Foto © Claudia Otten

Het trekt een wissel..

Morgen komt mijn vrouw voor twee dagen thuis. Helaas is het niet gelukt de logeermomenten in elkaar over te laten gaan. Het is niet anders. Het trekt wel een wissel door het pakken van mijn rust, maar probeer het zo rustig als mogelijk te ondergaan. Gisteren heb ik een gesprek gehad met mijn ggz behandelaar en is dit en meer besproken. Ik heb verschijnselen van psychische uitputting. Nu is burn-out soortgelijk maar ik krijg wat meer of andere verschijnselen welke ik nog niet heb gehad. Het is niet anders. Er is aandacht voor de problemen en is de ondersteuning gericht om mij op eigen verzoek vol te kunnen houden tot er een definitieve woonplek is voor mijn vrouw binnen de zorginstelling. De afgelopen dagen heb ik mijzelf over een symbolische drempel geholpen. Ik erg goed op de hoogte van de sociale kaart in mijn omgeving en heb dit voor mijzelf ingezet. Ik heb wel vaker geschreven dat ik in de zorg heb gewerkt waarvan de laatste tijd in beschermd wonen psychiatrie. Door gebruik te maken van voorzieningen kom ik in aanraking met doelgroepen waarmee ik gewerkt heb maar ook oud/ex collega’s. Ik doe mee met een aantal activiteiten zoals mindfulness, bowlen, maar ga ook eten in buurtkamers en buurt restaurants. De bezoekers zijn een mooie selectie van mensen. Mensen met diverse problemen maar ook “gewone”(..) buurtbewoners. Het roept bij mij een bijzondere reactie op, een gevoel alsof ik een beetje aan het werk ben, maar zeker ook geniet. Het eten is overigens meer dan geweldig en voor een vergoeding waar je het zelf niet voor kan bereiden. Maar moeilijk blijf ik het vinden. Na afloop als ik thuis kom ben ik uitgeput, en het gaat maar om twee uurtjes. Een paar dagen geleden heb ik een gesprek met iemand gehad waarin ik mijn verhaal en ervaringen als mantelzorger heb mogen vertellen. Ik was onder de indruk van mijn eigen vertelsels als het zo chronologisch uitgesproken wordt. Er is nog zoveel meer als dat ik blog aan belevenissen omtrent de situatie met mijn vrouw en wat ik heb meegemaakt. Het is boek waardig. Zo weet ik nog de dag dat ik met mijn vrouw onderweg was naar een ggz crisis team. Onderweg zag ik een heer welke onwel was geworden en een hoop mensen er omheen. Lang verhaal kort: ik heb de heer gereanimeerd met succes. We hebben later nog kennis gemaakt en wat contact gehouden. Waarom ik dit schrijf is om aan te geven dat er zoveel meer is dan wat ik blog.

 

 

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top