skip to Main Content
Het Pippi Langkous Huis

Het Pippi Langkous huis

Na 1 jaar interne stage tijdens mijn opleiding tot verzorgende IG moest ik mijn laatste jaar stage lopen in de wijkzorg. Dit is niet zonder slag of stoot gegaan, ik wilde namelijk niet.
Het leek me dus helemaal niks alleen de wijk in, van huis naar huis, auto in, auto uit, altijd alleen onderweg. Je bent niet echt alleen natuurlijk want je collega’s zijn te bereiken met de telefoon, maar je werkt niet zoals intern als team samen op de werkvloer. Met welke motivatie ik ook kwam mijn stagebegeleidster was onverbiddelijk, jij gaat gewoon de wijk in, en daar ben ik haar nu tot op de dag van vandaag zo dankbaar voor……………
De vooroordelen die bij mij (en met mij velen) de wijkzorg lijken op te roepen, kloppen totaal niet met de werkelijkheid.

Het werken in het verzorgingshuis en de PG afdeling was mijn ding, maar in de wijk ben ik echt helemaal in mijn element. De zelfstandigheid, van cliënt naar cliënt de kleine pauzemomentjes in de auto onderweg naar de volgende cliënt, het contact en band die je opbouwt met de cliënten, cliënten die vaak toch nog wat helderder en zelfstandiger zijn, het binnentreden in iemands huis en in hun wereld stappen, daar waar vaak al een heel verleden ligt en je er gelijk een beeld van krijgt bij binnenkomst.

Zo kwam ik ook bij jou, eerst met mijn werkbegeleider en kon ik de kat een beetje uit de boom kijken, want het werken in de wijk heeft toch wel zo zijn eigen werkwijze.
Al snel mag ik alleen op pad, jij staat vroeg op i.v.m. je medicatie tegen je Parkinson die je 4 maal daags op gezette tijden moet innemen.
Je woont in een groot wit alleenstaand huis, ik weet niet waarom, maar altijd als ik mijn auto op het grindpad voor jouw sjieke halfrondhouten deur parkeer, moet ik altijd aan het huis van Pippi Langkous denken.

Ik haal ik de sleutel uit het kluisje, open de deur en kom in de grote ruime hal met 6 mooie houten bewerkte deuren, mooie stenen mozaïektegels op de vloer en rechts de grote open trap met metaal bewerkte spijlen. Goedemorgen roep ik wat harder dan normaal, maar je hoort me niet, je gehoor laat te wensen over zeker als je nog in bed ligt zonder je gehoorapparaten in.
Ik loop naar boven over de grote rondlopende brede met rood velours bedekte vloerbedekking de trap op. Boven open ik de slaapkamerdeur en kom in de grote ruime mooi gedetailleerde kamer waar de laatste 25 jaar niet veel veranderd lijkt te zijn. Daar in het grote bed lig je alleen, met opgetrokken benen opgerold tot een klein hoopje mens diep verstopt onder je dekbed.

Je vrouw heb je 25 jaar geleden gevonden op het toilet, hartstilstand, dit heeft een behoorlijke stempel op jou en je leven gedrukt, een nieuwe relatie ben je dan ook niet meer aangegaan. Kinderen hadden jullie graag gehad maar helaas niet gekregen. Jouw kindjes waren je bedrijf, de hond(en) en de liefde voor oude auto’s die je restaureerde in je eigen bedrijf, een autogarage. Er staan er twee in je garage die nog opgeknapt moeten worden, helaas heeft de Parkinson gemaakt dat dit niet meer gelukt is, dit tot jouw grote verdriet.

Ik schuif de deken wat opzij, een mompelend gegrom klinkt, zoals elke morgen, je wilt er nog niet uit, ik geef aan dat dit ook nog niet hoeft, maar dat je wel even de medicatie moet innemen en je krijgt gelijk je dagelijkse spuit. Daarna mag je nog even blijven liggen en ga ik het ontbijt en de ontbijttafel vast zover klaarmaken.
Ik verwarm de oven vast voor, ik heb vandaag een saucijzenbroodje voor je meegenomen, ik weet dat je die super lekker vindt, maar niet zo vaak eet dus heel af en toe………  Ik kook ook gelijk een paar eitjes, een klein verwenontbijtje, af en toe mag dat wel een keer.

Ik kijk naar buiten of ik jouw dagelijks trouw komende eekhoorn zie, die komt altijd pinda’s halen rond dit tijdstip, maar hij is er nog niet.
Je hebt een geweldige mooie goed onderhouden grote tuin, geheel omringd door hoge coniferen, dus 100% privacy, met een mooi echt zwembad dat helaas lek is.
Hierin trok je voor kort dagelijks je vaste aantal baantjes, de extra beweging die je zo goed kon gebruiken, maar hij wordt niet meer gemaakt. Je kunt er niet meer zelfstandig in en uit en dit zou zeer gevaarlijke situaties kunnen gaan opleveren. Achter in de tuin is een soort van gelijkvloers mini huisje met alles erop en eraan, zelfs een sauna, dat is voor de logees vertelde je, ik vraag wanneer ik mag komen logeren……. je mag er zelfs komen wonen zeg je altijd, ik lach ja dat geloof ik, een zuster aan huis dat zou je wel willen, je lacht en zegt de voordelen er wel van in te zien.

