Het verhaal van Michiel #jongemantelzorger #watisjouwverhaal

Michiel is 16 jaar oud.  Toen hij 13 was, raakte hij samen met zijn moeder Jannie betrokken bij een ernstig auto ongeluk. Zowel Michiel als Jannie werden met spoed naar het ziekenhuis overgebracht. Beide zwaar gewond. Ze verbleven weken in het ziekenhuis. En alsof dat nog niet erg genoeg was, besloot Michiel’s vader tot overmaat van ramp om naar een andere stad te verhuizen’ om een eigen leven op te bouwen’.

Michiel had een paar inwendige verwondingen maar knapte na een tijdje aardig op. Jannie had helaas  behoorlijke schade aan haar hersenen opgelopen. Ze was gedeeltelijk blind en kon niet meer lopen. Toen Michiel uit het ziekenhuis ontslagen werd en Jannie door moest naar een revalidatiekliniek, verbleef hij bij zijn opa en oma. Daar spreek ik Michiel nu ook. Zijn oma is een bekende van mij en zij wilde dat Michiel zijn verhaal aan mij verteld.”Hij heeft zo veel mee gemaakt, Marjolijn. Mensen hebben geen idee hoe zijn leven verandert is. Hoe zwaar het soms voor hem is. Dat verhaal moet gewoon verteld worden, zodat mensen er misschien iets van leren. Michiel is in mijn ogen echt een jonge held!”

Na ontslag uit de revalidatiekliniek, werd Michiel de vaste mantelzorger van Jannie. Hij helpt haar met alles in en om het huis. Michiel zegt zelf dat hij alleen maar zijn moeders ogen en oren is geworden. Zijn opa en oma helpen zowel Jannie als Michiel waar zij kunnen. Ondanks dat Jannie nooit meer de oude is geworden door haar hersenbeschadiging, vindt Michiel dat ze nog steeds enorm voor hem zorgt. “Net zoals alle andere moeders stelt ze me gerust als ik me zorgen maak, zegt ze me dat ik mijn huiswerk moet gaan maken en dat ik die chaos in mijn kamer nodig moet gaan opruimen.”

Soms heeft Michiel erge moeite met school. “Vroeg opstaan en laat naar bed gaan eisen zo hun tol”, zegt zijn oma. Michiel is vaak erg moe en kan zijn gedachten niet goed bij de les houden. Zelf zegt hij daarover:” Ondanks dat ik weet dat mama in goede handen is als ik naar school ben, maak ik me toch vaak zorgen. Er is niet de hele tijd iemand bij haar dus dan bedenk ik me of ik alles wel goed voor haar heb neergezet, zodat ze zelf eten en drinken kan pakken.”

Michiel is ook vaak eenzaam. Hij verteld dat niet veel vrienden begrip hebben voor zijn situatie. Zij gaan met elkaar na school vaak ergens buiten chillen en dan kan hij niet mee want dan is zijn moeder te lang alleen. “Dat voelt niet goed. Ze heeft me nodig.” Maar dan verteld hij me ook dat er zelfs vrienden zijn, die zijn moeder ‘achterlijk” noemen. Ik schrik me rot! Michiel ziet dat en zegt dan: ” Dat snap je toch niet? Ik praat niet meer tegen hen. Dat soort types zijn zelf achterlijk!”

Michiel vindt zelf dat hij goed is in het verbergen van zijn gevoelens voor andere mensen op school. “Het is niet hun probleem, weet je.” Toch voelt hij zich daardoor wel vaak boos en alleen. Maar het kwaadst wordt hij op leeftijdgenoten die met te weinig respect over mensen met een handicap praten. “Dat voelt alsof ze het over mijn moeder hebben.”

Michiel heeft in de afgelopen drie jaar enorm veel steun van zijn leerkrachten gehad. Een lerares in het bijzonder. Mw Verdonk heeft hem geholpen om zijn situatie uit te leggen aan andere leerkrachten en bij zijn klasgenoten. Ook helpt ze hem met bepaalde opdrachten op tijd af te maken. “Toch zijn er ook leraren die denken dat ik mijn situatie als excuus gebruik. Zij denken dat ik gewoon lui ben. Dat maakt me soms echt kwaad.” Zijn oma vult aan: ” En dat maakt dan weer dat hij niet naar deze leraren toe gaat, op de momenten dat hij hen juist zo hard nodig heeft.”

Michiel zou het fijn vinden als er op school meer aandacht zou worden gegeven aan het leven van jonge mantelzorgers. Hij zou graag willen dat met name bepaalde leraren meer begrip voor hun situatie zouden hebben. Hij zou bijvoorbeeld best eens met een leerkracht willen praten als hij zich niet fijn voelt. Ook vindt hij dat er best meer flexibiliteit kan zijn als het leven thuis even tegenzit en hij zijn huiswerk niet af heeft. Hij wil absoluut geen voorkeursbehandeling maar gewoon meer begrip, af en toe een beetje hulp en een luisterend oor.

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top