Janneke Ua Nieuw

Het piepje #zorgintensiefkind

“Zet het piepje maar op zestig minuten,” zeg ik tegen Timon. Na het drinken mag hij zestig minuten gaan spelen, zo staat er in de picto-rij die we eerder die middag gemaakt hebben, te lezen. We tekenen de picto’s achter elkaar met eenvoudige tekeningen in zijn schrift. En we schrijven erbij hoe lang de activiteit duurt.

“Het piepje” is de timer op de kookplaat die we tegenwoordig gebruiken bij het zetten van de tijd. Dit na de frustraties over de verder sublieme timetimers, waarbij je de tijd weg kan zien lopen door het rode vlak dat steeds kleiner wordt. Ideaal voor ons, ware het niet dat die krengen (sorry maar frustratie) zo snel stuk gaan. Bij ons dan toch. En ze waren echt niet goedkoop toen ik ze kocht.

Het piepje is het dan nu. En dat is zo’n woord in ons gezin waarvan wij allemaal de betekenis weten. In ieder gezin heb je ze die eigen benamingen of uitdrukkingen. Maar het is niet de eigenlijke naam. Zo hebben wij “het spelletje” waarmee we de Ipad bedoelen en waar de jongens graag spelletjes op doen. Deze benaming is ontstaan omdat ik op een of andere manier “spelletje” makkelijke te onthouden en uit te spreken vind dan Ipad. Na wat gesputter van de kinderen gebruiken zij deze term nu ook vaak. Vooral Timon neemt dit makkelijk over.

Een die van Timon zelf komt is: “mag ik even duwen?” Dit zei hij eens tegen papa toen Timon tafel ging dekken en papa voor de servieskast stond. Subliem niet? Een prachtige variant op “mag ik er even bij?”
Daarnaast moet Timon regelmatig zijn spelletje “opladeren.”

Over deze eigen woorden in ons gezin gesproken; toen onze jongste klein was maakten we van zijn naam een verkleinwoordje. Laten we zeggen dat hij Jan heet en dat werd dus Jantje. Maar op een gegeven moment was hij zo groot dat Jantje niet meer juist leek en ik dus Jan begon te zeggen. Maar dat ging er bij Timon niet zomaar in. Hij keek me aan en zei: ”nee … Jantje!” met een blik van `wat wil je nou?’

Er zijn wel meer dingen die er bij Timon er niet meteen in gaan en dat brengt mij terug bij het piepje. Die zou hij dus op zestig minuten gaan zetten. Maar daar zit het probleem. De digitale timer telt op van 0.01 minuut naar 0.59 minuten en springt dan naar 1.00, één uur dus. Nergens 0.60. Tja… Gelukkig neemt hij genoegen met mijn uitleg dat zestig minuten hetzelfde is als een uur, wat hij waarschijnlijk wel begrijpt. Maar helemaal zeker weten doe ik dat niet. Timon fluistert toch nog even voor zichzelf “nee, zestig minuten!” en gaat dan lekker spelen.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X