Ik loop weer naar boven, je bent inmiddels wat wakkerder, maar ligt nog lekker in bed, terwijl ik een schoon setje ondergoed en kleding, na jouw goed keuring, bij elkaar heb gezocht kom je langzaam en wat moeizaam op de bedrand zitten. Met enige moeite en wat hulp van mijn kant kom je in de benen. Vooral het opstaan in de ochtend als alle spieren nog stram zijn, is elke dag weer een hele energieke uitdaging en lijkt nu ook steeds sneller achteruit te gaan.
Het is gelukt je staat leunend met twee handen op je wandelstok in je witte ouderwetse onderbroek en hemd, die met zo’n klein ribbeltje en grote uitgelubberde gulp erin, met ingebrande vlek die er niet meer uit te wassen is, maar inco-materiaal is volgens jou toch nog echt overbodig.

En dat snap ik ook wel, want zomers ben je alleen maar in je tuin te vinden en loop jij het liefst geheel naakt.
Niet dat je me dat specifiek verteld had, maar daar kwam ik snel achter toen het op een dag mooi weer was en ik voor de middagmedicatie kwam.
Ik bel aan, het duurt even maar dan open jij de deur met een door de zon diep rood gebrande huid, geheel poedelnaakt. Ik kon er wel om lachen. Dit was overigens niet het geval toen een keer de apotheek bezorgster je medicatie kwam brengen, er werd een klacht ingediend.

We hebben je toen aangeleerd om een onderbroek aan te schieten of op zijn minst een handdoek om te slaan.
Iets wat wel tijd kostte, net als je moeizame lopen en dat dan ook vaak het resultaat gaf dat tegen de tijd dat jij bij de deur was, er niemand meer stond en jij aan jezelf ging twijfelen of die bel dan wel echt was gegaan.
De Parkinson en medicatie die je daarvoor allemaal nam, maakte dat je dingen hoorde en zag die er niet waren, gelukkig kon je die waanbeelden vaak wel relativeren, zeker als je ze met ons deelde.
We hebben er samen ook wel om kunnen lachen. Soms als je aan de ontbijttafel zat en mij vroeg of ik even naast je kwam staan en of ik achter in de tuin ook die kaboutermannetjes en -vrouwtjes zag zwaaien, maar ik zag een conifeer of struik die bewoog door de wind of een bewerkte paal van een lamp, maar helaas geen kabouter achtige figuren, even probeerde je me dan nog te overtuigen en dan lachten we en kwamen tot de conclusie dat je wel hele bijzondere medicatie moest slikken, die waarvoor de jeugd, om in zo’n staat te komen op b.v een festival, vaak veel geld voor moest betalen.

We hebben na de nodige stops door je freezing en het mopperen dat het allemaal niet gaat zoals je wil eindelijk de badkamer bereikt, wel tellen we tegenwoordig tijdens het lopen van één tot vier, wat het lopen wat soepeler lijkt te maken omdat de focus dan van het lopen af is. Maar buiten het moeizaam opstarten heb je hebt ook nog je vaste rituelen.
Bij het raam met balkon en uitzicht over de tuin stop je standaard, met twee handen leunend op je stok kijk je de tuin rond en daarna kijk je naar de lucht om te zien of je vandaag weer heerlijk de tuin in kan.
Eenmaal in de badkamer begeleid ik je met wassen, je wilt het allemaal zelf doen, maar merkt ook dat het steeds moeizamer gaat en veel energie kost en geeft dan ook stukje bij beetje af.

Weer fris gewassen en aangekleed loop ik vast vooruit naar beneden en kom jij zo op je gemak met de traplift achter mij aan. Dit geeft mij de tijd het saucijzenbroodje op te warmen en de koffie aan te zetten.
Als jij de keuken binnenkomt is je tafel gedekt, de koffie is bijna doorgelopen en in de keuken ruikt het heerlijk naar vers gebakken saucijzenbroodje, je lacht en zegt ruik ik wat ik denk dat ik ruik.
Je loopt moeizaam door naar het raam, en kijkt of knabbel (de eekhoorn) al in aantocht is, en net alsof hij op jou heeft gewacht, daar hangt hij onderste boven aan de pinda slinger en knabbelt er op los, kijkt af en toe een keer op en jij geniet zichtbaar.

Ik vraag je om te komen zitten dan kan ik je nog helpen met scheren en ik zie dat je nagels ook weer nodig geknipt moeten worden. En dan kan je eindelijk genieten van je koffie en warme saucijzenbroodje en vers gekookte eitje. Je dagen bestaan meestal uit in je luie stoel tv kijken en bij mooi weer lig je de hele dag in je stoel in de zon, toch worden de dagen je te lang en te eenzaam, wij van de zorg, de huishoudelijk hulp en iemand die je boodschappen doet, veel meer mensen zie je niet, vroeger had je de autogarage en het restaureren van je oude auto’s, je mist het nog elke dag.
Net als je hond, die moest je tot jouw grote verdriet enkele maanden geleden laten inslapen, een nieuwe hond is helaas geen optie.

Het is je veel te stil en saai in huis ……..
Er wordt geregeld dat je tweemaal per week naar de dagbesteding kan, je bent blij met de welkome onderbreking in je wekelijkse vaste sleur.
Helaas is het van korte duur, je gaat ineens hard achteruit en verhuist naar een wooncentrum waar je de hele dag gebruik kan maken van de zorg die jij nodig hebt.
Ik ben nog twee keer bij je langs geweest en de keer erop was bij de kerkdienst die gegeven werd na jouw overlijden…….

Ik rijd nog vaak langs jouw huis dat inmiddels geheel is aangepast aan deze tijd.
Het heeft niet meer de Pippi Langkous uitstraling………… de tijd vervaagt het zichtbare van  het verleden, gelukkig blijven mijn mooie herinneringen aan jou bestaan.

Essies wijkblogs

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X