Het overvalt je, put je uit, geeft je zorgen en stopt nooit. #mantelzorg

Wij krijgen vaak mailtjes van lezers en soms zijn ze zo waardevol, ontroerend en bijzonder dat we vragen of we ze mogen delen. Omdat we er inmiddels een behoorlijk aantal verzameld hebben, starten we met een nieuwe , wekelijkse rubriek: Wat is jouw verhaal?  Vandaag starten we met het verhaal van Cynthia …

Hallo allemaal,

Ik ben al jaren mantelzorger maar nieuw op jullie website. Mijn complimenten daarvoor. Wat ik jullie schrijf komt misschien langdradig over maar is bedoelt om jullie en alle mantelzorgers in Nederland een hart onder de riem te steken.

Ik zorg inmiddels al 20 jaar voor zijn man, werkte full time als secretaresse en heb drie prachtige kinderen – van inmiddels 20,22 en 24 –  opgevoed. Hoe doe je dat in godsnaam, werd mij vaak gevraagd. Ik geloof dat elk mens uiteindelijk gewoon doet wat er gedaan moet worden op het moment dat het werkelijk nodig is. En hoe moeilijk een situatie kan zijn, je kan het aan. Je moet wel want het leven van je partner en het voortbestaan van je gezin hangt er van af.. Dat geeft een enorme druk!

Mijn man liep een hepatitis C op, tijdens een van zijn buitenlandse reizen, twintig jaar later kreeg hij een lever aandoening gevolgd door een lever transplantatie, toen een niertransplantatie , toen keelkanker met weer twee operaties, een herseninfarct met toevallen als gevolg, kreeg vervolgens tijdens het autorijden een toeval en belandde in een enorm auto-ongeluk  en kreeg diabetes. Mijn zorgen namen letterlijk en figuurlijk toe. Hij slikt zoveel medicijnen, dat het bijna niet te tellen is en nu hebben we ook nog het vreselijke nieuws gekregen dat hij aan een vorm van dementie lijdt.

We hebben samen veel meegemaakt, niet alleen wij maar onze kinderen ook natuurlijk. Ze waren een paar maanden, twee en vier jaar oud toen het zorgen begon. In het begin, toen mijn man weer eens in het ziekenhuis lag, hoorde ik wel eens verhalen van  de zaalgenoten van mijn man die in de steek gelaten waren vanwege hun ziek zijn. Vreselijk en onbegrijpelijk vond ik dat. Hoe kun je, dacht ik dan. Juist op de momenten dat je elkaar nodig hebt, loop je niet weg voor je problemen. Nu weet ik wel beter. Zorgen voor een geliefde is loodzwaar, soms amper op te brengen, soms zou je het liefst het bijltje erbij neer gooien. Maar ondanks dat dat ik deze zware taak niet op me hoefde te nemen, bleef ik doorgaan.. voor mijn man en mijn kinderen. Natuurlijk heb ik ook wel eens op het punt gestaan om mijn koffers te pakken maar bedacht me dan altijd dat ik het mezelf nooit zou vergeven. En nu ben ik twintig jaar verder, gestrest, uitgeput en misschien wel meer overweldigd dan in het begin. Een ding weet ik nu wel: Mijn man is er nog steeds. Misschien niet met de meest beste kwaliteit van leven maar hij is bij ons en daar ben ik toch heel dankbaar voor.

Wat ik me inmiddels wel besef is dat mantelzorgen een van de meest (zo niet ergste) stress volle taak is, die je ongewild krijgt toebedeeld. Het is een emotionele achtbaan die niet te stoppen is. Het overvalt je, put je uit, geeft je zorgen en houdt nooit op. Het kan je depressief maken, het maakt je boos en haatdragend. Het is enorm overweldigend van het begin tot het eind. Het gooit je leven compleet overhoop, zeker als het om je partner gaat. Je verliest je soulmate, je beste vriend en de geliefde die je eens zo goed kende en daar bovenop begin je jezelf ook steeds meer te verliezen.

Ik heb voor mezelf een vaste gewoonte ontwikkelt waar ik me  – juist op de moeilijke momenten – aan vast hou: Als je ‘s ochtends wakker wordt, wees dan dankbaar voor alle dingen die je nog wel hebt. Concentreer je op het positieve, niet het negatieve. Dit zal je zelfs door de meest zware dag heen helpen.
Ik hoop dat mijn gewoonte jou ook kan helpen. We hebben allemaal een grote verantwoordelijkheid op onze schouders rusten en we lopen er niet voor weg. We mogen trots zijn op onszelf! We hebben praktisch al onze verwachtingen en hoop op moeten geven en de verwachtingen van “samen oud worden” bij moeten stellen. We hebben praktisch ons leven op moeten geven om te zorgen en te vechten voor het leven van een ander. En ondanks alle ups en downs die we in onze eigen achtbaan moeten nemen, is er veel om dankbaar voor te zijn. Mijn man is er het levende bewijs van!!

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top