skip to Main Content

Het verhaal van mijn ouders – deel 4

Het dagboek van Ramona, 12 juni 2014: De eerste dag in het verpleeghuis.

imageVanmorgen ben ik op tijd vertrokken naar Heijendaal. Pa had zijn koffer al ingepakt. Ik heb alleen nog wat toiletspullen uit zijn eigen badkamer geplukt. We gingen naar de afdeling van ma, waar ook broertjelief gearriveerd was. Daar stond ma’s koffer ook al klaar, met kleding die ikgisteren nog niet had weggebracht.

We moesten ook ma’s persoonlijke dingen nog even bij elkaar zoeken en het kastje boven de wastafel leeghalen. In dat kastje vond ik een washandje met wat chocolaatjes erin, maar ook de mobiel van mijn vader waar iedereen zich wekenlang rot naar gezocht heeft. Het abonnement hadden we, na blokkade van de telefoon, zelfs al opgezegd. Ik heb het maar niet aan pa verteld dat ik zijn mobiel nu gevonden heb.

Een kamer of twee?

Ik had op beide afdelingen een traktatie afgegeven. Nadat ik  nog wat handtekeningen gezet had en mijn moeder wat verzorgsters had geknuffeld zijn we vertrokken. Ik samen met de oudjes en hond Charlie en wat koffers in onze auto – en mijn broertje met de rollator en wat klein spul in zijn auto. Pa vroeg nog: “Wat zullen we nu doen? Één  kamer of twee?” “Nou pa, dat hebben wij gisteren al bedacht , zus en zo.” “OK, en waar is dan het keukenblok..?” En daar ging ik het weer uitleggen. “Jullie gaan alleen slapen op de kamers, pa. De rest gebeurt in de huiskamer, net als hier.”

Krullende tenen

Aangekomen op O.N.O, namen we om 11.00 alvast twee koffers mee. Broertje haalt de rest later. We worden ontvangen en gaan eerst een gesprek aan met verpleegarts en twee verzorgenden . Pa maakt wat spitse grapjes en op een gegeven moment heeft de arts het over het ‘lopen’. Ik zeg: “Dat gaat best wel goed nu, met de rollator. Maar pa wil zonder rollator gaan lopen.” Waarop de arts: “OK, misschien wat fysio dan.” De arts vraagt ook wat voor klachten hij verder heeft, en pa antwoordt: “Nou, mijn tenen krullen!” En geloof het of niet, de arts gaat er serieus op in. Broertje en ik moeten natuurlijk lachen want pa vertelt het zo serieus… “OK,” zeggen wij. “U leert hem nog wel kennen en zijn grapjes ook.”

Dan nog over reanimatie. Het beleid in deze instelling is gewoon geen reanimatie. Pa was het daar niet mee eens ,waar leven is, is hoop. De arts legde uit dat dat leven dan vaak heel weinig meer voorstelt. Maar daarop zei pa: “Heeft u dan een glazen bol?”

Een andere mevrouw

Maar goed. Nu op naar de kamers. Manlief had al gezegd: “Bereid je voor op het onverwachte.” En inderdaad , ik had verwacht dat pa zou sputteren dat ze niet bij elkaar konden slapen, maar hij was zeer content met zijn kamer, waar de avond ervoor mijn oudste broer na mijn aandringen van gisteren toch de spullen al neergezet.

Toen liepen we door naar de kamer van ma. Zij snapte er niks van dat er nog een bed stond. “…waar dan een andere mevrouw in gaat slapen? Dat was toch niet de afspraak, we zouden toch een tweepersoonskamer krijgen?” We liepen met zijn allen terug naar de woonkamer. Daar heb ik ze aan een tafel gezet en er werd ook meteen eten gebracht, inmiddels was het 12.15 uu. Ik zeg: “Ik ga Charlie even uitlaten en kom zo terug.”

Zo zaten ze aan een tafeltje met zijn tweeen, en keken mooi naar buiten de tuin en bos in. Er is ook een balkon daar.

Foto’s in de vensterbank

Ik kwam terug en we gingen weer naar de kamers. Eerst de kamer van pa, waar ik ma in een stoel plantte, die we van thuis meegenomen habben. Ze ging even de foto’s bekijken die we in de vensterbank hadden gezet. Pa pakte steeds alles terug wat ik weglegde. Ik moest met geweld zijn schoenen uit laten doen want de hele onderkant zit los, levensgevaarlijk.

