skip to Main Content

Het went nooit! #dementie

Terwijl ik na het boodschappen doen met mijn vader aan de koffie zit, begint hij een – voor mijn gevoel – warrig gesprek. “Wat een raar piekhaar heeft Nenkie. Waarom heeft ze dat?” Ik kijk hem verbaasd aan dus herhaalt hij de vraag. Ik heb in eerste instantie geen idee waar hij het over heeft want mijn zus heeft alles behalve piekhaar. Ineens heb ik door hoe het zit. Hij heeft het helemaal niet over het nu maar over een kleine vijftig jaar geleden. En dan zie ik hem steeds kort naar een foto op de kast kijken, waar ik samen met mijn broers en zussen als baby opsta. 

gezin

Het komt eigenlijk steeds vaker voor dat we foto’s bespreken. Echte gespreksonderwerpen hebben we namelijk niet meer. Verder dan vijf minuten gesprekjes over zijn post, zijn loopje naar het dorp, zijn wandelingen met zijn hondje, de thuiszorg – die hij volgens hem nooit meer ziet – en zijn eeuwige attente belangstelling voor mijn “kleine jongen”, komen we niet. Maar stil zijn is niks voor papa, dus zoekt hij tegenwoordig naar onderwerpen waar we wel over kunnen praten; de foto’s dus.

” Ze heeft echt raar piekhaar, Mallijn. Vond ze dat soms mooi?”
” Ze had helemaal geen piekhaar. Ze was een jaar of 10 en had een heel gewoon meisjeskapsel.”
” Wat een smoelenkoppen, die jochies. Ben jij dan die baby?”
” Ja, dat ben ik. Kan je je voorstellen dat ik nu al vijftig ben?”
” Vijftig, jij?” Ongelovig kijkt hij me aan.
” Ja, ik ben in februari vijftig geworden.”
” Ohhh, wat zielig!” Hij maakt geen grap. Bloedserieus kijkt hij, terwijl ik in de lach schiet.
” Ja ik vind dat zielig voor je. Je bent al oud.”
” Hoe oud ben jij dan wel niet?”, zeg ik nog steeds lachend.
” Ik twijfel… Ben ik nou 81 of 91? Nee, ik ben 81!” zegt hij dan stellig.
We zijn even stil en drinken onze koffie. Uit mijn ooghoek zie ik dat hij van mij naar de foto kijkt en ik zie hem prakkiseren. En ja hoor, het gesprek gaat verder..
” Maar als je zo oud bent als je zegt, dan is het nu veel te laat! Ik vind het zo erg dat je nooit een kind van jezelf hebt gehad.”

Ik ben met stomheid geslagen! Zo net informeert hij nog naar mijn zoon, of zoals hij hem noemt ‘die kleine jongen van jou’. Met het lachen van net is het meteen gedaan. Ik zweer het je… dat steeds meer ‘kwijt raken’ van mijn vader went nooit!

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X