemt zijn tijd om op te starten, heeft geen haast, en even vrees ik dat die het helemaal af laat weten, maar na een minuut of tien komt er toch beweging in en kan ik vertrekken.

Het is niet heel druk onderweg, maar om nu te zeggen corona rustig, nee, dat ook weer niet.

Bij aankomst wacht de partner van mijn vader mij buiten op en samen lopen we naar binnen.

Mijn vader zit in zijn stoel en ik loop naar hem toe.

We weten allebei van de corona maatregelen en het afstand houden, maar als hij zijn hand uitsteekt naar mij, pak ik die toch vast, leg mijn andere hand op zijn schouder en zeg dan samenzweerderig tegen hem: “Dit mag eigenlijk niet, maar stiekem doen we het toch, he?” Ik krijg een grijns van oor tot oor van hem terug. Zo mooi dit.

We brengen een paar gezellige uurtjes met elkaar door en gaan ook nog even een rondje lopen, met mijn vader in de rolstoel. Ik had mij al voorbereid op een dagje binnen, maar gelukkig houden zij er ook van om buiten te zijn. We duwen om de beurt de rolstoel, genieten van het weer, het uitzicht, en van elkaar.

Soms zorgt ziekte voor verwijdering, soms brengt ziekte mensen dichter bij elkaar.

Later dan ik gedacht had stap ik weer in de auto voor de terugreis.

Ik wist dat het slecht weer zou kunnen worden vandaag, maar hoopte dat ik voor die tijd thuis zou zijn.

IJdele hoop helaas: het wordt donker en de regen valt met bakken uit de lucht.

In het donker, en zeker met regen en daarbij de autolichten van tegemoet komend verkeer, zie ik niet goed.

Een “handicap”, die zich naarmate de jaren verstrijkt, steeds nadrukkelijker laat gelden en voor mij reden is om liefst voor donker thuis te zijn, maar ja, het leven laat zich niet altijd plannen, dus nu rijd ik in het donker, met hevige regen erbij.

Het gaat goed, totdat ik bijna thuis ben.

Ik sta voor het verkeerslicht van het kruispunt te wachten, trek op bij groen licht, stuur de bocht in, raak verblind door regen, opspuitend water van voorgangers, en de lichtbundels van de wachtende auto’s in de tegenoverliggende richting.

Ik ken ik de bocht en op “gevoel” rem ik af omdat mijn koers niet meer “klopt”; het kruispunt zelf is ook niet goed verlicht, vind ik, dus dat werkt ook tegen.

Gelukkig rijd er niemand achter mij en ik stop net op tijd voor de hoge stenen rand, waar ik anders op geknald zou zijn.

Pfff engeltje op mijn schouder gehad.

Ik moet een klein stukje achteruit rijden om alsnog de bocht te kunnen nemen.

Het tegemoet komende verkeer zit ik net niet in de weg daarmee.

Nog eens pffff.

Thuis wel even van bijkomen.

Goed nieuws diezelfde dag is dat eega met hulp van zijn zoon een paar stappen heeft kunnen lopen.

Niet te geloven, aangezien hij door de fysiotherapeuten was “opgegeven”; hij flikt het toch maar weer.

Ik had er de laatste tijd wel meer vertrouwen in gekregen dat dit mogelijk was, omdat zijn rompbalans nu goed is en hij zijn “verlamde” been op eigen kracht kan bewegen.

Om het te vieren heeft hij twee sigaretten gerookt zegt hij.

Hmm…ik zeg maar niks.

Ik vraag aan hem of hij het tegen de fysiotherapeut gaat zeggen dat hij met zijn zoon een paar stappen heeft gezet.

Nee, dat durft hij toch niet, bang dat het zich tegen hem keert.

Ik denk hier over na: zou dat?

Wat is wijsheid? Ja, goede vraag. Dat weet je meestal pas achteraf.

Ik doe er dan ook het zwijgen toe.

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X