Zijn kleren deed ik terug in de koffer en gaf deze af zodat deze ook gemerkt kunnen worden.

En verder weer, nu naar de kamer van ma. Ik zei tegen pa: “Blijf jij maar even hier en zet de spulletjes neer.” We moesten er wel aan wennen dat als je de deur dichttrekt, deze in het slot valt en niet zonder sleutel van buiten open te maken is. Pa loopt steeds tussen de kamers heen en weer en ik had even een sleutel van de verzorging gekregen en kon steeds open doen.

We hebben ook ma’s kleren afgegeven. Toenbegon ma te roepen dat die hond eruit moest, plassen en de tuin in. Dus wij naar beneden in de tuin zitten . Ik regelde wat te drinken.

Ik ken de weg hier niet

Ma is boos. Ze wilde helemaal niet mee hiernaartoe, vertelt ze. Ja, één dagje misschien!  Ze roept nog meer dingen, zoals: “Had hém laten gaan en mij daar gelaten!”, maar ook: “Ik wil bij hem op de kamer!” Doodvermoeiend. Nu zegt ze: “Ik ken de weg hier niet” en “De stoelen zijn hard”.

Ik vertel dat ik naar huis wil gaan. Het is tegen 15.00 uur. Ik vraag of ik ze terug moet brengen naar hun kamers. Nee, pa vogelt het zelf wel uit waar ze moeten zijn om terug te komen. Ik heb beneden bij de balie nog even gewaarschuwd dat mijn ouders in die en die kamers thuis horen, voor het geval ze het niet meer weten.

Notitieblokje

Ik heb het pa nog even in zijn boekje op laten schrijven. Hij heeft al zolang als ik hem ken altijd een notitieboekje in zijn overhemdzakje waar hij alles in opschrijft. De boekjes, daar heeft hij een grote voorraad van. Ze zijn van zijn vroegere werk, drukkerij Vita Nova.

Kleding van voormalige cliënten

Maar goed ik loop weer naar boven, nu om te zeggen dat ik echt vertrek. En op dat moment besef ik dat mijn ouders nu helemaal geen kleren hebben – ook geen nachtgoed en ondergoed, omdat de kleren die ik gisteren bracht nog niet terug zijn van het merken en ik de rest net een uurtje eerder heb meegegeven. Waar kan ik iets gaan kopen? “Ja,” zegt de helpende, “We hebben ook een kast met kleding van voormalige cliënten.” Ik loop even mee en zoek twee onderbroeken en voor ieder wat nachtgoed uit, leg dat op hun bedden en vertrek.

Ik betaal die kamer!

En nu zit ik thuis, op de bank, het is net 19.30. De telefoon gaat over, het is een verzorgende van verpleeghuis. Pa is boos en ze kan hem niet kalmeren. Dus heb ik een poging gedaan. “Het gaat om een principe kwestie,” zegt pa als ik hem aan de lijn krijg. In dit verpleeghuis vallen de slaapkamerdeuren in het slot en kun je er niet in zonder sleutel, dus pa wil nú een sleutel. Ik vond dat gisteren ook raar, maar dacht bij mezelf: het zal wel gaan werken en dan moet hij de deur maar wat open laten staan. Wat blijkt? Een sleutel kan hij niet krijgen.

“Maar.” zegt hij, “Ik huur en betaal de kamer!” Ik zeg:  “Pa, maandag gaan we regelen dat jij in je kamer kunt wanneer jij wilt. Zet voor nu even iets tussen de deur, een schoen of zo.” Vervolgens krijg ik de verzorgster weer aan de lijn. Zij vertelt dat ze het slot zo gedraaid heeft dat hij er kan van buiten af in kan. Ik vraag pa weer en zeg dat . Waarop hij: “Oh, dat heeft ze niet gezegd!” Ehm, ja wél dus! Vervolgens komt mijn moeder ook nog even aan de lijn. Zij is des duivels. “Kom je zondag? Nou, dan neem je mij toch zeker mee ?!” Ik probeer het een ander onderwerp ….en hoop dat ze snel wennen. Pffff….

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X